Zaterdag 12 april 2008
Hij leeft
Ademt en leeft…
...Hij leeft in jou, hij leeft in mij...
in al wat ademt, daarin ademt hij.
In wens en waarheid,
in grauw en blauw...
kijk in de spiegel:
hij leeft in jou.
Ademt en leeft…
...Hij leeft in jou, hij leeft in mij...
in al wat ademt, daarin ademt hij.
In wens en waarheid,
in grauw en blauw...
kijk in de spiegel:
hij leeft in jou.
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 12 april 2008
Als een roos
zo rood van kleur
sier je de sneeuwwitte steen
alsof een bloeddruppel
je blanke huid weer raakt
geen doornen prikken
zich vast in je hart
zoals
een eeuwig bloeiende roos
van dankbaarheid
Prettig weekend!
Maarten
Vrijdag 11 april 2008
ochtendgloren
Wakker gefloten
door de mooiste wijsjes
zonnestralen banen zich
dwingend een weg door
de gordijnen heen
eksters, merels, sijsjes
het gehele koor is compleet
een zeer divers concert
bassen, sopranen, alten en tenoren
wekken ons met hun ochtendlied
wordt wakker in dit mooie ochtendgloren
ontvang de warmte van de natuur
luister, kijk, voel en geniet...
Donderdag 10 april 2008
mijn wens
Één van mijn grootste wensen,
is dat er voor alle mensen,
Vrede zal heersen op deze aarde,
want veiligheid is toch van grote waarde.
Vooral voor alle kinderen,
met hun verdriet diep van binnen.
Ze hebben al zoveel meegemaakt,
dat is iets wat mij zo raakt.
Geef ze het geluk terug,
en het liefste snel en vlug,
zodat ook hun lach weer klinkt,
en geen traan meer in hun ogen blinkt.
In mijn dromen zie ik het al voor mij.
Alle ellende voorbij.
Geen mensenhaat meer.
Je kijkt niet op anderen neer.
Wees beleefd tegen elkaar.
Dan zijn we nu snel klaar,
gedaan met het zinloze geweld.
Geen nieuws meer over geld.
Geen overvallen meer
en knal elkaar maar neer;
een mensenleven is meer waard.
Deze mensen blijven zeker in onze herinneringen bewaard.
Donderdag 10 april 2008
take bath
Dinsdag 8 april 2008
de geschenkbon
Ik kreeg van mijn zus met nieuwjaar een doos met een geschenkbon om één fles wijn te halen na een selectie uit vijf soorten in een AD-winkel. Dus vandaag met die bon in de zak van mijn zwarte dikke trui naar die winkel. Eens aangekomen ... geen bon meer te vinden in die zak en ook niet waar ik hoopte hem nog te vinden.
Ik kon het dus wel vergeten en meteen cadeau verloren, of niet en dan nog van mijn lieve zus.!?
Dan maar heel voorzichtig terug gefietst,overal gekeken, maar natuurlijk niets of wat denk je; en zeker toen ik een deel van de weg niet kon overdoen wegens éénrichtingsverkeer. Omdat ik dezelfde dag nog een andere boodschap moest doen en een gedeelte van dezelfde weg moest nemen, dan maar nog eens goed uitkijken al had ik het lang opgegeven want de wind zou die bon al hebben meegenomen.
Op een druk verkeerspunt zie ik toch wel een kaartje liggen zeker dat wél heel goed gelijkt op die bon. Gelukkig kon ik ergens mijn fiets kwijt; heb ik gewacht tot grootste drukte voorbij was en heb me dan gehaast naar het midden van de weg; en o ja, daar lag het arme schaap, wellicht honderden keren ‘doodgereden’. Het vertoonde zeer veel sporen van geweld, maar de kassierster heeft de bon gewillig aangenomen. En zo lligt hier toch nog een fles Chablis te koelen. Raar maar waar, eind goed al goed al was het niet dat ik nog twintig eurocent moest betalen voor statiegeld! Maar voor een verloren gewaand cadeau van je eigenste zus met een bijzondere inhoud mag dat wel.
In elk geval was het zeer goed voor de geestelijke en lichamelijke gezondheid, toch wat tweede deel van de rit betreft. En mijn huid, die brandt nu nog na van de zon, maar vooral van de bittere koude waar geen huizen bescherming boden.
Dinsdag 8 april 2008
werken
Ga in je werk op, niet eraan ten onder.
Frederik Clijmans
Heel mooie en zinvolle gedachte, maar ook al ga je helemaal op in je werk en is het een bron van levensvervulling en arbeidsvreugde ... aan het werk zélf gaan de meesten niet ten onder, wél aan de mensen om je heen zoals managers, onderkruipers. Zien we trouwens niet overal ombudsdiensten en richtlijnen i.v.m. pesten op het werk toenemen in de media?! Er hapert niet weinig in een maatschappij die het blijkbaar enkel moet hebben van presteren.
Waar het hart van de onderneming weg is, daar gaat met ten onder aan het werk, ook al hebt u zich ingezet met al je krachten, voor sommigen zelfs "getrouwd" met het werk!
Toepasselijk aansluitend bij gisteren. ANDEREN zorgen ervoor dat jij eraan ten onder gaat! Bedrijfsleiders die zorg dragen voor het hart van de onderneming en luisteren naar hun werknemers zullen een win-winsituatie creëren, en beiden worden er gelukkiger door. Dan kan men ook met zijn persoonlijke dingen terecht bij de werkgever. Helaas, de nieuwe managers lopen over lijken!
Maandag 7 april 2008
Stress op werk
Ik werd geconfronteerd met stress op het werk en heb moeten afhaken. Ik werd door het nieuwe diensthoofd brutaal en oneerlijk behandeld. Ik richtte mij na jaren van pesterijen en intimidatie met mijn klachten tot de dienst van het Welzijn op het werk maar kreeg geen steun. Integendeel, wat via die dienst - die boven slachtoffer, dader en directie wordt geacht te staan - werd meegedeeld aan de directie en het betrefffend diensthoofd om een oplossing te zoeken, werd omgezet in een evalutiegesprek dat al vlug bewust leidde tot een disfunctioneringsgesprek, ook al werd ik daar niet op voorhand van op de hoogte gebracht en kon ik me daar dus ook niet op voorbereiden. . Punt is dat zij hun valstrik hadden gespannen en dit precies met de gegevens die ze van een "vertrouwenspersoon" hadden ontvangen. Toen ook anderen zagen dat ik er onderuit ging, er zelf maar hal en half van bewust, (al durfde blijkbaar niet één enkel persoon op te komen voor mijn situatie, ook al zag en wist men wat met ondergetekende al langer aan de hand was) werd me aangeraden zowel bij mijn huisdokter als bij een psychiater hulp in te roepen. Om er niet volledig onder door te gaan, heb ik mijn job moeten opgeven. Ik ben nu dus al geruime tijd arbeidsongeschikt. Bovendien ben ik door deze gebeurtenissen mijn zelfvertrouwen volledig kwijt, heeft een totale angst van me bezit genomen en verloor ik alle sociale contacten.
Ik betreur het dat het zo ver is kunnen komen. Langdurig ziek zijn en van een vervangingsinkomen moeten genieten maakt me ook een stuk financieel armer. Voor alle vergoedingen en hulp van derden kom ik jammer genoeg niet in aanmerking omdat ik niet voldoe aan de strenge voorwaarden, of laconiek en vooral voor een Vlaming weer waar: Ik ben gelukkig niet ziek genoeg en verdien aan de andere kant precies iets te veel om ook maar van iets te kunnen "trekken".
Maar er moet wel op tijd en stond betaald worden ... Wie ziek is wordt niet alleen gekweld door pijn, angst en onzekerheid, maar ook door de vraag of hij wel alle rekeningen zal kunnen betalen.
Dit alles is uiteindelijk allemaal het verregaande gevolg van één bepaald individu voor wie "pesten op het werk" een fullt-me-joke werd zonder dat deze persoon zich er ooit terdege van bewust is geweest dat pesten zou uitvloeien in een onhoudbaar en voortdurende stress ... of heeft hij er wél hard om gelachen? Ik geloof en ik bijna zeker van het laatste!
Bij het nalezen van deze tekst en na een eerste reactie heb ik wel iets heel belangrijks vergeten te vermelden, nl. dat ik mijn redding heb gevonden in VERTROUWEN, een woord dat ik al aan zo vele blogvrienden heb toegewenst. Dit vertrouwen heb ik wel gevonden tijdens mijn "kruisweg" in GEBED en GELOOF!
"Moest dit alles niet gebeuren ... " om inderdaad misschien een nieuw leven te beginnen ?
Wat je hier leest is een samenraapsel van wat mensen overkomt. Ik heb het dan ook maar in de ik-vorm geschreven al zal je als geoefende lezer en vriend/in wel bepaalde dingen goed herkennen, want precies dat was begin van mijn blog, maar dat al één jaar na de feiten.
Maandag 7 april 2008
Tot waar
Tot waar zullen we gaan in het gebruik en uitbuiten
van het menselijke wezen om onze verlangens te bevredigen?
Zondag 6 april 2008
na de jongen
Zondag 6 april 2008
waar en wil is
daar is ook een weg ... Wat voor sommigen blijkbaar niet mogelijk en al op voorhand onhaalbaar lijkt, ondanks elke vorm van steun, aan- en bemoediging door derden, toch terugkruipen in hen veilig nest en in hun eigen gecreëerde nepwereld - soms ver weg van het arbeidsmilieu - waar ik het in de voorbije dagen en weken over had; dan zijn volgende citaten (zie ook inzetfoto!) een getuigenis van hoe het wél kan. Dit heeft me ten zeerste verheugd en ik heb de persoon in kwestie dan ook van harte al mijn verdere steun toegezegd en hem heel veel geluk gewenst.
"van maandag tot vrijdag van 5u tot 20u30 ongeveer en dan op zaterdag van 8u tot 18u; en dan nog gewoon de les ‘s avonds "
"ja ‘t is dat, maar heb een mooi leven zeg ik altijd nu is nog veel maar eens ik er door ben en ik ben mss nog 5 jaar verder dan mag ik zegen dat een luxe heb als weet waar van ik kom heb dat nu wel maar ergens heb nu nog niet genoeg om te zegen stop er mee maar binnen 5 jaar ga ook niet zegen stop er mee gewoon van nu ga ik het anders regelen "
Beste blogvrienden, ik kon deze woorden verfraaid en opgepoetst weergegeven hebben, maar dit doe ik bewust niet. De betrokken persoon heeft zijn leven, (ondertussen 28 jaar jong) dat er één was van café's en rondhangen door de straten, waarbij meer geld werd uitgegeven dan er binnenkwam, in handen genomen, op eigen initiatief gezocht naar kansen om van zijn leven toch iets waardevols te maken. Hij volgt nu cursussen om straks voorman te worden binnen een groot schoonmaakbedrijf. En hij is er terecht fier op zoals hij zelf aanhaalt, ook al wordt hij nu voor aap gezet door zijn vroegere "vrienden" omdat hij zoveel werkt.
Alsof deze gebeurtenis me moest meegedeeld worden na wat ik in voorbije dagen hier neerpende over hoe een ander blijkbaar liever in zijn cocoon blijft. Twee levens die veel met elkaar gemeen hadden, maar waar een wil is daar is dus duidelijk een weg. Hoe graag zou ik niet zien dat ook die anddere de moed en de kracht zou vinden eindelijk zin te geven aan zijn leven.
Misschien denken sommigen onder jullie of ik dan de grote hulpverlener ben daar ik al menigmaal iemand aan het woord liet in blogland die aan de zijkant van het leven staat. Anderen denken misschien dat ik precies jongere mensen opzoek. Zoeken zeker niet, maar een aandachtig oor misschien des te meer. Hoe dan ook, wie zelf ouder of grootouder is zal ook wel in zijn onmiddellijke omgeving mensen kennen die in deze maatschappij uit de boot dreigen te vallen, al dan niet door eigen toedoen.
Wanneer we er dan mogen zijn voor zo iemand, dan betekent dit voor mij de concrete invullinng van "liefde en vriendschap", en wanneer ik dan die sleutel kan en mag aanreiken dan wil ik nog lang "the unblessed deacon" zijn ... maar zoals recent geschreven; ook met zijn grenzen; las je daarnet nog.
Maar vandaag dus eens een positief geluid laten horen.
Zondag 6 april 2008
Vriendschap
Vriendschap
Gewoon een zacht gebaar
Zomaar een lief woord
Daarmee speel je het klaar
Dat een hart je hoort.
Een paar lachende ogen
Een streling heel zacht
Wees maar opgetogen
't Is vriendschap wat op je wacht
Geen oordeel vellen
Geen kwade gedachten
Maar je openstellen
En je hart verzachten
Voor een ander openstaan
Doet vriendschap bloeien
Hand in hand verder gaan
En je hart zal groeien.
Zaterdag 5 april 2008
klein versje
· ******`•.¸(¨`•.•`¨) *******
(¯`´•.¸ ¸.•´´¯ `,+.*`,+.*´.Klein is mijn versje
’ *..`’ °´..`’ °´.*’ °´..`’ °´..`’ °´.Veel zeg ik niet
___####___#### .`-.´.+` ´°Enkel drie woorden
_##____#_#____##`,+.*.*´Vergeet mij niet
#_______#________# `+.*`
#________________# `,+.*`.°
_#______________# `,+.*`,+.*Echte vrienden
__#____________# `,+.*`,°*`’ °hoef je niet te zoeken
_____#_______# `,+.*`,+.*`,+.Die kom je gewoon tegen
_______#___# `,+.*`,+.*`,+.*’En dat is dan voor heel
_________# `,+.*`,+.*`,+.*`je leven .
met dank voor de nominatie;
was voor mij een compliment
op een onverwacht moment!
maarten
Zaterdag 5 april 2008
afsluiter
AFSLUITER VAN VOORBIJE MAAND
Ik heb geleerd dat alles gebeurt om een reden.
Dat je moet leren van de fouten uit je verleden.
Ik heb gezien dat niet iedereen te vertrouwen is.
Zelfs je gevoel heeft het soms gewoon mis.
Ik weet nu dat je soms iemand moet laten gaan,
terwijl je weet dat zij voor altijd in je hart blijven bestaan.
Ik besef nu dat je moet doen wat je hart je zegt,
En niet moet vechten voor iemand die niet voor jou vecht.
Ik heb geleerd dat je niet meer moet houden
van iemand die dat niet waard is.
Ik heb me voorgenomen om nooit op te geven;
altijd mijn dromen proberen na te streven.
Ik heb gemerkt dat je hard moet zijn.
Gevoelig zijn geeft alleen maar pijn.
En ik heb ervaren dat je van dit alles
alleen maar wijzer wordt.
En als je eerlijk alles deelt,
kom je zelf ook niets te kort!
Vrijdag 4 april 2008
bemoediging
Goeie vrienden,
Na wat ik de voorbije week/maand doormaakte - in vriendschap, liefde en gegevenheid - en wat je kon lezen op mijn blog kreeg ik van een paar mensen a.h.w. een bemoediging door te gaan ondanks alles. Waar heb ik dat nog achtergelaten voor anderen? Maar die woorden van bemoediging om ze zomaar eens te noemen kreeg ik in een beknopte versie via "dagelijkse gedachte", en heel toepasselijk.
Beschouw geven niet als een plicht maar als een voorrecht.
John D. Rockefeller junior
En wie me ondertussen kent als "de Sint-Maarten" zal onertussen ook al weten dat hij inderdaad zal blijven geven ... Al moeten we soms vaststellen dat samenleven, en opkomen voor de ander niet altijd vanzelfsprekend is, als mensen de wereld fundamenteel anders begrijpen.
De inzetfoto kan naar veel verwijzen maar was op dit uur de beste wereldfoto en voor de betere lezer ook woordeloos veel betekenend! Want hoevele zusters hebben het ook niet als een voorrecht gezien te mogen geven, belangeloos voor niets, ook en vooral aan de rand van de samenleving!
Waarom zou ik dan klagen?
Donderdag 3 april 2008
Geluk
Geluk...
Achter de groene takken
groeit voor ieder mens een plant 'geluk'.
Soms lijkt 't bos ondoordringbaar,
soms trap je 't tere plantje stuk.
Maar met geduld en veel liefde
en vaak met wat water van een traan
kun je het plantje vast zien groeien.
Je moet het alleen weten te staan.
Donderdag 3 april 2008
Internetvriendschap
Internetvriendschap
V riendschap via 't internet
R oept verschillende associaties op
I s 't wat anders dan een chat ?
E ven is er de herkenning
N aderhand volgt erkenning
D an is er de gezelligheid
S oms vergeet men echt de tijd
C ru wordt er soms gereageerd
H ard wordt er tegen geageerd
A ls je kunt scheiden die waan
P as dan zal het om échte VRIENDSCHAP gaan !
Is het niet vrienden?!
Woensdag 2 april 2008
vrije namiddag
zo mooi!
Woensdag 2 april 2008
na mijn dood
Soms probeer ik me voor te stellen dat ikzelf op het punt sta te verdwijnen. En dan? De wereld zal daar zeker niet door vergaan. Zal er ook maar iets veranderen? Alles wat rondom mij bestond zal er nog zijn. Mijn woning, mijn straat, mijn familie, mijn piano en mijn boeken, mijn lievelingsmuziek, de zon de maan de seizoenen...
Een van de mooiste gedichten hierover is dat van Fernando Pessoa.
Wanneer de lente komt
En als ik er dan niet meer ben
Zullen de bloemen net zo bloeien
En de bomen zullen niet minder groen zijn
Dan het vorig voorjaar
De werkelijkheid
Heeft mij niet nodig
Een enorme vreugde
Bij de gedachte
Dat mijn dood volstrekt onbelangrijk is
Als ik wist dat ik morgen zou gaan
En het was overmorgen lente
Zou ik tevreden gaan
Omdat het overmorgen lente was
Als dat haar tijd is
Wanneer dan zou ze moeten komen
Tenzij op haar tijd
Ik hou ervan
Dat alles werkelijk is
En alles zoals het moet zijn
Ja daar hou ik van
Omdat het zo zou zijn
Ook als ik er niet van hield
Daarom als ik nu ga
Ga ik tevreden
Want alles is werkelijk
En alles is zoals het moet zijn
Je mag bidden boven mijn kist
Als je dat wilt
Je mag zingen en dansen
Ik heb geen voorkeur
Voor wanneer ik toch geen
Voorkeur kan hebben
Dat wat zal zijn
Wanneer het zijn zal
Zal het zijn dat wat het is
Maandag 31 maart 2008
opvoeding
Ik heb in en tijdens mijn opvoeding "ook op internaat", maar ook vanuit mijn grote familie veel waarden en normen meegekregen. Iedereen maakt fouten, maar je kan er uit leren als je dat zelf wenst in te zien en er iets aan wilt doen. Meestal kunnen de juiste vrienden, familieleden je daarbij helpen.
Deze tekst is eigenlijk bedoeld als aansluiting op het citaat onder "Paasmaandag". Wil daar nog even gaan zien om het nog beter te begrijpen;
zeker na een week waar een mens zich afvraagt of het wel nog zin heeft dat we iets willen proberen te betekenen voor een ander en zorg te dragen voor elkaar, zorg dragen voor mensen die kampen met verdriet, pijn of angsten ... Hoe ver kun en mag je meestappen in dat verhaal?!
Je kan de mens helpen wegwijzers te plaatsen en duidelijke bakens uit te zetten, tot grote tevredenheid merken dat die mens met een gebroken verleden éindelijk uitzicht krijgt en licht ziet aan het eind van de tunnel en daar zeer dankbaar om zijn tot je opeens, wanneer je denkt er eindelijk "samen" te zijn en dit mogen vieren, de deur voor je wordt dichtgegooid en je terug vreemden lijkt te zijn voor elkaar. Ja, precies op het ogenblik dat hij zich had bevrijd van nepvrienden en dit na intense gesprekken, voelt hij dat het wel eens zou kunnen waar zijn dat hij dan, gezien vanuit zijn ogen, alleen komt te staan, weg van al die "vrienden" omdat hij niet langer wordt aanvaard in dat wereldje.
Het is met deze pijnlijke vaststelling dat iemand me vertelde en ik citeer: "
"Maar zoals jezelf zegt , kan je niet mee ten ondergaan. Waar is anders de zin van het bestaan?
Ergens moeten er grenzen zijn. Maar velen zijn verblind door het nepgeluk dat men gevonden heeft in plaats van verder te willen kijken op weg naar echt geluk. - Dat echte geluk n.b. waar hij me zo vaak en in alle vormen heeft voor bedankt, eindelijk weg uit zijn chaos.
Het echte geluk vinden de meesten dan nadat ze merken dat ze in de val van nepgeluk zijn getrapt. Ze zijn dan bang de vrienden die ze nog over hebben te verliezen, met als gevolg ze in de nepwereld blijven hangen." Die nepwereld die blijkbaar ook werd gevoed door drugs en verkeerder vrienden...
En toch onthoud ik van deze afgelopen maand wat die "drenkeling" zo vaak in een hint of letterlijk me vroeg, kort weergegeven in het lied van "The Who":
"SEE ME, FEEL ME, TOUCH ME, HEAL ME!"
En toch na een moeilijk weekend, zeg maar ontgoochelende periode voor me, denk ik dat hij toch een zoveelste kans verdient, enkel én alleen al omwille van de woorden waarmee ik begon; alleen wil ik geen tweede maal meegezogen worden in een negatieve spiraal , maar ligt juist daar niet de echte sleutel naar geluk, meer dan alle mooie teksten ... of willen vele onder ons gewoon die sleutel niet vinden al ligt hij voor hun neus, of wortdt hij zelfs in hun handen gestopt?!
Iedereen maakt fouten, maar je kan er uit leren als je dat zelf wenst in te zien en er iets aan wilt doen. Meestal kunnen de juiste vrienden, familieleden je daarbij helpen.