Ze hingen samen aan een takje.

Eén en al oog voor elkaar.

Twee druppels water in de vroege morgen.

Onverwacht geboren in de lentenacht en vlug volwassen

hadden ze elkaar ontdekt bij het opkomen van de zon.

“Wat ben jij mooi”, zei de een.

“En jij”, zei de ander, “zo helder. Jij lijkt wel de zonneschijn.”

“En jij, je straalt.”

De dauwdruppels beefden even van ontroering.

Heel even...

Toen werd daaronder een zwerver wakker uit zijn slaap.

“Ik heb dorst”, kreunde hij, “God, ik heb dorst.”

De twee druppels keken elkaar aan.

“Jij hangt het dichtste bij”, zei de een, “jij zou...”

Maar de ander had zichzelf al losgelaten.

Hij verdween in de koortsachtige mond,

wijd open, daaronder.

De dauwdruppel hing alleen.

Er kwam een wolk voor de zon

en hij werd helemaal zwart.

Hij huiverde en voelde zich eenzaam en koud.

Toen schudde een windvlaag hem los.

Hij viel te pletter op een steen.

Niets is ervan overgebleven.

Niets!

De Graankorrel. Hemels is de aarde, p. 40.

Vlijtig als enkel mieren zijn

wriemelden mieren op een mierenlijn.

Haastig repten ze zich heen en weer,

maar vonden bij elke ontmoeting

toch de tijd elkaar te groeten.

Daarvoor hebben drukke mensen geen,

maar vlotte mieren wel een weinig tijd.

Dit trok de aandacht van Baden Powell.

Fijn, dacht hij,

hoe ànders mieren zijn...

Dan zag hij een eenzame mier,

die in opdracht zijn stok beklom.

Met een tik van zijn vinger

liet hij net niet toe

dat ze de top bereikte.

Plicht bewust hernam miss mier de tocht,

helemaal vanaf de grond

weer naar de top...

en weer was er een tik.

Maar... geen nood,

dat brengt een mier niet uit haar lood.

Zij klom en klom,

hij tikte en tikte,

tot hij,

vol bewondering voor haar volharden,

haar de top bereiken liet.

Een oester zei tot een andere in haar bu­urt:

"Ik voel zo' n diepe pijn binnen in me:

het lijkt wel iets hards en ronds,

en 'k voel er me ellendig van."

Zelfvoldaan antwoordde de andere oester:

"God en zee zij dank,

ik heb helemaal geen pijn.

Lekker fit en gezond voel ik me,

zowel van binnen als van buiten."

Op dat ogenblik kroop een krab voorbij,

die beide oesters hoorde praten.

Tot degene die zich tiptop voelde

van binnen zowel als van buiten zei ze:

"Ja, lekker en wel ben je,

maar de pijn die je buurvrouw draagt

is een parel van onschatbare schoonheid."

KAHLIL GIBRAN. The Wanderer.

BUIKPIJNGEVOEL

Het leven blijft gewoon doorgaan, ook als je niet langer geluk hebt.

Ook als men al lang niet meer jong is blijft men ongelukkig genoeg het gevoel van de jeugdigheid houden.

Behoefte aan liefde is er altijd, ook al neemt de kans steeds verder af dat iemand je nog lief zal hebben of dat je iemand zult kunnen liefhebben, en het buikpijngevoel van verliefdheid blijft altijd acuut voelbaar.

Ware liefde en begeerte zijn weliswaar twee verschillende dingen, maar ze zijn ook moeilijk los van elkaar te zien of van elkaar te onderscheiden.

"... Hongerige man-vogel op leeftijd, wat haat ik verlangen, wat velang ik naar genot, wat geniet ik van liefde, en hoe zwaar moet het vallen om niet langer jong te zijn!"

Dat is het moment waarop je door gebrekkige oordelen verliefd wordt op iemand die je lefde onmogelijk kan beantwoorden.

Als je in het verleden geen geluk hebt gehad in de liefde, zul je de liefde niet weten vast te houden als ze zich aan je opnbaart: het zal onmogelijk zijn er greep op te houden.

Beschaamd en gefrustreerd blijf je op je vaste plek. Zo is het leven:

vrijwel voortdurend op je plaats zitten.

Een nest is er niet en er is niemand bij je, niet op dezelfde rots en niet op dezelfde tak.

De omstandigheden van je hartstochten zijn veel te onbeduidend om uitnodigend te zijn voor anderen. Dus blijf je daar maar zitten, sluimerend en dromend, om je voor onheil te behoeden. 

En ondertussen jeuken je vingers, wil je tong zich roeren en sper je je ogen machteloos open...

Kreten van verlangen en van pijn doen je oren tuiten.

Niemand die het hoort.

.... en toch heb ik liefde altijd hoog ingeschat ...

ik begrijp die mensen echt niet meer....ze zitten wel alles te volgen om zo snel mogelijk en om ter eerst hun vergif de wereld in te spugen via allerlei twittertoestanden en reactiemogelijkheden in de media...

Ik vond deze mail heel terecht van een blogvriendin, want ik hoorde op de radio gisteren nog van "onze lieve madammen' hoe er zich één van hen zich had geërgerd dat het tv-nieuws zo lang had geduurd .. om dan uiteindelijk 'hem te zien staan', waarmee ze bedoelde onze nieuwe paus!

Niemand is toch verplicht te kijken; er wordt al zo vaak gezapt, maaar blijkbaar was haar drang naar sensatie groot genoeg om toch iets in haar programma van de volgende dag kwijt te raken, en dt tn koste van haar geliefde tv-soap!

Arm Vlannderen!

... en LIEFDE!

veel meer woorden moeten daar niet aan gewijd worden
 als het over vriendschap en liefde gaat!

Waarom doofde de lamp?

Ik hield er mijn mantel voor,

om haar voor de wind te beschermen.

Daarom doofde de lamp.

Waarom verwelkte de bloem?

Ik drukte haar aan mijn hart

in angstige liefde.

Daarom verwelkte de bloem.

Waarom verdroogde de stroom?

Ik legde er een dam door,

om hem nuttig voor mijn gebruik te maken.

Daarom droogde de stroom.

TAGORE RABINDRANATH. De hovenier.

Een filosoof, die naar het front trok,

kreeg, zoals hij had verwacht,

een brief met een foto van zijn vriendin.

Ze zat op het strand, met een paar op de achtergrond,

een gelukkig paar, dat erg verliefd deed en als in extase was.

Zij zat daar alleen, terneer­geslagen, bedroefd.

Een ogenblik voelde hij zich diep gelukkig

omdat zij zo bedroefd was om hem.

Maar onmiddellijk daarop begon hij te twijfelen:

Wie is de jongeman die de foto nam?