Alappuzha

Kerala, het paradijselijke zuiden van India. Je ontmoet mensen van Kerala overal op de wereld. Zo gaat er een grapje bij die mensen. Men vroeg aan een maanmannetje "Waar ben jij van afkomstig?" Het antwoord liet niet op zich wachten. "I am from Kerala". Een sfeerbeeld.

 

Beste mensen,

Ik weet niet wat ik zag toen ik mijn blog opende. Met heel  veel liefde en uit de grond van mijn hart stuurde ik jullie een mooie roos toe, die op een klavierblad neergelegd, niets anders was dan even een beetje rust in te bouwen en jullie toch een groet te brengen. En wat zie ik, wanneer gewoonlijk niemand reageert, dan zijn er wél 4 reacties zeker, en dat voor een gemiddelde waardereing van 1/5. Wat heb ik misdaan? Of hebben jullie te vlug ingetikt en zomaar op een één gedrukt. Ik wil er niet blijven bij stilstaan maar heel vervelend. Oké, wat ik vandaag achterlaat en dit in enkele beurten, zijn een paar foto's uit India, niet om de foto dan wel om de plaatsen waar ik even mocht leven en genieten, waar ik tot op vandaag met hart en ziel terug naar verlang, wellicht omdat vriendschap ondanks de aftand blijft.

Aan de eerste foto hangt een verhaal vast. Ik was in 1992 voor de eerste maal in Varanasi tegen de Ganges, en daar ontmoette ik een zekere Shajumon, een lekenpredikant. Het was trouwens van die gast dat ik zijn hangertje met kruis kreeg overrhandigd, maar dat las je eerder al. Ik hoor die jonge man nog zeggen dat hij niet zou rusten voor hij overal Christus had verkondigd. Zo vertoefde hij op dat moment in het noorden van India al was hij afkomstig uit Kerala, het paradijselijke zuiden tegen de kust.
Toen ik er in 1998 terug was en te gast was bij de familie van mijn vriend-missionaris Fr.Pramod vroeg ik of zij niet wisten waar die Shajumon woonde. Niemand kende hem blijkbaar of wilden ze het gewoon niet zeggen? Ik drong er meermaals op aan, want zoveel tijd was me ook niet gegeven. De toeristische plaats die ik op een bepaalde dag moest bezoeken - voor ons niets meer dan een kinderpretpark  - deed me alle moed samenrapen om toch nog eens te informeren naar de thuis van die goede jongen die ik zes jaar terug had ontmoet. Het werd zo al heel laaat in de avond toen er plots gewag gemaakt werd toch te gazan zoeken. Men wist dat hij ondermeer kunstenaar was. Overal werd gestopt over stoffige hobbelige wegen tot iemand met grote zekerheid vertelde dat hij de jongen kende, wist dat hij getrouwd was en zelfs waar hij woonde. Volgende moet u zich voorstellen. Ik word bij de hand genomen, te voet, een zeer smal gangpad door in het middernachtdonker dat leidt naar een huisje. Ik ben er dus totaal overgelaten,aan onbekenden. Men laat me even staan, klopt aan, ik hoor wat streektaal en dan verschijnt Shajumon! Hij pakt me en draait me rond en rond. Het was per toeval de verjaardag van zijn pa. Shajumon wist van niets natuurlijk; voor mij een feest, de tijd was echter te kort want we zouden afreizen naar België. Vlug zocht hij naar wat spullen en zo heb ik tot op vandaag nog een metalen zakboekje dat eigenlijk niets anders is dan de verbeelding van de veertien staties als zijn gebedsboek.

De foto hierbij geeft je een idee hoe ik in het nachtelijk donker in vreemd gebied werd geleid naar een ontmoeting die ik nooit meer zal vergeten. Ik voel de bladeren takken nog tegen mijn hoofd.

pc-rust

Contacten, we hebben er zoveel op één dag, mensen die even gedag zeggen, je gewoon voorbij lopen, je iets toesteken of je een handje helpen. Contacten van veraf of dichtbij, via een ouderwetse brief al dan niet van vadertje staat of via een mail. Contacten, je kan er echt niet omheen, zelfs ongevraagd zitten ze al mee aan je pc-tafel. Waar ik naartoe wil is dat een mens, ik dus, of jij en dat geprogrammeerd breintje heel veel contacten kan leggen. Alsof het leven rondom ons stil staat eens dat toestel aangelegd. Ontelbare vriendenkettings, de ene al beter dan de ander, duiken als paddestoelen uit de grond. En telkens heb je het mogelijk om contact te leggen of word je zelfs uitgenodigd "vriend" te worden. Een eenvoudige klik en uw verzoek wordt aanvaard. Maar hoever gaat dat contact? Meestal stopt het daar buiten dan  die ene uitzondering. Contacten als deze zijn in de meeste gevallen dan ook niet levengevend, zelfs steriel, ,noch inspirerend. Ze zijn vaak niet meer dan een illusie of reeds een gestolde verwachting want wat kennen we van de contactpersoon echt?

Wanneer een contact echter zichzelf prijs wil geven aan een ander in vlees en bloed, dan spreken we over ontmoetingen. Wanneer iemand uit zijn anonimiteit wil treden, je wil opbellen of bezoeken, zonder meer, of gewoon om elkaar beter te leren kennen, daar ontstaat leven.

Ontmoetingen zijn contacten tussen mensen waarbij jij jezelf mag zijn, onvoorwaardelijk, of dit nu maar voor éven is of voor veel meer, veel langer. Het is een genade wanneer je zo iemand mag otmoeten in wederzijds respect, jezelf mogen zijn met je zelf en met de ander. Pas dan wordt deze onmoeting levengevend, en dit voor beiden.Deze ontmoetingen zullen ook dan wel hun eigen leven leiden, maar je weet dat ze zullen blijven, soms intens, soms sluimerend.  Of zoals iemand me recent vertelde: het is goed nu te weten wie jij bent achter die pc. Het is goed interesses te delen en elkaar daarin te bevruchten en/of al dan niet vriend/in te worden.

Een ontmoeting kan soms ook zo rustgevend zijn, niet veplichtend, de chemie aanvoelen als de tijd er rijp voor is. In een ontmoeteing van mens tot mens, van hart tot hart, kan veel gedeeld worden, zeker wanneer er veel naar de ander wordt geluisterd. Waar heb ik dit nog eerder geschreven? Ontmoeten, ook in het aanvaarden van het anders-zijn van die ander.

Ik wens jullie via contacten vele deugddoende ontmoetingen toe, want uiteindelijk zal een zweem van warmte je blijven achtervolgen, die diepmenselijke warmte die we zo broodnodig hebben. Of  hoe zegde mijn gesprekspartner ook weer: AANDACHT!

Dank aan jullie om dieheerlijke ontmoetingen!
... Een ontmoeting waardoor je willens nillens dankbaar je ogen ten hemel richt!

Ik wil jouw droom zijn, diep in de nacht.
de reden van jouw stralen als je lacht.
Jouw zien bij het licht van een zonneschijn...
Want jij bent de reden van mijn hele zijn.

Het voelen van je lippen doet mij zweven, het kloppen van jouw hart is meer dan genoeg.
Om mij op elk moment te laten weten, ik hou van je, zonder dat ik het je vroeg.
Een knipoog in mijn richting, een vluchtige kus.
Jij maakt het dat ik zing, alleen jij voelt mijn geluk.



Weet je het dan, besef je het niet.
Zoek mij niet te ver, ik zal achter je staan.
Als je dit wilt, blijft mijn hart voor jou altijd slaan.

Jij bent de wolk waarop ik zweef.
Geen grotere reden dan jij waarom ik leef.
Blijven leven voor jou, dat ik mij daarbij neerleg.
Want hoe dan ook
jij neemt gewoon mijn adem weg.

Ik moest denken aan deze titel toen ik een gesprek aan het voeren was over hoe moelijk het toch is op vandaag om vriend te worden van iemand, laat staan te blijven. Ik denk dat het komt omdat we te veel grijparm zijn geworden, verlatingsangst ook misschien of gewoon angst om te verliezen wat we ogenschijnlijk al hebben gevonden. Ik zie het hoe langer hoe meer ook in meerdere forums. Men denkt eindelijk de ware gevonden te hebben en doet krampachtig tot één of andere partij al vlug afhaakt. Tijdens dat gesprek heb ik gezocht naar de bekende tekst die heel goed weergeeft wat ik probeer te zeggen. Ondertussen heb ik met deze woorden een zoeker, zoals we eigenlijk allemaal een beetje zijn, terug op weg geholpen, want liefde en vriendschap is vooral ook af en toe loslaten.

 

De parabel van hand en zand.

 

Een wijze les in liefde gegeven door een moeder aan haar dochter op  de vooravond van haar huwelijk.

 

“Er was eens een jonge vrouw
Op de vooravond van haar huwelijk
stond ze bij haar moeder en keek naar de zon
die over het strand onderging in volle zee.
Toen vroeg ze haar moeder:
“Moeder, mijn vader houdt van je
en is je altijd trouw gebleven.
Wat moet ik doen
opdat mijn man ook altijd van mij zal blijven houden?”
De moeder zweeg en dacht even na.
Toen bukte ze zich en vulde elke hand met zand.
Zo kwam ze bij haar dochter staan.
Zonder verder iets te zeggen,
knelde zij de vingers van één hand krampachtig om het zand.
Het zand glipte eruit.
Hoe meer zij haar vuist balde,
hoe sneller het zand eruit weggleed.
Toen deed ze haar hand open,
er kleefden nog slechts enkele vochtige korreltjes aan haar handpalm.
Maar haar andere hand had de moeder open gehouden als een kleine schaal.
Daar bleven de zandkorrels liggen.
Ze schitterden in het licht van de zon
“Dit is mijn antwoord”, zei de moeder zacht. “

even aanklikken

Goede mensen,

Misschien herkennen sommigen van jullie nog deze woorden als titel van het doctoraat van mijn zus over kansarmoede. Nu de integrale tekst eindelijk op het web is verschenen deel ik u hem graag met zij die daar interesse voor betonen. U weet dat ook ik altijd aan de kant heb gestaan van zwakken en misdeelden. Maar hier worden de kernen  van een diep gewordelde generatiearmoede blootgelegd. Vooral was het de bedoeling mensen, de regering en/of welke instantie dan ook verder op te roepen daar structureel aan te werken; zeg maar weg te werken. Mijn zus heeft dan ook zich eerst ingewerkt in de leefwereld van de kansarmen om er dan een indringend werk over te schrijven. Bij de verdediging van de thesis werd het heel stil omdat een mens dan heel uitdrukkelijk geconfronteerd wordt met die cirkel van armoede, waar sommige Vlamingen nog niet eens de kans hebben gehad voor één dag naar zee te gaan.

Lees zelf maar. Met dank voor uw aandacht!.

http://www.kuleuven.be/doctoraatsverdediging/cm/3H05/3H050175.htm

Beste,

misschien hebben sommigen onder jullie me wel gemist of zich de vraag gesteld of hij nu echt niets rond Lourdes zou schrijven, nu er 150 jaar Lourdes wordt gevierd in dit jaar.
Wel ik wil dit dan meteen goedmaken en jullie laten delen in enkele reportages rond de openingsplechtigheden van dit Jubeljaar te Lourdes.

Bidden is met liefde a a n God denken; niet over God ...
de voorbije dag bekijken, de komende overschouwen
met de ogen van de Heer - danken voor het mooie dat we mochten beleven,
                                       - Zijn geduld vragen voor de moeilijke situaties die zullen komen;
                                       - op Zijn leiding in het leven rekenen
                                          of proberen gehoorzaam te zijn voor Zijn stem.

Hoe zou je anders in staat zijn de heerlijkheid van God te kennen als je helemaal alleen stond?
Daarom moeten we samen bidden, op welke manier dan ook, of met welke woorden;
misschien het Weesgegroet, een Onzevader, of gewoon eens stil staan bij de tekst die we overal wel al eens tegenkwamen, maar eigenlijk een heel mooi gebed is.

God, schenk mij het geestelijk evenwicht, om de dingen die ik niet kan veranderen
te aanvaarden; de moed om de dingen die ik kan veranderen, metterdaad te veranderen,
en de wijsheid om het onderscheid tussen beiden te kennen.

Bidden maakt ons leven, ons samenzijn boeiend en verrijkend. Het verplicht me je echt lief te hebben, zoals je bent en zo maken we het goed tussen ons. Want het is goed te weten dat het laatste goddelijk waarde-oordeel over een een mens is: "Wat gij voor de geringsten van de mijnen hebt gedaan, hebt gij aan Mij gedaan. Zo wordt je leven bidden en je bidden leven.

Ik hoorde zowat overal rond Oud en Nieuw dat dit voor vele mensen de meest eenzame dagen zijn en dat één van de oorzaken zou zijn dat alles zo commercieel wordt uitgebuit dat de waarde en de echte betekenis van die feesten in de mist gaat. Men MOET zich goed voelen.

Is het ook niet zo wat Valentijn betreft, zeker in een tijd waar liefde gekocht wordt en zovele gebroken relaties het hard te verduren hebben? Ik hoorde het daarnet nog van iemand. "Aan wie moet ik iets geven, ik heb toch niemand". Zovele mooie dingen zie je overal, mooie en zinvolle dingen ook, maar aan wie te geven, te versturen, terwijl op dit eigenste moment ik onafgebroken gestoord word door de rode Valentijntips hier op blog.

Ok, we kunnen er maar het beste van maken en de waarde van liefde haar plaats geven die ze verdient en wanneer dat dan moet gaan met een gemeend presentje, waarom niet en wie ben ik dan om dat tegen te spreken? Maar ik weet en besef evenzeer dat er velen niet aan een mooi gedekte tafel zullen zitten met rozen en champagne.

Hoe kunnen we elkaar omhelzen als we elkaar niet eens kennen, als er zo een afstand tussen ons bestaat, als er geen moeite meer gedaan wordt de ander echt beter te leren kennen? We durven niet eens onszelf te omhelzen. En we mogen niet eens proberen elkaar en anderen liefde te geven. Dat is dwaas. Dat is ouderwets ...

Mag ik bij deze die paar mensen danken die me heel recent een compliment hebben gestuurd voor mijn blogpogingen. Een reden om door te gaan waarvoor van harte dank!

Lat ons elkaar maar terug omhelzen, ook na Valentijn, vandaar latere publicatie!