Cultuur en natuur.

Dan maar eens laten weten hoe ik mijn dag meestal invul, toch grosso modo want hou toch graag dingen liever privé. Lat me dus beginnen zoals een lieve medeblogster het doet, met een kop koffie. Eén kop koffie is voor me heus niet voldoende. Misschien heb ik die 'heerlijke' gewoonte wel overgenomen van mijn baas destijds die wel altijd met een beker koffie in de handen stond en die ik vaak moest voorzien van wat vers zwart goud. Dus ook hier gaat de koffie er gemakkelijk in. Na de gewone dagtaken en de huiselijke bezigheden, vlug pc als partner aanspreken waar ik het nieuws lees, verder het wel en wee in de kerk via Kerknet. Dan gaan zien naar mails. Ik vind er soms wel eens een aangenaam compliment tussendoor en zo ben ik al gauw beland in ons SerionNet. En zoals jullie allen weten, daar gaat de tijd en draait de klok door. Toch even pauzeren om een paar uur een literaire thriller te lezen. Na het zien van tv-nieuws en eventueel iets goeds op tv, besluit ik steevast de dag met het zien naar een fotosite die zowel handelt over steden, kunst, mensen.  Het is een rustige afsluiter van de dag ... als dan ten minste plots geen onverwachte mail binnenvalt, want ik ben dan ook een nachtraaf. En zo zou ik nog gaan chatten met één of ander. Ja, internet heeft ons zo veel te bieden  dat we ons vaak moeten verplichten de pc uit te zetten. Sinds kort kwam ik een site tegen met een dagelijks avondgebed. Het werd mijn dagelijkse manier om in alle rust en stilte de drukke surfdag af te sluiten ....

Nooit is wellicht de eenzaamheid zo schrijnend geweest. De surfer op internet bereikt iedereen, maar hij spreekt met niemand. Hij houdt een eenzame monoloog als een vogel in gevangenschap. Het hele doen en laten van de hedendaagse mens is zo'n schreeuw naar een levende gesprekspartner. De Schreeuw van Edward Münch fungeert als logo voor onze communicatiearme tijd. Ieder van ons lijkt op die dodenfiguur, een en al mond, die eenzaam op een brug staat te schreeuwen: 'Komt er iemand?!'

Goede mensen, waardevolle mensen, interessante mensen. De meeste blijven een tijdje en gaan dan weer verder. Sommigen vinden hun plaats bij ons en verrijken ons, als we dat tenminste toelaten. Sluit jezelf niet af voor de rest van de wereld. Als je iemand tegenkomt met wie je er weer een beetje meer van begrijpt, met wie je af en toe kunt lachen, die je nieuwe dingen laat ervaren, moet je je nooit schuldig voelen. Op die manier krijg je alleen maar méér om te geven aan degenen die je het naast zijn.