TAARTENRECEPT

Geluk, iets wat geschonken wordt
Soms duurt het lang,soms veel te kort
Geluk, dat kun je niet taxeren
Geluk is zelfs niet aan te leren
Maar als je 't hebt, dat is wel zeker
Dan voel je je gelijk veel beter.
**********

In  blogland heb ik in de late avond een commentaar gegeven op een foto van de vriend uit blogland; ondertussen heb ik daar uren gesleten van site naar site.
Die vrouw heeft zoveel moois achtergelaten dat ik haar blogs ten zeerste zal aanbevelen, maar meer dan dat heeft zij, door haar moedig streven, mensen getoond - ook aan mij - hoe leven mooi kan zijn en hoe ontvankelijk wij mogen en kunnen zijn voor elkaar wanneer we er maar voor openstaan.
Ka en Mart, ik dank u beiden bij deze van harte, en heel de werled mag het weten!
Ik wens jullie een fijne toekomst samen!

een gedicht kan een warme omhelzing zijn

verfrissend op een nieuwe dag

woorden verhullen soms wie we zijn

het is goed te weten dat dit mag

jezelf vinden in een gelijke stem

doet nieuwe deuren open

zegt meer over jou dan over hem

daarom mag ik altijd hopen

dat er iemand is die ik werkelijk ken

en die mijn woorden leest

die iemand die weet hoe ik ben

die zoek ik nog het meest

Geachte blogvriend,

Ondertussen zal het straks al weer drie jaar zijn dat Prins Laurent in het huwelijk trad met Claire.
Tot op vandaag ligt de integrale tekst van de bedenkingen van priester Guy Gilbert ergens naast me.
Ik ben er eindelijk aan toegekomen deze tekst te herlezen om hem ergens definitief in "mijn archieven" op te bergen.
Ik geef hier dan alleen enkele passages weer die me persoonlijk treffen en ergens teruggaan naar uitgangspunt van mijn blog over LIEFDE EN VRIENDSCHAP ALS SLEUTEL.

Ik citeer volgende :

VRIENDEN DIE BLIJVEN, OOK ALS HET NIET GOED GAAT, ZIJN HET WAARDEVOLSTE BEZIT NA DE FAMILIE.

DE LIEFDE VAN ONZE OUDERS VOOR HUN KINDEREN WAS MOOI, MAAR DE LIEFDE DIE ZE VOOR ELKAAR HADDEN WAS VEEL MOOIER;

AL WAT IK ALS PRIESTER DOE, IS DE LIEFDE DOORGEVEN DIE IK VAN EEN MAN EN EEN VROUW - MIJN VADER EN MIJN MOEDER -GEKREGEN HEB.
(bovenstaande is bemoedigend voor elke ongehuwde - maarten)

VERGEET NOOIT: HEB EEN GRENZELOOS RESPECT VOOR ELKAAR;
RESPECT IS HET MOOISTE WOORD OM LIEFDE UIT TE DRUKKEN.

DAT KLEINE MENSJE DAT SLAAPT IN DE BUIK VAN ZIJN MOEDER EN DE BEJAARDE DIE HEENGAAT ZIJN DE SCHAKELS IN DE LEVENSKETTING;

GA NOOIT SLAPEN ZONDER ELKAAR VERGEVING TE VRAGEN. DURF TE ZEGGEN DAT JE VERGIFFENIS VRAAGT EN GEEFT.WEES DAG NA DAG BARMHARTIG.

Beste blogvrienden, ik ben blij dat ik bovenstaande hier mocht achterlaten.
Het waren inderdaad zeer inspirerende woorden die Guy Gilbert toen tijdens de huwelijksmis heeft uitgesproken, woorden van leven ook vandaag voor elk van ons.

Van harte,

als ik verdrink
in de zee van liefde
en als de golven van de zee
tegen mij aanspoelen
en mij meeslepen
nog ga ik van u houden

"... Soms denk en dacht ik dat de waarheid vertellen altijd het beste is, omdat je ten minste niet alle leugens hoeft te onthouden."

Dit kan een spreuk zijn van BZN of van andere wijzen; het is echter een fragment dat me trof in het boek "De Zomerval" van Thomas Verborgt. Ik heb daar wel even bij stil gestaan, en dan nog in een roman.
In een zelfde tijdspanne lees ik ook een ander boek, "Een borrel met Barry" van Chistophe Vekeman, pas uit in 2005.

Ik wil hiermee in elk geval 2 boekentips meegeven, maar meer dan dit valt me de herkenning op, herkenning bij mezelf maar ook in deze tijd. Hoe verschillend deze boeken en auteurs ook zijn, jonge(re) schrijvers zijn a.h.w. narcistisch of proberen toch  een spiegel voor zich te houden en weten dat ook velen delen in hetzelfde wat ze meemaken.
Mocht je het niet weten, dan lopen de zieleroerselen van de verschillende personages, ook in andere boeken die ik hier eerder heb vermeld, soms naadloos in elkaar over.
Ik denk maar aan het verantwordelijkheidsgevoel van het individu voor de wereld, haast niet te dragen, of hoe vlug er sleet geraakt op de gevoelens van de gemiddelde mens omdat er nu éénmaal zoveel gevoelens komen als er gaan, gevoelens die elkaar verdringen, m.a.w. de grote vraag naar trouw en meteen de vraag naar angst het mooie te verliezen.
En telkens weer valt me op en dat in tegenstelling met jaren terug  elk personage zich probeert een 'thuis' te vinden, geborgenheid, voor even of hoe erotiek nooit meer ver weg is, zelfs in detail beschreven.
Dit laatste is me vooral opgevallen, bij welke auteur en over welk onderwerp en onder welke titel dan ook. Net als in een film moet het er vroeg of laat "ter sprake" gebracht worden, liefst zo visueel mogelijk. Niet dat ik er iets zou op tegen hebben maar het is gewoon een objectieve vaststelling, wellicht gekleurd door de tijdsgeest
of de middelmatigheid van de voorbije decennia.
Het is me in elk geval opgevallen dat doorheen de verschillende romans die ik het afgelopen jaar heb gelezen er blijkbaar een grote hunker is naar trouw en vertrouwen, geborgenheid ook en vooral naar de ZINVRAAG.

Hiermee wil ik dan ook besluiten, niet dat het pessimistisch mag overkomen maar blijkbaar een samenvatting van vele overpeinzingen tijdens de lectuur, een overpeinzing waarom en voor wie we hier zijn.

"... Ik ben er maar alleen geweest, zoals de regen, de kleur van de lucht, de duisternis, de nacht .... Ik ben iemand die geademd heeft, gegeten, gedronken, geslapen, gedacht, iemand van flinterdun glas, een stem, een gerucht."