·         ******`•.¸(¨`•.•`¨) *******
(¯`´•.¸ ¸.•´´¯ `,+.*`,+.*´.Klein is mijn versje
’ *..`’ °´..`’ °´.*’ °´..`’ °´..`’ °´.Veel zeg ik niet
___####___#### .`-.´.+` ´°Enkel drie woorden
_##____#_#____##`,+.*.*´Vergeet mij niet
#_______#________# `+.*`
#________________# `,+.*`.°
_#______________# `,+.*`,+.*Echte vrienden
__#____________# `,+.*`,°*`’ °hoef je niet te zoeken
_____#_______# `,+.*`,+.*`,+.Die kom je gewoon tegen
_______#___# `,+.*`,+.*`,+.*’En dat is dan voor heel
_________# `,+.*`,+.*`,+.*`je leven .

 met dank voor de nominatie;
was voor mij een compliment
op een onverwacht moment!

maarten

AFSLUITER VAN VOORBIJE MAAND 

Ik heb geleerd dat alles gebeurt om een reden.
Dat je moet leren van de fouten uit je verleden.

Ik heb gezien dat niet iedereen te vertrouwen is.
Zelfs je gevoel heeft het soms gewoon mis.

Ik weet nu dat je soms iemand moet laten gaan,
terwijl je weet dat zij voor altijd in je hart blijven bestaan.

Ik besef nu dat je moet doen wat je hart je zegt,
En niet moet vechten voor iemand die niet voor jou vecht.

Ik heb geleerd dat je niet meer moet houden
van iemand die dat niet waard is.
 
Ik heb me voorgenomen om nooit op te geven;
altijd mijn dromen  proberen na te streven.

Ik heb gemerkt dat je hard moet zijn.
Gevoelig zijn geeft alleen maar pijn.

En ik heb ervaren dat je van dit alles
alleen maar wijzer wordt.
En als je eerlijk alles deelt,
kom je zelf ook niets te kort!

zo mooi!

Soms probeer ik me voor te stellen dat ikzelf op het punt sta te verdwijnen. En dan? De wereld zal daar zeker niet door vergaan. Zal er ook maar iets veranderen? Alles wat rondom mij bestond zal er nog zijn. Mijn woning, mijn straat, mijn familie, mijn piano en mijn boeken, mijn lievelingsmuziek, de zon de maan de seizoenen...

Een van de mooiste gedichten hierover is dat van Fernando Pessoa.

Wanneer de lente komt
En als ik er dan niet meer ben
Zullen de bloemen net zo bloeien
En de bomen zullen niet minder groen zijn
Dan het vorig voorjaar

De werkelijkheid
Heeft mij niet nodig
Een enorme vreugde
Bij de gedachte
Dat mijn dood volstrekt onbelangrijk is

Als ik wist dat ik morgen zou gaan
En het was overmorgen lente
Zou ik tevreden gaan
Omdat het overmorgen lente was

Als dat haar tijd is
Wanneer dan zou ze moeten komen
Tenzij op haar tijd

Ik hou ervan
Dat alles werkelijk is
En alles zoals het moet zijn
Ja daar hou ik van
Omdat het zo zou zijn
Ook als ik er niet van hield

Daarom als ik nu ga
Ga ik tevreden
Want alles is werkelijk
En alles is zoals het moet zijn
Je mag bidden boven mijn kist
Als je dat wilt

Je mag zingen en dansen
Ik heb geen voorkeur
Voor wanneer ik toch geen
Voorkeur kan hebben

Dat wat zal zijn
Wanneer het zijn zal
Zal het zijn dat wat het is

Ik heb in en tijdens mijn opvoeding "ook op internaat", maar ook vanuit mijn grote familie veel waarden en normen meegekregen. Iedereen maakt fouten, maar je kan er uit leren als je dat zelf wenst in te zien en er iets aan wilt doen. Meestal kunnen de juiste vrienden, familieleden je daarbij helpen.

Deze tekst is eigenlijk bedoeld als aansluiting op het citaat onder "Paasmaandag". Wil daar nog even gaan zien om het nog beter te begrijpen;
zeker na een week waar een mens zich afvraagt of het wel nog zin heeft dat we iets  willen proberen te betekenen voor een ander en zorg te dragen voor elkaar, zorg dragen voor mensen die kampen met verdriet, pijn of angsten ... Hoe ver kun en mag  je meestappen in dat verhaal?!

Je kan de mens helpen wegwijzers te plaatsen en duidelijke bakens uit te zetten, tot grote tevredenheid merken dat die mens met een gebroken verleden éindelijk uitzicht krijgt en licht ziet aan het eind van de tunnel en daar zeer dankbaar om zijn tot je opeens, wanneer je denkt er eindelijk "samen" te zijn en dit mogen vieren, de deur voor je wordt dichtgegooid en je terug vreemden lijkt te zijn voor elkaar. Ja, precies op het ogenblik dat hij zich had bevrijd van nepvrienden en dit  na intense gesprekken, voelt hij dat het wel eens zou kunnen waar zijn dat hij dan, gezien vanuit zijn ogen, alleen komt te staan, weg van al die "vrienden" omdat hij niet langer wordt aanvaard in dat wereldje.

Het is met deze pijnlijke vaststelling dat iemand me vertelde en ik citeer: "

"Maar zoals jezelf zegt , kan je niet mee ten ondergaan. Waar is anders de zin van het bestaan?
Ergens moeten er grenzen zijn. Maar velen zijn verblind door het nepgeluk dat men gevonden heeft in plaats van verder te willen kijken op weg naar echt geluk. - Dat echte geluk n.b. waar hij me zo vaak en in alle vormen heeft voor bedankt, eindelijk weg uit zijn chaos.
 
Het echte geluk vinden de meesten dan nadat ze merken dat ze in de val van nepgeluk zijn getrapt. Ze zijn dan bang de vrienden die ze nog over hebben te verliezen, met als gevolg ze in de nepwereld blijven hangen." Die nepwereld die blijkbaar ook werd gevoed door drugs en verkeerder vrienden...

En toch onthoud ik van deze afgelopen maand wat die "drenkeling" zo vaak in een hint of letterlijk me vroeg, kort weergegeven in het lied van "The Who":

"SEE ME, FEEL ME, TOUCH ME, HEAL ME!"

En toch na een moeilijk weekend, zeg maar ontgoochelende periode voor me, denk ik dat hij toch een zoveelste kans verdient, enkel én alleen al omwille van de woorden waarmee ik begon; alleen wil ik  geen tweede maal meegezogen worden in een negatieve spiraal , maar  ligt juist daar niet de echte sleutel naar geluk, meer dan alle mooie teksten ... of willen vele onder ons gewoon die sleutel niet vinden al ligt hij voor hun neus, of wortdt hij zelfs in hun handen gestopt?!

Iedereen maakt fouten, maar je kan er uit leren als je dat zelf wenst in te zien en er iets aan wilt doen. Meestal kunnen de juiste vrienden, familieleden je daarbij helpen.

Met woorden is het als met zonnestralen;
 hoe feller ze zijn, hoe dieper ze branden.