KANSEN

Na jaren van intense correspondentie heb ik deze gast uiteindelijk aangeraden een fotoshoot te laten maken en zich op te geven als model, wat trouwens zijn droom was. Algauw begon hij in de modebranche met eigen ontwerpen, en niet langer in de Indische stijl, maar westers geïnspireerd. Op die manier werd hij door een  Indische muziekzender opgepikt. Vanaf daar ging het razendsnel. Hij werd gevraagd voor televisiewerk en heeft er nu dus ook een film gemaakt waar hij zelf in zingt. We zouden elkaar treffen in Calcutta, maar door zijn drukke leven moest hij verhuizen naar Bombay, net toen alle plannen gemaakt waren elkaar te zien. Ik ben gelukkig en fier dat ik deze jonge gast, Surjit Saha genaamd,  destijds heb aangemoedigd, al kon geen van beiden toen zo een toekomst voorspellen...

Ik kom hier niet voor de eerste keer, een oud meubelstuk, in een retrodecor. Steeds dezelfde sfeer. Ik drink m'n glas en vergeet de verloren spijt. Hier verdwijnt de jeugd na iedere slok. Totdat de nacht weer naar je lacht.
Als ik thuis kom grijnst de kater tot de avond, wordt het opnieuw dag bij elke teug die ik neem. Genoeg gezwegen, teveel gepraat.

die gebruikte je voor wat echt nodig was; je moest er soms voor naar de buren lopen als er geen telefoontoestel in huis was. en meestal was het de doorgever van slecht nieuws. nu geraken we van dat ding dat gsm heet, en onertussen al meerdere varianten zoals een smartphone, niet meer af. we hebben zelfs tijd te kort om alles te lezen wat binnenkomt aan berichtjes en foto's. voor velen een echte verslaving geworden die het gezinsleven sterk verstoort.... bedenkingen die ik maak toen ik dacht aan heT eerste toestel dat ik hier in huis had, en zelfs nog vele jaren op kantoor.

DANk VOOR ALLES!

want ook deze maand had reeds zijn  hoogtes en laagtes,

maar we kwamen er weer samen uit!

heb ik altijd graag vriendschapsliefde genoemd.

Wat ik hieronder achterlaat is een grote waarheid en toch is het voldoende

een lied te horen, een mens te ontmoeten na vele jaren,

een gebouw in te stappen, en alles komt tot leven,

tot dat leven dat je liefst al lang achter je had gelaten.

VANDAAG MISSSCHIEN EEN BRUTE OVERGANG SINDS VOORBIJE DAGEN. WE KUNNER ER HELAAS NIET OMHEEN. TE VEEL VAN ONZE MEDEBLOGGERS, MISSCHIEN FAMILIE, MOETEN LEREN OM TE GAAN MET DEZE VRESELIJKE AANDOENING WAAR WE ONZE GELIEFDE STILLETJESMAAR LANGZAAM VERLIEZEN. IK ZOU HIER LANG KUNNEN OVER DOORPRATEN, MAAR IEDEREEN KENT WEL VAN VER OF DICHT BIJ IEMAND DIE ZORG DRAAGT VOOR DEZE MEDEMENSEN. VOOR JE HET GOED EN WEL BESEFT, BOTS JE OP DEZE MENSEN ALS JE EEN ZIEKENHUIS OF WACHTKAMER BINNENSTAPT. MIJN GROTE WAARDERING DAN OOK DIE MOEDERLIJK DEZE MENSEN NABIJ ZIJN .... TOT HET BITTERE EINDE. OOK DAT IS LIEFDE, OF VOORAL LIEFDE!

Nog ongeziene raampjes om te openen;

bekende zijdeuren om te koesteren;

poorten om op een kier te zetten,

en heel veel geluk delen!

Vandaag betrap ik me erop dat ik al langer niet meer heb geblogd rond vriendschap,

nochtans de rode draad doorheen mijn blog. Bij deze ....

Deze woorden heel in het bijzonder voor mijn zus die zich de afgelopen weken volledig heeft weggecijferd, haar verlof heeft laten staan om zo veel mogelijk vader te gaan bezoeken in het ziekenhuis, bij moeder te blijven al die tijd, om er dan nog de lastige taak bij te nemen het bijzondere overlijden van mijn tante kenbaar te maken aan familie en vrienden. Zij heeft inderdaad een hart van goud, vraagt nooit een woord van waardering en niets is haar te veel. Alles belangeloos voor niets. Het doet me denken aan de titel van haar doctoraat: WEERBAAR EN BROOS.

Gezichten! Elke morgen hebben we de keuze welke kleding we gaan dragen. We willen elke dag stralen. Kleren maken de man/vrouw. Maar wat zijn we met de meest modieuze kleding als ons gezicht niet straalt? Verschil in  aanblikken zijn zeer zeker nodig voor verscheidene gewaarwordingen, maar laten we elke morgen starten met een lachende aanblik. Kijk naar het gelaat van de persoon in de wagen naast jou in de file! Het gezicht maakt de man/vrouw, niet de kleding. Iedereen een dag met een blij gezicht! Ik denk daarbij aan de woorden van een leraar: Verozrg je gelaat, het is er voor de ander!

Liefde en vriendschap; met deze foto denk ik dat ik vele medebloggers nu eens echt gelukkig maak, want buttons als deze vind je niet gauw bij en door mij.

Gebruiken mag!

De man was een echte boodschapper en profeet.

Ik heb de trein niet gemist, maar toen ik een tijd terug met de bus naar mijn ouders wilde gaan, reed die me zomaar voorbij. Ik nog zwaaien maar tevergeefs. Het was weekend, dus was het één uur wachten op een volgende bus. Toen ik in de avond om uitleg vroeg kreeg ik als antwoord: "De chauffeur zal je niet hebben zien staan zeker". Het is toch hun taak(verdomme)! En dat is me nu reeds twee maal overkomen. Het vorige excuus was: "Ja, meneer, u moet dat begrijpen, maar mijn collega is pas gescheiden en was wellicht een beetje verstroooid". Dat is allemaal menselijk, maar ik zou er met zo een smoes niet zijn onderuit gekomen op mijn werk. Privé en werk moeten gescheiden blijven. Weet dan nog dat het op die eerste maal regende tot en met, en je zal de ergernis best begrijpen van mijn kant. Klacht indienen zegden ze thuis. Tegen DE LIJN, vergeet het.

Ik ben echt bang geworden van het openbaar vervoer, zij het per bus of per trein. Nooit meer zeker of de bus wel komt, of zoals recent:altijd bijna een half uur vertraging; of zal die trein niet staken en zal ik wel thuis geraken?!.

Telkens wanneer ik het lied hoor 'een ster' van Stan Van Samang,

dan gaat mijn hoofd naar rechts waar ik de foto's zie staan

van wijlen mijn broer en zijn dochter. Ook deze tekst is toepasselijk.