gebed uit India

Wakker gefloten
door de mooiste wijsjes
zonnestralen banen zich
dwingend een weg door
de gordijnen heen
eksters, merels, sijsjes
het gehele koor is compleet
een zeer divers concert
bassen, sopranen, alten en tenoren
wekken ons met hun ochtendlied
wordt wakker in dit mooie ochtendgloren
ontvang de warmte van de natuur
luister, kijk, voel en geniet...

take bath

Ik kreeg van mijn zus met nieuwjaar een doos met een geschenkbon om één fles wijn te halen na een selectie uit vijf soorten in een AD-winkel. Dus vandaag met die bon in de zak van mijn zwarte dikke trui naar die winkel. Eens aangekomen ... geen bon meer te vinden in  die zak en ook niet waar ik hoopte hem nog te vinden.

Ik kon het dus wel vergeten en meteen cadeau verloren, of niet en dan nog van mijn lieve zus.!? 

Dan maar heel voorzichtig terug gefietst,overal gekeken, maar natuurlijk niets of wat denk je; en zeker toen ik een deel van de weg  niet kon overdoen wegens éénrichtingsverkeer. Omdat ik dezelfde dag nog een andere boodschap moest doen en een gedeelte van dezelfde weg moest nemen, dan maar nog eens goed uitkijken al had ik het lang opgegeven want de wind zou die bon al hebben meegenomen.

Op een druk verkeerspunt zie ik toch wel een kaartje liggen zeker dat wél heel goed gelijkt op die bon. Gelukkig kon ik ergens mijn fiets kwijt; heb ik gewacht tot grootste drukte voorbij was en heb me dan gehaast naar het midden van de weg; en o ja, daar lag het arme schaap, wellicht honderden keren ‘doodgereden’. Het vertoonde zeer veel sporen van geweld, maar de kassierster heeft de bon gewillig aangenomen. En zo lligt hier toch nog een fles Chablis te koelen. Raar maar waar, eind goed al goed al was het niet dat ik nog twintig eurocent moest betalen voor statiegeld! Maar voor een verloren gewaand cadeau van je eigenste zus met een bijzondere inhoud mag dat wel.

In elk geval was het zeer goed voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid, toch wat tweede deel van de rit betreft. En mijn huid, die brandt nu nog na van de zon, maar vooral van de bittere koude waar geen huizen bescherming boden.

Wat je hier leest is een samenraapsel van wat mensen overkomt. Ik heb het dan ook maar in de ik-vorm geschreven al zal je als geoefende lezer en vriend/in wel bepaalde dingen goed herkennen, want precies dat was begin van mijn blog, maar dat al één jaar na de feiten.

Tot waar zullen we gaan in het gebruik en uitbuiten
van het menselijke wezen om onze verlangens te bevredigen?

"ja ‘t is dat, maar heb een mooi leven zeg ik altijd nu is nog veel maar eens ik er door ben en ik ben mss nog 5 jaar verder dan mag ik zegen dat een luxe heb als weet waar van ik kom heb dat nu wel maar ergens heb nu nog niet genoeg om te zegen stop er mee maar binnen 5 jaar ga ook niet zegen stop er mee gewoon van nu ga ik het anders regelen "

Beste blogvrienden, ik kon deze woorden verfraaid en opgepoetst weergegeven hebben, maar dit doe ik bewust niet.  De betrokken persoon heeft zijn leven, (ondertussen 28 jaar jong) dat er één was van café's en rondhangen door de straten, waarbij meer geld werd uitgegeven dan er binnenkwam, in handen genomen, op eigen initiatief gezocht naar kansen om van zijn leven toch iets waardevols te maken. Hij volgt nu cursussen om straks voorman te worden binnen een groot schoonmaakbedrijf. En hij is er terecht fier op zoals hij zelf aanhaalt, ook al wordt hij nu voor aap gezet door zijn vroegere "vrienden" omdat hij zoveel werkt.

Alsof deze gebeurtenis me moest meegedeeld worden na wat ik in voorbije dagen hier neerpende over hoe een ander blijkbaar liever in zijn cocoon blijft. Twee levens die veel met elkaar gemeen hadden, maar waar een wil is daar is dus duidelijk een weg. Hoe graag zou ik niet zien dat ook die anddere de moed en de kracht zou vinden eindelijk zin te geven aan zijn leven.

Misschien denken sommigen onder jullie of ik dan de grote hulpverlener ben daar ik al menigmaal iemand aan het woord liet in blogland die aan de zijkant van het leven staat. Anderen denken misschien dat ik precies jongere mensen opzoek. Zoeken zeker niet, maar een aandachtig oor misschien des te meer. Hoe dan ook, wie zelf ouder of grootouder is zal ook wel in zijn onmiddellijke omgeving mensen kennen die in deze maatschappij uit de boot dreigen te vallen, al dan niet door eigen toedoen.

Wanneer we er dan mogen zijn voor zo iemand, dan betekent dit voor mij de concrete invullinng van "liefde en vriendschap", en wanneer ik dan die sleutel kan en mag aanreiken dan wil ik nog lang "the unblessed deacon" zijn ... maar zoals recent geschreven; ook met zijn grenzen; las je daarnet nog.

Maar vandaag dus eens een positief geluid laten horen.

Vriendschap

Gewoon een zacht gebaar
Zomaar een lief woord
Daarmee speel je het klaar
Dat een hart je hoort.

Een paar lachende ogen
Een streling heel zacht
Wees maar opgetogen
't Is vriendschap wat op je wacht

Geen oordeel vellen
Geen kwade gedachten
Maar je openstellen
En je hart verzachten

Voor een ander openstaan
Doet vriendschap bloeien
Hand in hand verder gaan
En je hart zal groeien.

Geluk...

Achter de groene takken
groeit voor ieder mens een plant 'geluk'.
Soms lijkt 't bos ondoordringbaar,
soms trap je 't tere plantje stuk.
Maar met geduld en veel liefde
en vaak met wat water van een traan
kun je het plantje vast zien groeien.
 
Je moet het alleen weten te staan.

Internetvriendschap

V riendschap via 't internet
R oept verschillende associaties op
I s 't wat anders dan een chat ?
E ven is er de herkenning
N aderhand volgt erkenning
D an is er de gezelligheid
S oms vergeet men echt de tijd
C ru wordt er soms gereageerd
H ard wordt er tegen geageerd
A ls je kunt scheiden die waan
P as dan zal het om échte VRIENDSCHAP gaan !

Is het niet vrienden?!