FOBIE - WULF DORN

die gebruikte je voor wat echt nodig was; je moest er soms voor naar de buren lopen als er geen telefoontoestel in huis was. en meestal was het de doorgever van slecht nieuws. nu geraken we van dat ding dat gsm heet, en onertussen al meerdere varianten zoals een smartphone, niet meer af. we hebben zelfs tijd te kort om alles te lezen wat binnenkomt aan berichtjes en foto's. voor velen een echte verslaving geworden die het gezinsleven sterk verstoort.... bedenkingen die ik maak toen ik dacht aan heT eerste toestel dat ik hier in huis had, en zelfs nog vele jaren op kantoor.

DANk VOOR ALLES!

want ook deze maand had reeds zijn  hoogtes en laagtes,

maar we kwamen er weer samen uit!

heb ik altijd graag vriendschapsliefde genoemd.

Wat ik hieronder achterlaat is een grote waarheid en toch is het voldoende

een lied te horen, een mens te ontmoeten na vele jaren,

een gebouw in te stappen, en alles komt tot leven,

tot dat leven dat je liefst al lang achter je had gelaten.

VANDAAG MISSSCHIEN EEN BRUTE OVERGANG SINDS VOORBIJE DAGEN. WE KUNNER ER HELAAS NIET OMHEEN. TE VEEL VAN ONZE MEDEBLOGGERS, MISSCHIEN FAMILIE, MOETEN LEREN OM TE GAAN MET DEZE VRESELIJKE AANDOENING WAAR WE ONZE GELIEFDE STILLETJESMAAR LANGZAAM VERLIEZEN. IK ZOU HIER LANG KUNNEN OVER DOORPRATEN, MAAR IEDEREEN KENT WEL VAN VER OF DICHT BIJ IEMAND DIE ZORG DRAAGT VOOR DEZE MEDEMENSEN. VOOR JE HET GOED EN WEL BESEFT, BOTS JE OP DEZE MENSEN ALS JE EEN ZIEKENHUIS OF WACHTKAMER BINNENSTAPT. MIJN GROTE WAARDERING DAN OOK DIE MOEDERLIJK DEZE MENSEN NABIJ ZIJN .... TOT HET BITTERE EINDE. OOK DAT IS LIEFDE, OF VOORAL LIEFDE!

Nog ongeziene raampjes om te openen;

bekende zijdeuren om te koesteren;

poorten om op een kier te zetten,

en heel veel geluk delen!

Vandaag betrap ik me erop dat ik al langer niet meer heb geblogd rond vriendschap,

nochtans de rode draad doorheen mijn blog. Bij deze ....

Deze woorden heel in het bijzonder voor mijn zus die zich de afgelopen weken volledig heeft weggecijferd, haar verlof heeft laten staan om zo veel mogelijk vader te gaan bezoeken in het ziekenhuis, bij moeder te blijven al die tijd, om er dan nog de lastige taak bij te nemen het bijzondere overlijden van mijn tante kenbaar te maken aan familie en vrienden. Zij heeft inderdaad een hart van goud, vraagt nooit een woord van waardering en niets is haar te veel. Alles belangeloos voor niets. Het doet me denken aan de titel van haar doctoraat: WEERBAAR EN BROOS.

Gezichten! Elke morgen hebben we de keuze welke kleding we gaan dragen. We willen elke dag stralen. Kleren maken de man/vrouw. Maar wat zijn we met de meest modieuze kleding als ons gezicht niet straalt? Verschil in  aanblikken zijn zeer zeker nodig voor verscheidene gewaarwordingen, maar laten we elke morgen starten met een lachende aanblik. Kijk naar het gelaat van de persoon in de wagen naast jou in de file! Het gezicht maakt de man/vrouw, niet de kleding. Iedereen een dag met een blij gezicht! Ik denk daarbij aan de woorden van een leraar: Verozrg je gelaat, het is er voor de ander!

Liefde en vriendschap; met deze foto denk ik dat ik vele medebloggers nu eens echt gelukkig maak, want buttons als deze vind je niet gauw bij en door mij.

Gebruiken mag!

De man was een echte boodschapper en profeet.

Ik heb de trein niet gemist, maar toen ik een tijd terug met de bus naar mijn ouders wilde gaan, reed die me zomaar voorbij. Ik nog zwaaien maar tevergeefs. Het was weekend, dus was het één uur wachten op een volgende bus. Toen ik in de avond om uitleg vroeg kreeg ik als antwoord: "De chauffeur zal je niet hebben zien staan zeker". Het is toch hun taak(verdomme)! En dat is me nu reeds twee maal overkomen. Het vorige excuus was: "Ja, meneer, u moet dat begrijpen, maar mijn collega is pas gescheiden en was wellicht een beetje verstroooid". Dat is allemaal menselijk, maar ik zou er met zo een smoes niet zijn onderuit gekomen op mijn werk. Privé en werk moeten gescheiden blijven. Weet dan nog dat het op die eerste maal regende tot en met, en je zal de ergernis best begrijpen van mijn kant. Klacht indienen zegden ze thuis. Tegen DE LIJN, vergeet het.

Ik ben echt bang geworden van het openbaar vervoer, zij het per bus of per trein. Nooit meer zeker of de bus wel komt, of zoals recent:altijd bijna een half uur vertraging; of zal die trein niet staken en zal ik wel thuis geraken?!.

Telkens wanneer ik het lied hoor 'een ster' van Stan Van Samang,

dan gaat mijn hoofd naar rechts waar ik de foto's zie staan

van wijlen mijn broer en zijn dochter. Ook deze tekst is toepasselijk.

Gevangen in een lichaam, gevangen in je eigen lot.
Mijn lieve sterrenkind,
voel je alsjeblieft niet rot.

De sterren blijven naar je lachen
De maan huilt met je mee, de zielen die aan jouw zijde staan
laten je nooit alleen.

Twijfel niet, mijn lieve sterrenkind
en volg de wegen die voor jou open staan.
De pijn en de eenzaamheid kunnen je niet weerhouden
altijd de juiste kant op te gaan.

Het geeft niet dat je anders bent
als je er maar mee om leert gaan;
het geeft niet dat ze je niet begrijpen
zolang je maar weet dat ZIJ naast je staan.

Ban alle verdriet en boosheid uit je hart
en weet dat dit slechts tijdelijk is.
Het is goed om te weten, te ervaren
ondanks je gemis

Sterrenkind, och sterrenkind
afgedaald uit de hemel,
vul je hart met licht en liefde
niet met vaag gezemel.

Straal je licht en liefde uit
aan degene, die het nodig heeft,
en als je moe bent, het even niet redt,
kom dan naar ons, als je zweeft.

We zullen je met open armen ontvangen,
maar sturen je dan wel weer terug
met nieuwe moed, licht en liefde
een steuntje in de rug.

Lief, lief sterrenkind
je bent niet alleen,
doorleef deze wonderbaarlijke aarde
en kijk goed om je heen.

Hoe koud en onnozel de meeste mensen lijken
ze bedoelen het wel goed.
Zij hebben net als jij hun pad te volgen
dus ondersteun hierbij hun moed.

Wellicht kan jij ze een beetje helpen
ze troosten, en er voor ze zijn
want hoewel ze het zelf misschien niet weten
ze doorleven echt de zelfde pijn.

Lief, lief sterrenkind
ik laat je nu weer gaan.
ik wens jou heel veel licht en liefde
op het pad van jouw bestaan"

Als ik weinig inspirartie heb om een gastenboek te tekenen, dan gebeurt het nog al eens dat ik teken met 'groeten uit Roeselare', maar telkens wanneer ik dat typ wringt er iets. Ik zou nog steeds zo graag schrijven: 'groeten uit Dadizele', wellicht omdat ik er daar 36 jaar woonde, er actief was in de parochie. En dus dacht ik vandaag even een paar foto's achter te laten. De foto uit het vroege Dadipark is helaas voltooid verleden tijd. Ert blijft nu enkel een groene zone over met de bomen die er toen nog ook stonden.

In dit jubeljaar van de barmhartigheid kan je ook naar de basiliek van Dadizele, wat te zien is op de foto.