waar en wil is
daar is ook een weg ... Wat voor sommigen blijkbaar niet mogelijk en al op voorhand onhaalbaar lijkt, ondanks elke vorm van steun, aan- en bemoediging door derden, toch terugkruipen in hen veilig nest en in hun eigen gecreëerde nepwereld - soms ver weg van het arbeidsmilieu - waar ik het in de voorbije dagen en weken over had; dan zijn volgende citaten (zie ook inzetfoto!) een getuigenis van hoe het wél kan. Dit heeft me ten zeerste verheugd en ik heb de persoon in kwestie dan ook van harte al mijn verdere steun toegezegd en hem heel veel geluk gewenst.
"van maandag tot vrijdag van 5u tot 20u30 ongeveer en dan op zaterdag van 8u tot 18u; en dan nog gewoon de les ‘s avonds "
"ja ‘t is dat, maar heb een mooi leven zeg ik altijd nu is nog veel maar eens ik er door ben en ik ben mss nog 5 jaar verder dan mag ik zegen dat een luxe heb als weet waar van ik kom heb dat nu wel maar ergens heb nu nog niet genoeg om te zegen stop er mee maar binnen 5 jaar ga ook niet zegen stop er mee gewoon van nu ga ik het anders regelen "
Beste blogvrienden, ik kon deze woorden verfraaid en opgepoetst weergegeven hebben, maar dit doe ik bewust niet. De betrokken persoon heeft zijn leven, (ondertussen 28 jaar jong) dat er één was van café's en rondhangen door de straten, waarbij meer geld werd uitgegeven dan er binnenkwam, in handen genomen, op eigen initiatief gezocht naar kansen om van zijn leven toch iets waardevols te maken. Hij volgt nu cursussen om straks voorman te worden binnen een groot schoonmaakbedrijf. En hij is er terecht fier op zoals hij zelf aanhaalt, ook al wordt hij nu voor aap gezet door zijn vroegere "vrienden" omdat hij zoveel werkt.
Alsof deze gebeurtenis me moest meegedeeld worden na wat ik in voorbije dagen hier neerpende over hoe een ander blijkbaar liever in zijn cocoon blijft. Twee levens die veel met elkaar gemeen hadden, maar waar een wil is daar is dus duidelijk een weg. Hoe graag zou ik niet zien dat ook die anddere de moed en de kracht zou vinden eindelijk zin te geven aan zijn leven.
Misschien denken sommigen onder jullie of ik dan de grote hulpverlener ben daar ik al menigmaal iemand aan het woord liet in blogland die aan de zijkant van het leven staat. Anderen denken misschien dat ik precies jongere mensen opzoek. Zoeken zeker niet, maar een aandachtig oor misschien des te meer. Hoe dan ook, wie zelf ouder of grootouder is zal ook wel in zijn onmiddellijke omgeving mensen kennen die in deze maatschappij uit de boot dreigen te vallen, al dan niet door eigen toedoen.
Wanneer we er dan mogen zijn voor zo iemand, dan betekent dit voor mij de concrete invullinng van "liefde en vriendschap", en wanneer ik dan die sleutel kan en mag aanreiken dan wil ik nog lang "the unblessed deacon" zijn ... maar zoals recent geschreven; ook met zijn grenzen; las je daarnet nog.
Maar vandaag dus eens een positief geluid laten horen.
