Geloof Hoop Liefde

Het mooiste moment.

Daar ma en pa slechts veertien dagen na elkaar verjaren en beiden er van af zien dit zo kort op elkaar nog afzonderlijk te vieren, mede de altijd maar groter wordende kring van familie – lees: neefjes en nichtjes en hun lief of vriend - besloten ze er één feest van te maken en dat ook niet langer thuis, toch niet voor het warm eten.

En zo verzamelde iedereen tegen de middag op de parking van het restaurant. Niemand had blijkbaar onmiddellijk zin om binnen te gaan door het mooie zonnige herfstweer. Ja, we zijn inderdaad al weer een week verder en terwijl iedereen de handen drukt, pa en ma de wensen en de kussen in ontvangst nemen en de al dan niet bijhorende bloemen en geschenken, merk ik opeens hoe een wagen halt houdt voor de ingang van de zaal – juist daar waar we aan het verzamelen waren. Een dame stapt uit en de chauffeur rijdt verder de parking op.

Een mens gaat dan meteen denken dat die dame misschien niet zo ver te voet kan gaan, maar op dat eigenste ogenblik kruisen mijn blikken de hare, mijn ogen haar ogen en nog voor ik het wel en goed besef roep ik uit: Martine! waarop we op zelfde moment elkaar in de armen vallen. Bij mijn broer die even verder staat gebeurt net hetzelfde.

Op zich niets bijzonders zal je denken mocht het niet zijn dat die “dame” eigenlijk een dicht familielid is van ons en die ik haar al ken vanaf mijn kindertijd. Nog altijd niets speciaals? Inderdaad niet tot ik je vertel dat Martine van bij de geboorte “doofstom” is zoals men dat gemeenzaam noemt. Ik werd ooit zwaar aangepakt toen ik dat woord gebruikte op een school met als wederwoord: “ Doof en stom zijn oorzaak en gevolg”.  

Toen ‘vroeg’ Martine naar mijn pa die even de geschenken wegbracht en ook hij herkende haar meteen, want het was voor ons allen zeker meer dan 15 jaar terug dat we haar nog hadden gezien. Kortom, we geraakten de feestzaal niet binnen. Toen verscheen die chauffeur en tot ons aller blijdschap vernamen we dat dit haar vriend was! Hoe gelukkig waren we allen dit te horen en te zien, want niemand had ooit gedacht dat Martine in  een relatie zou kunnen stappen het haar handicap.

Ja, de toon was gezet al verliet ze ons gezelschap. Maar op een gegeven moment hebben we haar teug naar onze tafel gebracht. (Eigenlijk was ze er per toeval om gewoon iets te gaan eten met haar vriend).

Het is moeilijk om te beschrijven hoe het gesprek vorderde, van de gebruikelijke ‘hoe gaat het’ tot er echt gelachen werd. Ik was verbaasd hoe verstaanbaar zij zich kon maken. Ze had zoveel te vertellen dat ze op de duur communiceerde met briefjes. Alle aandacht was op haar gericht en omgekeerd. We voelden ons zo één, en wat nog meer is, die vriend van haar die eveneens zelfde handicap heeft, voelde zich alsof hij ons al altijd had gekend.

Eigenlijk was het al lang tijd om naar huis te rijden en daar de koffie en taart te gebruiken maar niemand stoorde zich er aan, integendeel!

We stonden al recht toen Martine voorstelde elkaar verder te vinden via de computer. Wij zouden er niet eens hebben aan gedacht. Vlug mailadressen uitgewisseld en dan maar afscheid genomen als een zus, een goede vriendin, een goede maat …met een kus en een dikke knuffel en dit na zoveel jaren van stilte – hier ook letterlijk!

Wij hebben er allen van genoten en tot op heden. Dat was het mooiste moment van dat feest, voor ons, maar wellicht ook voor haar.

Wat ik ervan onthoud is hoe alles van je afvalt wanneer mensen als deze in jouw nabijheid zijn. Zij was het door gewoon er te zijn die ons deed beseffen wat geluk is.

Het was zij die ons aan het lachen bracht en die ons nog meer samen bracht, hoe mooi en deugddoend de dag ook was geweest, dan we het hadden verwacht. Ja, werkelijk een mooi verjaardagsfeest!

op foto tijdens verdediging doctoraat van zus Lieve merk je mijn ouders .
Nu ik die foto geplaatst heb denk ik er aan dat voor mijn ouders wellicht dit één van de mooiste momenten waren in hun leven: hun dochter die de doctoraatstitel behaalde.

zie de hemel is blauw
zie het anker is blauw
dit alleen voor jou
omdat ik van je hou

IK HEB AMPER IETS GEHOORD VAN DE REGEN EN DE WIND, WANT MEEGESLEEPT DOOR ALWEER MAAR EEN BETERE THRILLER.

Regie Mortis

door Katrien Ryserhove

ISBN: 9080850128 - NUR: 332 - EAN: 9789080850125 - Fictie - Jan. 2005

HET VERHAAL

Die septemberdag konden de Gentenaren voluit
genieten van het smeuïge verhaal over weer
een geslaagde diefstal bij één van hun superrijken.
De dief, blijkbaar een zeer stoutmoedige jongeman,
kon op de sympathie rekenen van menig krantenlezer.

Dit veranderde drastisch toen er plots ook doden vielen.
Een medewerker van theater “'t Gordijn” was onschadelijk
gemaakt. Voor hoofdinspecteur Jan Hoffer en zijn team
waren er voldoende redenen om dit muziektheater voor één
keer ongewild in het zoeklicht te plaatsen.

Maar de medewerkers van “'t Gordijn” speelden hun rol zeer
goed en het was alleen dank zij de infiltratie van rechercheur
Tina Van Tacq dat er schot in de zaak kwam.
Letterlijk!
Een tweede slachtoffer viel…

Een spannende Gentse politieroman!

Te koop in alle Standaard boekhandels en FNAC te Gent.

EPILEPSIE

De psychologische kant

Epilepsie is een aandoening die psychologisch sterk invaliderend is. De patiënt moet leven met het idee dat hij op ieder ogenblik zijn bewustzijn kan verliezen of gedragsstoornissen kan vertonen. Dat maakt hem onzeker en soms zelfs emotioneel labiel. Omwille van de mogelijke aanvallen worden onvoldoende gecontroleerde patiënten bovendien uitgesloten voor een aantal "gevaarlijke" jobs en mogen ze evenmin een wagen besturen. Epilepsiepatiënten worden beschouwd als gehandicapten. De ziekte tast de eigenwaarde aan.

Bovendien worden deze patiënten nog steeds met een scheef oog bekeken door hun omgeving.

Tot op heden worden ze vaak niet voor vol aanzien of boezemen ze hun omgeving angst in.

Ik vond dat deze ziekte die voor de meesten "levenslang" krijgt in al zijn gevolgen best even in de aandacht mocht komen want blijkt nog altijd een groot taboe te zijn. Dit heb ik eerder ooit gedaan rond adhd bij ouderen. Mogen we op een beetje meer begrip rekenen voor deze groep  van mensen. Een mens hoeft niet op straat te vallen maar kan wel een zware epilepsiepatiënt zijn, waarbij zijn ziekte soms terug toeneemt eens hij ouder wordt ondanks medicatie.

“Geen kind dat speelt, geen kind dat lacht, geen kind dat huilt.
Allen hangen ze stilletjes tegen hun moeder aan en staren ze
met veel te grote ogen uitdrukkingsloos voor zich uit.

Moeders wachten op een nieuw rantsoen dat niet meer voorradig is.
Ze verdelen het dan maar onder hun andere kinderen en offeren zo
hun jongste op om de anderen te redden”. 

Bankcrisis bij jou?

Lieve Moeder Maria,

U zijt in Lourdes verschenen aan Bernadette, dat kleine arme meisje. Zie hoeveel mensen met vertrouwen tot U komen met hun pijn en hun verdriet, met hun nood en hun verlangen, met hun hoop en hun vertrouwen en met een groot dankbaar hart. Luister naar hen en verhoor hen, door Jezus Christus, Uw Zoon en onze Heer.

Ja, Maria mogen wij elke dag en uur eren, het ganse jaar door. De meimaand is daarvoor een sterke tijd, maar de advent en Kestmis zijn dat eveneens, want ook daar staat Maria centraal. Hoogdagen ook zoals vijftien augustus en tijdens de vele bedevaarten ver of dichtbij; daar ontmoeten wij onze Moeder keer op keer. Maar ook deze oktobermaand sinds mensenheugenis toegedicht als de rozenkransmaand.

Misschien zijn wij soms teveel een volk van klagers en vragers. Laat ons deze maand dankbare mensen zijn om Wie Maria voor de mensheid, voor u en mij is en zal blijven, een Goede Moeder!