De smaak van stilte.

Leerlingen van een rabbi vonden het heel eigenaardig

dat hun meester elk weekeinde,

op de avond vóór de sabbat, verdween.

Ze verdachten hem ervan in het geheim

een ontmoeting te hebben met de Almachtige

en met Hem dingen te bespreken

die hij aan zijn leerlingen verzweeg.

Daarom besloten ze dat één van hen

de volgende keer de rabbi onopgemerkt zou volgen.

De man die de rabbi volgde zag het volgende:

de rabbi trok zijn eigen kleren uit,

verkleedde zich als boer,

en ging naar een niet-joodse vrouw die verlamd was.

Hij verzorgde en verpleegde haar, maakte haar huis schoon,

deed de was, gaf de planten water

en maakte een heerlijke maaltijd voor haar klaar.

Toen de spion terug kwam vroegen de leerlingen:

"En, waar was de rabbi? Ging hij naar de hemel?"
"Nee," zei de man, "hij ging nog veel hoger."

vriendelijkheid is moeilijk weg te geven.

je krijgt het bijna altijd terug.

 van bepaalde vaste bloggers, hier alvast één van de betere foto's.
 Wie meer wil zien van al dit fraais kan terecht op volgende site:

https://blog.seniorennet.be/janfrans/

Is puur genieten en even een ontspanning tussendoor.

knuffeltijd!

In het leven van Jezus krijgen wij geen antwoord

op de vraag naar het 'waarom' van het lijden.

Hij geeft wel antwoord op het ‘waartoe’ van het lijden.

Hij vindt lijden niet goed.

Hij geneest en troost mensen.

Hij staat aan de zijde van wie lijden.

Lijden is een oproep tot liefde.

In een negatie­ve situatie zien wij dat wij maar mens zijn

in be­perkt­heid en on­macht

èn dat wij daarin uitgenodigd zijn om liefde te geven.

De meest populaire afbeelding van het christendom, het kruis,

toont dat God aan de kant staat van mensen die klappen krijgen­.

De enige recht­vaardi­ging van het lijden voor God is

dat Zijn liefde door lijden en dood ging.

“God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?”

Jezus heeft het in uiterste ellende zelf uitgeschreeuwd.

Als Jezus niet de beko­ring van wanhoop had gekend,

hoe zou Hij dan wie wanhopig is kunnen aanspreken?

Hij gaf de moed niet op en komt ons vol liefde tegemoet.

Hij vraagt ons niet om sterk te zijn, wel om te vertrou­wen.

God is degene die lief heeft en zich door niets laat ontmoedigen.

Zonde is geen lijstje taboes of dingen die je niet mag doen.

Zonde is elkaar in de steek laten.

Zonde is elkaar liefde weigeren.

Bij tegenslag en lijden is de oproep tot liefde het grootst.

Voor een gelovi­ge die met lijden te maken krijgt, is de vraag:

beantwoord ik lijden, nood en crisis met liefde?

Ben ik, zoals God, iemand die in liefde hulp biedt?

God,

pijn, lijden en dood zijn negatief,

zij breken af, zij redden niet.

Ook uw Zoon heeft gebeden:

“Vader indien het mogelijk is,

laat deze beker aan Mij voorbijgaan.”

Niet het lijden, niet de kruisdood van uw Zoon heeft ons verlost,

wel Zijn liefde voor elke mens die zo groot was

dat ze niet opzag tegen lijden en dood.

Hij bad: “Niet Mijn wil, maar Uw wil geschiede.”

Hij bad dat uw liefde in Hem zou gebeuren,

dat uw liefde Hem zou sterken om tot het uiterste te gaan.

Ze hingen samen aan een takje.

Eén en al oog voor elkaar.

Twee druppels water in de vroege morgen.

Onverwacht geboren in de lentenacht en vlug volwassen

hadden ze elkaar ontdekt bij het opkomen van de zon.

“Wat ben jij mooi”, zei de een.

“En jij”, zei de ander, “zo helder. Jij lijkt wel de zonneschijn.”

“En jij, je straalt.”

De dauwdruppels beefden even van ontroering.

Heel even...

Toen werd daaronder een zwerver wakker uit zijn slaap.

“Ik heb dorst”, kreunde hij, “God, ik heb dorst.”

De twee druppels keken elkaar aan.

“Jij hangt het dichtste bij”, zei de een, “jij zou...”

Maar de ander had zichzelf al losgelaten.

Hij verdween in de koortsachtige mond,

wijd open, daaronder.

De dauwdruppel hing alleen.

Er kwam een wolk voor de zon

en hij werd helemaal zwart.

Hij huiverde en voelde zich eenzaam en koud.

Toen schudde een windvlaag hem los.

Hij viel te pletter op een steen.

Niets is ervan overgebleven.

Niets!

De Graankorrel. Hemels is de aarde, p. 40.

Vlijtig als enkel mieren zijn

wriemelden mieren op een mierenlijn.

Haastig repten ze zich heen en weer,

maar vonden bij elke ontmoeting

toch de tijd elkaar te groeten.

Daarvoor hebben drukke mensen geen,

maar vlotte mieren wel een weinig tijd.

Dit trok de aandacht van Baden Powell.

Fijn, dacht hij,

hoe ànders mieren zijn...

Dan zag hij een eenzame mier,

die in opdracht zijn stok beklom.

Met een tik van zijn vinger

liet hij net niet toe

dat ze de top bereikte.

Plicht bewust hernam miss mier de tocht,

helemaal vanaf de grond

weer naar de top...

en weer was er een tik.

Maar... geen nood,

dat brengt een mier niet uit haar lood.

Zij klom en klom,

hij tikte en tikte,

tot hij,

vol bewondering voor haar volharden,

haar de top bereiken liet.

Een oester zei tot een andere in haar bu­urt:

"Ik voel zo' n diepe pijn binnen in me:

het lijkt wel iets hards en ronds,

en 'k voel er me ellendig van."

Zelfvoldaan antwoordde de andere oester:

"God en zee zij dank,

ik heb helemaal geen pijn.

Lekker fit en gezond voel ik me,

zowel van binnen als van buiten."

Op dat ogenblik kroop een krab voorbij,

die beide oesters hoorde praten.

Tot degene die zich tiptop voelde

van binnen zowel als van buiten zei ze:

"Ja, lekker en wel ben je,

maar de pijn die je buurvrouw draagt

is een parel van onschatbare schoonheid."

KAHLIL GIBRAN. The Wanderer.