ERFENIS - Michael KORYTA

Mijn wens lijkt banaal, maar mochten we beter omgaan met de buren in 2016, hetzij door een 'hallo', een goeie dag te wensen, een schouderklopje, toch even een minuutje uittrekken voor een gesprekje in plaats van vlug de wagen in te stappen zonder een woord noch gebaar!

Deze wens liet ik achter bij sommigen op hun gastenboek. Gezien de reacties wil ik deze wens hier herhalen. Die wens was ingegeven toen ik bezig was de ramen te lappen. Een goede buurman sprak me aan en op dat moment hoor ik een wagern vertrekken. Gezien ik met mijn rug naar het lawai stond gekeerd wist ik niet wie het was. Mijn 'goede' buur maakte in stilte de opmerking dat het mijn andere buur was die was vertrrokken, zonder een teken van leven  te geven. Hij woont amper op een meter van mij. Was he dan zoveel gevraagd, zeker in die kersttijd ons even gedag te komen zeggeen, ons vredige dagen toe te wensen, voor die ene keer dat we met zijn drie buiten waren?

Helaas is dit geen uitzondering. De nieuwe buren aan de overkant, dan nog een jong koppel met twee kleiine kinderen, hebben nog nooit de moeite gedaan ons te groeten, op welke manier dan ook. Toen zij er pas woonden had ik een kaart in de bus laten vallen. Er is nooit een reactie opgekomen.

Mensen die hier tien jaar gewoond hebben, schuin voor onze deur, hebben in al die tijd nauwelijks een woord gedeeld. Ik heb de kinderen zien geboren worden, twee ervan geraakten en één is wellicht gehuwd of is gaan samenwonen. Wellicht .... omdat ze even vreemd gebleven zijn voor ons alllen hier.

Straatfeesten zijn zelfs geen oplossing. Missschien toch een poging doen zoals in aanvang gezegd: een 'hey' of 'hallo', wat de aanleiding zijn voor een babbel hoe kort ook. Of kan het pas als iemand van de familie overleden is? Uit ervaring weet ik dat het dan ook geen mensen bij elkaar brengt.  Bij een overlijden van een naaste buur kwam een ander buur me vragen wie er overleden was in de straat. Hij wooinde slechts vijf huizen verder....

'Onze "Wij" kan maar bloeien,

als het "Ik" niet bang hoeft te zijn.'

ze zeggen dat je flink bent
en alles goed verwerkt
ze hebben zelfs al tijden
niets van je zorg bemerkt
er zijn er die beweren
dat het je niets meer doet
maar niemand weet je angsten
de storm die in je woedt

zo ga je moegestreden
geen mens die je echt kent
ze zien niet dat je eenzaam
en ongelukkig bent
zo dwaal je door het leven
gepijnigd en bebloed
en niemand weet je angsten
de storm die in je woedt

toch zal het niet zo blijven
er komt een and're dag
waarop je Gods erbarmen
en hulp ontvangen mag
want ook nog op jouw paden
Samaritanen gaan
die helpen zonder praten
en troostend naast je staan

fd

Ik kan best begrijpen dat mensen het nieuwe dat ze op hun blog hebben geplaatst willen delen met medebloggers. Maar dan denk ik, dat nieuwe vind ik ook wel als ik op blogronde ga.

Hoe langer hoe meer krijg ik mails binnen die om aandacht vragen één of ander blog te gaan bekijken. Ik zal heel eerlijk zijn, ik heb heus geen tijd om die mails te openen, laat staan ze te lezen of ze te bekijken.

Mag ik aan zij die me toch regelmatig zo een mailtje sturen vriendelijk vragen dit niet langer te doen.

Dus schrap mijn mailadres maar in jullie bestanden, toch wat deze aankondigingen betreft.

Dank voor uw begrip, en zoals een bezoeker schreef: Nu kan ik de computer verder martelen door jullie gastenboeken te tekenen, nadat ik natuurlijk jullie blog heb gelezen of bewonderd.

Bij deze, wees niet bezorgd als je me eens NIET vond in het gastenboek!

Met dank voor jullie begrip, groet ik jullie in vriendshap en liefde,

Maarten

Verdriet is het voorvoelen
hoeveel het zal kosten, iets of iemand
los te laten

Verdriet en troost zijn èèn
zoals de adem in en uit
zoals de zee,
ebbe en vloed
zijn zij  golven van èèzelfde beweging

Verdriet is teken van verbrokkeling
signaal dat het geheel in zijn voegen scheurt
dat de mens wordt opengereten, doorschoten van
eenzaamheid,en op zoek naar heelheid

Verdriet is het merkteken....
....dat hij pelgrim is, "op weg" 

...Ach! maar waarom
waarom doet verdriet zo`n pijn?

...."Zoveel soorten van verdriet
ik noem ze niet....."

schreef iemand

Toen ik bij blogvrienden las over oponthoud tijdens hun reis, moest ik aan het volgende denken. Ik kwam na drie weken terug uit India waar ik met en tussen de plattelandsbewoners meeleefde. Na die lange tijd, met wisselende uren, waren allen zo moe dat, toen we plots een landing maakten, de meesten dachten dat we reeds in Londen waren. Niets was minder waar naturlijk, want wij zijn gestrand in Teheran; het was middernacht. We zaten zes uur vast, niet één winkel, we konden ons niet verplaatsen. Allen opeengepakt in één lokaal. Het betrof een loos bomalarm. Laatste vernamen we slechts toen we veplicht moesten uitstappen en we zelfs geen handbagage mochten meenemen. Een dame die nogal rijkelijk omhangen was met juwelen wilde niet uitstappen zonder haar handtas. Zo kwam ze in de armen van de kapitein die haar in stilte vertelde dat het wel moest wegens bomalarm. Enkel zij en ik hebben het toen geweten.Toen we dus na uren buiten kwamen, lagen alle valiezen verspreid over een oppervlakte zo groot als een voetbalveld. We moesten ze zelf gaan zoeken en eigenhandig in juiste container werpen zodat ze niet  naar de States meevlogen!

Vrienden en familie die ons stonden op te wachten in Zaventem waren natuurlijk al lang terug naar hun woning gereden. Daar sta je dan. Gelukkig kon ik een goede vriend uit zijn bed bellen die dan  nog maar eens de tocht maakte van om en bij de twee uur rijden om me op te halen.

TEHERAN, ik vergeet het nooit. Ik kan gans de wereld vertellen dat ik er was, maar ik heb er niets gezien, niet eens de zeer luxueuze winkels rond dat wachtkamertje! Maar de Indiareis was en blijft een wondermooi verhaal! Lees maar enkele bedenkingen in de rechterkolom beneden.