Vrijdag 18 april 2008
Gewenning
Het is me al eerder opgevallen dat verschillende mensen uit blogland zich vragen beginnen te stellen over het nut van het bloggen. Ik hoorde o.a. vragen als: "Waar ben ik toch aan begonnen?". "Ik krijg geen waardering meer". "Men bezoekt me enkel maar nadat ik een bezoekje bracht aan andere blogs en zo mijn naam achterliet".
Soms geven mensen de indruk niet langer gewenst te zijn, noch gewaardeerd voor hun "werk" dat toch allemaal is begonnen als een hobby en waar ze vooral heel véél mensen leerden kennen.
Soms vind ik tussen de lijnen zelfs een hunker naar bevestiging, al dan niet uitdrukkleijk neergeschreven. Bij nog anderen blijkt uit diverse blogberichten niets min noch meer dan een schreeuw om aandacht. Eenzaamheid?
Goeie vrienden, dit alles lijkt misschien nogal negatief over te komen, maar het is de samenvatting van wat ik lees, zelfs in mijn gastenboen en via é-mailverkeer.
Ik probeer een antwoord te formuleren. We zijn allen op één of ander manier aan dit bloggen begonnen, en onze blog werd al heel vlug onze beste vriend. Een vriend die levend werd door intense contacten. We bouwde stilaan een netwerk op en kwamen graag terug naar bepaalde mensen. Op de duur deelden we het wel en wee. Zeker in het begin was het een kwestie elkaar terug te vinden en de "buttons" werden een echt hipe. Deze laatsten zijn echter voor velen niet langer een manier om contact te zoeken, integendeel.
Het aantal berichten in gastenboeken lijkt ook te verminderen, nog steeds volgens bovenstaande, maar is ook dit niet ergens vanzelfsprekend? Het is niet omdat men je gastenboek niet heeft getekend dat men je blog niet heeft bezocht zoals het eveneens niet zo is dat "men" je geen "5" meer geeft voor een bericht. Ik denk dat vooral wat laatste betreft er sommigen moeite mee hebben, maar je weet toch niet wie je dat waarderingscijfer heeft gegeven?!
En het is vooral zo dat we na de voorbije jaren elkaar de deur niet meer plat lopen omdat er tussen mensen een zo hechte band is gegroeid dat een bericht niet langer hoeft nagelaten te worden, want "we kennen elkaar". Er is inderdaad een vorm van gewenning opgetreden. Let op, ik zeg niet dat het geen deugd kan doen eens een bericht te lezen, maar het al dan niet kijgen van berichten of "punten" mag zeker nooit een reden zijn het bloggen op te geven. GENIET van je bloggen zonder de blogwereld rond te reizen!
Ik wil dan ook positief afsluiten - een te lange tekst deze keer waarvoor excuses - met de vaststelling dat ik links en rechts iemand nabij mocht zijn, zelfs in die mate dat mensen verder wilden bloggen, een nieuwe blog probeerden op te starten; of nog beter tot het inzcht kwamen dat het leven nog niet zo een grote hel is en dat er dus inspiratie gevonden werd het roer om te gooien! Proficiat daarvoor!
En ikzelf? Ik heb er heel veel LIEFDE EN VRIENDSCHAP ontvangen!!!
3 reacties op dit bericht
hello Maarten
vb...op de overlijdensdag van je kind, ,waar je aandacht aan schenkt op je blog...je een "vrolijke" dag komen wensen. Of op heel wat blogs...en op hetzelfde moment...een button gaan plakken...komaan...dit wil toch zeggen dat het er bij sommige alleen maar op aankomt om het heel goed te doen in de toplijsten, maar echt lezen wat er bij onze bloggers reilt en zeilt...dat hoort er dikwijls niet bij. Ik denk dat daardoor vele mensen er de brui aan geven, omdat ze de indruk krijgen dat hun blog toch maar overtollige balast is. En nochtans...het is zoals je zegt Maarten, tussen de regels kan men dikwijls heel wat opvangen...het kan immers zo hartverwarmend zijn als mensen je aanvoelen. Ze hoeven daarom geen ganse "gazet" te komen schrijven in je gastenboek. Een eenvoudig zinnetje is zo voldoende. Aantonen van...ik ben er voor jou... Ik ben in elk geval blij dat het bloggen voor mij hele leuke lieve mensen gebracht heeft...mensen waar ik me goed bij voel...vrienden waar ik alles kwijt aan kan...en dat...is echt het belangrijkste !
hele lieve groet en een fijn weekend he Maarten.
Mooi geschreven lieve Maarten
hallo Maarten, mooi schrijfseltje.
Mhg Henny en Krelis