Zondag 4 mei 2008
delen
Laat je hand niet geopend zijn om te krijgen
en dichtgeknepen als ze moet geven.
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 3 mei 2008
drie jaar
| 03-05-2005 | |
| welkom en toch even afwachten | |
 goeie vrienden van vroeger, mensen van gisteren, toevallige voorbijganger, dit is een eerste welkom op voor mij een nieuw medium, en dus even afwachten wat het brengt ... in elk geval een brug zo nu af en toe van mij naar u en hopenlijk wederzijds! van harte 03-05-2005 om 00:00 geschreven door maarten
| |
|
Wie had toen gedacht wat een invloed dit blog zou hebben, ja dat het zelfs drie jaar zou worden.
Het werd en blijft in elk geval een brug van mij naar u ... een brug die zovele anderen hebben overgestoken om er even te verwijlen of er voor goed drie tenten op te trekken, al was ook deze brug niet altijd bezaaid met rozen!
Dank voor alles!
Maarten
Zaterdag 3 mei 2008
verwerken rita goethals
Verwerken
Een droom ….
Uiteengespat
Als een zeepbel.
Niets blijft over
Alleen… een traan.
Tranen
Over mijn wangen
Geen uitzicht.
Biddend
om inzicht.
Inzicht…, hoop
Op toekomst.
Geloof …, vertrouwen
Alles komt goed
Morgen.
Vrijdag 2 mei 2008
de pater
Blogvrienden,
Op 06042008 blogde ik over "waar een wil is" - kun je terughalen in het archief hier -; wat me toen sterk heeft aangesproken, heb ik nog beter begrepen wanneer ik pas gisteren de kern hoorde van deze ommekeer van deze jonge man. Dit verhaal heeft me zelfs aangegrepen of hoe een onbekende chatter het leven van een ander grondig en ten goede kan veranderen. De ene jonge man heeft blijkbaar ook nog een derde geïnspireerd zoals je zal lezen.
De jonge man in kwestie was blijkbaar al langer in contact met een pater, die onbekende chatter dus, al hebben beiden elkaar nooit gezien; de jonge man kleurt zelfs 'rood' - 1 mei, weet je wel - naar eigen zeggen. Misschien wilde hij precies op die dag zijn gevoelens kwijt, hoe gebrekkig ook. Maar voor mij is dit de ware betekenis van hemelvaart, een feest dat we vandaag ook vierden en dit op zelfde dag als het feest van de arbeid.
Om kort samen te vatten was het blijkbaar die pater die het leven van de jonge man zinvol heeft gemaakt en een gans andere wending heeft gegeven. Van caféganger naar voortrekker in een schoonmaakbedrijf. Lees daar maar nog eens. Die pater is heel recent en onverwacht overleden en dan volgt het volgende, wat ik zo goed mogelijk probeer weer te geven met respect voor taalgebruik zoals in eerder gesprek.
ja dat gaat hier over een pater; die mens wist alles over mijn leven van toen ik geboren ben tot als hij onlangs zijn hoofd neergelegd heeft. Ik stond aan die kist en dacht toen: hoe kan ik zo stom zijn zo iemand vaarwel te zegen zonder hem te kennen: iemand die er altijd stond; op dat moment ging veel door mijn hoofd maar ik besefte dat ik vanaf nu wilde geven dan ontvangen en zo heb ik een andere in mijn huis even verzorgd en toen zegde deze: kijk je hebt voor me de wereld veranderd en ik zal dit onthouden; de wereld die je nu maakt voor mij is super, is niet te kopen met eender welke bloem eender welk geschenk.
voor mij is het enkel een bewijs dat ik nooit meer anderen op afstand hou, en dat is iets waarom ik er nog meer kracht insteek ...
Is dit niet écht geloven zonder veel woorden, al was de pater wél de spreekbuis en het luisterend oor en dit vanuit zijn roeping mens tussen de mens te zijn. Die kracht was blijkbaar het ultieme wapen waarover hij het niet had in het eerste gesprek, maar wél zijn weg naar de ommekeer. Lees nog maar in het archief. We zijn meer dan wie we zijn!
Maarten
Vrijdag 2 mei 2008
doordenker
“HET STREVEN NAAR MACHT
IS VAAK EEN GEBREK AAN INTELLIGENTIE,
EN BIJNA ALTIJD EEN GEBREK
AAN ONTWIKKELING”
doordenker, zelfkennis
of hoe ik mijn chef zie?
Donderdag 1 mei 2008
MARIA
Leg iets in mijn handen, Maria
Leg iets in mijn handen
Van jouw zachtheid;
Leg iets van jouw vrede
In mijn mond;
Leg iets in mijn ogen
Als ik naar iemand kijk;
Leg iets van jouw liefde in mijn stem
Terwijl ik deze woorden bid;
Leg iets van jouw warmte in mij;
Leg iets van jouw eenvoud in mij,
Maria!
Woensdag 30 april 2008
goed doen
GOED DOEN
Kan moraliserend overkomen. Echter niet in de betekenis van “Je doet er goed aan”.
Je doet er goed aan te doen wat je hebt beloofd. Je doet er goed aan voor jezelf te
zorgen, en dat niet ten koste van de ander. Je doet er goed aan je twijfel te uiten en
je angsten zoals ik het je al eerder heb aangeraden. Maar je doet er ook goed aan
op tijd te zijn, als je had toegezegd te komen. Je doet er goed aan elkaar te helpen.
Ik weet het, allemaal kleine, vaak praktische dingen, maar “goed doen om goed te
doen is geen doen” zegt Herman Van Veen.
Dinsdag 29 april 2008
CODE 39
Wellicht een tijdje geleden dat je nog een boekentip van mij gekregen hebt, maar deze keer wou ik toch even tijd uittrekken om volgend boek aan te bevelen ... Ik heb het bij dit weer bij wijze van spreken "met mijn gat in het water" in één ruk uitgelezen en hap ook nu nog naar adem. En zoals ik bij een ander las: de cover zegt niets over de inhoud ... maar leert veel over de wereld van nu.
Dus voor volgende natte dagen die er zitten aan te komen, spoed je naar de bib en lees van:
CHARLES DEN TEX van uitgeverij BERT BAKKER :
"CODE 39"
Veel leesplezier!
Dinsdag 29 april 2008
niet doormailen
Beste Blogvrienden,
Onderstaande werd wellicht al honderden, zoniet duizenden maal doorgestruud via e-mail, en ik geef toe, ook ik heb me er aan bezondigd. Maar laat ons vandaag eens stilstaan bij dit mooi gebed; het een plaats geven in ons hart en van daaruit in ons leven,ook al zullen we er niets voor terugkrijgen dan misschien dat moment van stilte.
St. Theresa's gebed:
Moge er vandaag vrede in je zijn. Moge je op God vertrouwen dat je precies
bent waar je zou moeten zijn. Moge je nooit de oneindige potentie vergeten
die uit vertrouwen is geboren. Moge je de gaven gebruiken die je hebt
ontvangen en de liefde doorgeven die je hebt gekregen. Moge je tevreden zijn
met het feit dat je een kind van God bent. Laat deze aanwezigheid zich tot
in je botten verankeren en je ziel de vrijheid gunnen om te zingen, te
dansen, te danken en lief te hebben. Het is daar voor ons allemaal.
Maandag 28 april 2008
ik geloof
Vrijzinnig of niet.
Geloven in een iemand en/of iets
laat mensen slagen in het leven.
Ik hoop dat iedereen dit inziet.
Zelf al meermaals mogen zien
en zo anderen aangespoord.
IK GELOOF IN JOU!
Zondag 27 april 2008
twee vrienden
De wind fluistert …… Een veld vol purperen bloemen
Gestreeld door het licht van de zon
De wind fluisterde Vrede
Zo was het toen het begon.
In het veld spelen twee kinderen
Elk een andere kleur
De wind fluistert Vriendschap
En verspreidt een lieflijke geur.
Vertellen elkaar hun geheimen
Huilen en lachen met elkaar
De wind fluistert Begrip
Andere kleur…geen bezwaar.
Worden ouder, elk hun geloof
Brengt hun rijkdom en wijsheid
De wind fluistert Respect
Voor ieder volk in elke tijd.
Dan het jaar 2008.
Twee gekleurde handen ineen
De wind fluistert Haat
Vrienden…en toch zo alleen.
Staren samen naar het leven
Niets begrijpend van terreur of spot
En de wind…..fluistert niet meer.
Twee vrienden Allah en God.
Christophe
Bloggen is ook mensen kansen geven, ze aanmoedigen of dankbaar delen in hun kunnen en trachten. Of zoals "de auteur" het zelf zegt:
"Mijn gedichten mag je altijd gebruiken en/of verwerken. Als ze maar nuttig zijn om mensen te doen nadenken, te bezinnen,... "
Een auteur, niet gezocht, wel gevonden, gelijkgestemd en toch zo anders ... maar hoe anders wanneer ik bovenstaande me werd gestuurd?!
TWEE VRIENDEN?!
Maarten
Zaterdag 26 april 2008
vergiffenis
VERGIFFENIS
Er is licht …
daar ik zie het zijn;
wachtend in de pijn,
verborgen voor ´t zicht.
het zit in de vergiffenis,
de kostbare handeling;
zij die mij pijnigen
ontmoeten in mij een liefdevolle zin.
ik zal niet terug slaan
niet afsluiten of wegrennen;
wees gerust
het is alleen even wennen.
om het hart zo zacht te maken
dat pijn wordt ervaren en erkend,
liefdevol en voorzichtig te handelen
jegens zij die mijn hart hebben miskend.
geef ware vergiffenis,
ongeacht de actie of ziel.
behoud altijd de liefde,
zelfs wanneer duisternis over mij viel.
Zij die mij pijnigen
verdienen geen smart.
Laat de smart de mijne zijn;
alleen zo groeit mijn hart…..
Donderdag 24 april 2008
bladvulling
Een bladvulling wilt gij gaan schrijven,
Hier voor dit slecht gevulde blad?
Och, - ‘k zou het maar wit laten blijven!
Daar wordt genoeg papier beklad.
P.A. de Génestet (1829 – 1861)
Woensdag 23 april 2008
nooit te laat
Het is nooit te laat om ons hart groter te maken,
en meer plaats te maken voor de liefde.
Dinsdag 22 april 2008
mensen van het eerste uur
KArin ... jij was wellicht de eerste die ik hier leerde kennen via blogland. Wat hebben wij uren en nachten gechat en dit via mailuitwisseling dan nog.
Yvette ... deze uit Kuurne, leerde me de eerste tips om het aanmaken van buttons en het plaatsen van grote foto's. Ze deed het met heel veel geduld. Haar lessen heb ik aan menig beginnende blogger doorgegeven, maar wel hebben we elkaar tot op vandaag nog niet live ontmoet ... en het zelf maken van buttons liet ik graag over aan o.a. ...
Nicole ... die op een bijzondere manier in mijn leven kwam en er wellicht nog lang zal blijven. Was het niet via haar dat ik een zekere ...
Elou mocht ontmoeten ... die van zichzelf zegt "een puinhoop te zijn" maar het wel klaar speelt me onverwacht een bewerking door te mailen van een tekst, een gebed. Het geloof is voor Elou dan ook een grote stille kracht ... zoals ik mensen mocht ontmoeten als ...
Edmond, Bompa, Peter1925 ... die mijn eerste blogberichten wilde opfrissen met vele kunstfoto's van Sint-Maarten ... en zijn zielsgenoot ...
Krelis, die met nog minder woorden dan ik hier, de kern van ons bestaan kan raken.
Hoe meer namen een mens wil noemen, hoe meer gevaar er dreigt dat iemand vindt niet bovenaan het lijstje te staan of zijjn naam niet terug te vinden. Het is dan ook geen pure opsomming, maar wel een herinnering aan hen die bij de wieg stonden van mijn bloggen, nu ik bijna drie jaar oud word.
Boomer en Vergeethetnietje, Gerd en Katrien, Rozemarijn ... elk met hun eigen levensverhaal.
Ook aan de overleden blogmaat uit Brugge wil ik even stilstaan, die ondanks zijn zware en jarenlange ziekte, er toch elke dag probeerde te zijn elke blogger een goede morgen of een zalige nachtrust toe te wensen.
Het is ook zo dat bloggers zomaar in mijn leven kwamen en dan ook "zomaar" verdwenen. Of ze me niet meer lezen?! Het kan, maar dat hoeft niet. Er zijn zovele redenen waarom iemand niet langer leest of blogt. Het is zelfs zo dat het soms pas na jaren is dat bijkt dat je wél gelezen wordt, zelfs door niet-bloggers, maar dat dit pas de basis vormt voor een nieuwe relatie.
Susanna
Tom
Wim
Fernand
Eddy
Timo
Kristof
Ronald
Heb je eht gemerkt? Ja, het zijn vooral de mannen die vanop afstand toekijken!
Met dit berichtje wou ik gewoon dank zeggen aan de intense vriendschappen, opgebouwd de voorbije jaren! En wie zich hier niet terugvond weet dat hij van mij af en toe een mail krijgt, so ...
dankbaar,
Maarten
Zondag 20 april 2008
menselijk nabij
Of je nu lijdt of begeleidt, blijf praten! Als je heroïsch wilt zijn, je lijden verstopt, als je de deemoed niet kunt opbrengen je pijn uit te spreken, ga je eraan kapot. Het is heel mooi om je lijden in stilte te dragen, maar of je er iets mee opschiet? Durf de waarheid zeggen, want dat is vaak de eerste stap naar genezing. Stop met toneelspelen, want als je fysiek of psychologisch doodgaat, valt er niets meer te spreken ...
"Ik heb dorst, geef me iets te drinken," riep Christus aan het kruis. Heel normaal, heel menselijk. Hij verbloemt niets, hij schreeuwt. Wij mogen dat ook, en dat vergeten we soms wel eens te vlug zolas een priester me toevertrouwde: Roep naar dat kruis!. Temidden van zijn lijden blijft Jezus praten met God.
Dus ook als we in ons lijden denken dat God er niet meer is, mogen we met hem blijven spreken.
Wees dus ook en zeker op deze zondag elkaar menselijk en zo ook goddelijk nabij!
Zondag 20 april 2008
blijf vechten
Het leven kan zo verschillend zijn,
de ene keer ben je vrolijk..de andere keer heb je weer pijn.
het leven telt van dag tot dag,
dan zie je iemand met tranen..daarna weer met een lach.
Soms is het zo moeilijk om door het leven te gaan,
dan lijkt alles je tegen te zitten..alles je in de weg te staan.
Maar ook al wil je dan soms de moed opgeven,
diep in je hart weet je dat je verder moet...
verder moet met leven.
Want er staan nog zoveel mooie momenten op je te wachten,
er zitten nog zoveel toekomstplannen in je gedachten.
Er zijn zoveel mensen die om jou geven,
die zonder jou..niet verder kunnen leven.
Dus ook al heb je het moeilijk
heb je op speciale momenten onverdraaglijke pijn,
blijf vechten voor je leven
want ook voor jou zullen er weer mooie tijden zijn.
Zaterdag 19 april 2008
ONLINE
Online ...
online contact
ver en toch dichtbij
zelfs emoties
kennen geen afstand
gezelligheid delen
maar ook spanningen
het gevoel bevestigen
niet alleen te staan
de wereld op een tafelblad
het klavier wordt een café
vrienden maken
zonder levende ziel
online contact
steun ervaren
om in real life
gemoedsrust te vinden.
Vrijdag 18 april 2008
Gewenning
Het is me al eerder opgevallen dat verschillende mensen uit blogland zich vragen beginnen te stellen over het nut van het bloggen. Ik hoorde o.a. vragen als: "Waar ben ik toch aan begonnen?". "Ik krijg geen waardering meer". "Men bezoekt me enkel maar nadat ik een bezoekje bracht aan andere blogs en zo mijn naam achterliet".
Soms geven mensen de indruk niet langer gewenst te zijn, noch gewaardeerd voor hun "werk" dat toch allemaal is begonnen als een hobby en waar ze vooral heel véél mensen leerden kennen.
Soms vind ik tussen de lijnen zelfs een hunker naar bevestiging, al dan niet uitdrukkleijk neergeschreven. Bij nog anderen blijkt uit diverse blogberichten niets min noch meer dan een schreeuw om aandacht. Eenzaamheid?
Goeie vrienden, dit alles lijkt misschien nogal negatief over te komen, maar het is de samenvatting van wat ik lees, zelfs in mijn gastenboen en via é-mailverkeer.
Ik probeer een antwoord te formuleren. We zijn allen op één of ander manier aan dit bloggen begonnen, en onze blog werd al heel vlug onze beste vriend. Een vriend die levend werd door intense contacten. We bouwde stilaan een netwerk op en kwamen graag terug naar bepaalde mensen. Op de duur deelden we het wel en wee. Zeker in het begin was het een kwestie elkaar terug te vinden en de "buttons" werden een echt hipe. Deze laatsten zijn echter voor velen niet langer een manier om contact te zoeken, integendeel.
Het aantal berichten in gastenboeken lijkt ook te verminderen, nog steeds volgens bovenstaande, maar is ook dit niet ergens vanzelfsprekend? Het is niet omdat men je gastenboek niet heeft getekend dat men je blog niet heeft bezocht zoals het eveneens niet zo is dat "men" je geen "5" meer geeft voor een bericht. Ik denk dat vooral wat laatste betreft er sommigen moeite mee hebben, maar je weet toch niet wie je dat waarderingscijfer heeft gegeven?!
En het is vooral zo dat we na de voorbije jaren elkaar de deur niet meer plat lopen omdat er tussen mensen een zo hechte band is gegroeid dat een bericht niet langer hoeft nagelaten te worden, want "we kennen elkaar". Er is inderdaad een vorm van gewenning opgetreden. Let op, ik zeg niet dat het geen deugd kan doen eens een bericht te lezen, maar het al dan niet kijgen van berichten of "punten" mag zeker nooit een reden zijn het bloggen op te geven. GENIET van je bloggen zonder de blogwereld rond te reizen!
Ik wil dan ook positief afsluiten - een te lange tekst deze keer waarvoor excuses - met de vaststelling dat ik links en rechts iemand nabij mocht zijn, zelfs in die mate dat mensen verder wilden bloggen, een nieuwe blog probeerden op te starten; of nog beter tot het inzcht kwamen dat het leven nog niet zo een grote hel is en dat er dus inspiratie gevonden werd het roer om te gooien! Proficiat daarvoor!
En ikzelf? Ik heb er heel veel LIEFDE EN VRIENDSCHAP ontvangen!!!
Donderdag 17 april 2008
PESTERIJEN
Ook deze keer uit het leven gegrepen, een ware schreeuw van een jongeman van 23 jaar.... Nog maar enkele dagen terug! Zo een dingen lees je niet zomaar; daar reageer je op en wel onmiddellijk!
"Pesters vinden pesten niet pesten.
Ze noemen het eerder plagen.
Maar zij weten niet hoeveel ik kan verdragen.
Dus gaan ze maar door.
Na 1 week kan ik de pijn echt niet meer dragen.
Dus ga ik naar de brug.
Ik ben blij want de pesters zien mij niet meer terug.
3dagen later staan ze aan mijn graf,
Naast de familie die om mij gaf.
Nu begint het te dagen ...
Dit was niet gewoon wat plagen.
1 reactie op dit bericht
mnooi spreukje Maarten!!!!