Lourdes nog even.

LIEVE MEDEBLOGGERS VOOR DE VELE WENSEN DIE IK MOCHT ONTVANGEN TER GELEGENHEID VAN MIJN VERJAARDAG. HET WEER ZAT MEE. DE INTIEME VRIENDEN ZATEN MEE AAN TAFEL BUITEN OP EEN HEERLIJK TERRAS VOL BLOEMEN. HET DRIEGANGENMENU WAS VAN UITSTEKENDE KWALITEIT EN ER WAS GENOEG, WANT ER WERD DRIE MAAL GEVRAAGD OF ER NOG IETS NODIG WAS. DE WIJN WERD GEKOZEN DOOR EEN KENNER DIE DE FLES DAN OOK OP ZIJN REKENING NAM. ALLES OVERGOTEN DOOR EEN STRALENDE ZON EN DE TROUW VAN VRIENDEN ... IK TREUR NIET OM HET GETAL....

DEZE FOTO KON IK DAN OOK NIET LATEN LIGGEN, WANT KAN MAAR VOOR DIE ENE KEER.

MAARTEN

Kijk eens goed... Heerlijk!

OOK AL SCHIJNT DE ZON TE WEINIG

NAAR ONS MENSELIJK AANVOELEN

DEZE ZON SCHIJNT ALTIIJD.

Wellicht kent ieder van jullie wel dit gevoel; hoe goed ook bedoeld, wat je deed voor één of ander familielid, gezien of niet, het wordt telkens verkeerd geïnterpreteerd. En dat kan heel lastig worden tot zeer pijnlijk. Dan begin je te twijfelen aan jezelf. Maar diep van binnen weet je dat er maar één oorzaak is, en dat is jaloersheid. Maar waarom toch in Gods naam?  Het ene gezin heeft zelf nog kleine kinderen of kleinkinderen. Een ander woont ver van de ouders, nog een ander is niet handig. Maar het mag nooit een excuus zijn niet langer bij elkaar over de vloer te komen. Elk heeft izjn eigen gaven en talenten om dat gezin in zijn verscheidenheid tot één mooi geheel te maken en te bewaren. Waarom dan die pinlijke naijver? Of is er geld mee gemoeid en heb ik daardoor een deel van het antwoord gegeven?

Het programma 'Het familiediner' kwam heus niet zomaar uit de lucht vallen, en hoe blij zou ik zijn als dit de laatste redplank is om toch weer die losse eindjes aan elkaar te krijgen, want velen weten al lang niet weer waarom ze kwaad of afgunstig zijn...

Zomaar uit het niets ontmoet ik een persoon,
ik voel gelijk, dit is anders dan gewoon.
Een wildvreemde daar midden op mijn weg,
die zonder dat ik woorden spreek weet wat ik zeg.

Er lijkt gelijk een soort band te zijn,
heel vreemd maar toch voelt het wel fijn.
Eigenlijk is het best wel raar,
ik twijfel zelfs, is dit wel waar.

Te vaak ben ik de fout in gegaan,
te snel heb ik mijn hart open gedaan.
Omdat ik dacht een vriendschap te zien,
vaak een grote teleurstelling achteraf gezien.

Maar dit keer lijkt het anders te zijn,
vanaf het begin qua gevoel samen meteen op één lijn.
Net of je in een soort van spiegel kijkt,
omdat diegene zoveel op je lijkt.

Het ijs is dan zo gebroken,
en wordt er vrij en open gesproken.
De diepste gevoelens komen dan vrij,
het vertrouwen is goed en maakt me heel blij.

Zo fijn om iemand te kunnen vertrouwen,
en samen een oprechte vriendschap op te bouwen.
Een vreemde maar toch zo vertrouwd zo snel,
het bewijs… echte vrienden/vriendinnen bestaan dus wel!

Wat mij steeds opvalt in veel discussies en beschouwingen: het lijkt wel of mensen niet met God en niet zonder Hem kunnen. Ik hoor mensen over relatieproblemen wel eens verzuchten: Die twee kunnen niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar. En zo hebben veel mensen naar mijn idee een relatie met God. Daarom wordt er heel wat afgepraat, gestreden, gediscussieerd, geschreven, gedicht, over God. Heel fascinerend en uitermate boeiend.

En God zwijgt, blijft wie hij is. Een werkelijkheid niet te vatten, niet te begrijpen, niet te objectiveren. Maar wel om te verhalen. Is het daarom, dat juist die mensen die schrijver en dichter zijn vaak iets met God hebben. Wij lezen toch bij de Proloog van Johannes. In den beginne was het Woord.

Het wordt vakantie en is er tijd om te ontspannen en even uit de drukte en stress te stappen. Laat het de komende weken ook stil worden in uzelf en laat God aan het woord komen. U zult ontdekken, nog nooit zo’n fijne vakantie te hebben gehad.

Ik vond een beetje God in Lourdes, waar de hemel de aarde raakt. Terug naar de bron,hier letterlijk het bronwater van de grot waar miljoenen mensen zich reeds hebben aan gelaafd.

Engelen van mensen,

zij blijven onopvallend

maar zijn er op het juiste ogenblik

met heilzame stilte

met luisterende aandacht

met de gepaste vraag

met oog voor het nodige

met een schitterend idee

met hande uit de mouwen

met een troostend woord

met warme melk en honing

met de waarborg van vriendschap.

Zo een engelen bestaan nog.

Je vindt ze heel zeker te Lourdes,

maar ook dichter bij huis...

In lmijn kinderjaren, toen er nog aardappelen met de hand gerooid werden bij ons thuis, mochten we in de verse aarde spelen eens het werk erop zat. En plots botsten mijn kleine vingers op iets hards. Het was een gouden ring. Vlug naar mijn ouders die de insigne van de ring herkenden en direct wisten dat deze had toebehoord aan de vorige bewoners van het huis, die helaas al overleden waren. Wat er met die ring is gebeurd ... even navragen als ik nog eens naar huis ga, maar tegen dan ben ik wellicht weer vergeten.

Zo, dat was een echt gebeurd tussendoortje.

Eén van de voor mij aangrijpendste gebeurtenissen op zo een bedevaart, en dit naast de Internationale Mis in de ondergrondse basiliek, is de kruisweg in open lucht met zijn meer dan levensgrote beelden. Omdat beelden meer zeggen dan vele woorden, hier een paar opmerkelijke foto's. Er is trouwens een geïllustreerd boekje te verkrijgen met deze fotomeditatie rond die beelden voor wie op eigen houtje de kruisweg gaat. Of voor persoonlijk gebruik, bijvoorbeeld op Goede Vrijdag.

Of het meisje waarmee alles begon.. Je leest er heel mooie verhalen over die gebundeld zijn in de betere boekenzaken. Een levensverhaal dat meer dan de moeite waaard is om te lezen. De arme boerenkind dat tegen wet en orde is bljven is blijven getuigen van de verschijningen van Maria aan haar. Bernadette die zich terug getrokken heeft uit de wereld om er non te worden en hoe haar geen mooi levenseinde werd gegund. Maar juist door haar maniier van het lijden te dragen, werd zij een voorbeeld voor velen.

We bezoeken dan ook haar ouderlijk huis en alles wat met haar leven verbonden is te Lourdes en daarbuiten. Een voettocht naar Bartrès heeft me nog steeds mooie diepe herinneneringen nagelateen. Deze week hoop ik die over te doen als het weer meezit.

O

Nog steeds sta ik versteld hoe mensen, reeds lang na de kaaarsenprocessie, of terugkerend van een terras 's avondsl laat, terug te vinden zijn vlak voor de grot. De ene geknield op de stenen vloer, een ander zittend op een bankje, allemaal de ogen gericht op het ene beeld van MARIA, daar in de grot.

Ik herinner me nog steeds die jong gast die zo hard als hij kon naar de grot toeliep om ze langdurig aan te raken. Daar zijn geen woorden voor; een zwijgend gebaar dat zo veel kan uitdrukken als hoop en wanhoop, dankbaarheid of troost ... Hier is de commerce ver weg, zijn de biertjes al lang vegeten. Hier zie je en voel je waarom mensen naar hier komen.

Op deze feestdag van de Vlaamse gemeenschap, vertrek ik richting Sint-Gillis-Waas om me er aan te sluiten bij de bedevaart van het Bisdom Gent, die morgen een aanvang neemt. Daarvoor nemen we de TGV naar Lourdes. Voor mij is het een deel terugkeren naar mijn stad, maar omwille van het groepsgebeuren en het feit dat mijn vriend-priester er ook enige leiding heeft, vond ik de beste keuze. We hoeven wel een busreis af te legggen tot in Tourcoing... Misschien een laaste reis samen naar Lourdes, of misschien voor mij de laatste keer dat ik nog in Lourdes geraak, maar zeg nooit nooit.

Ik was er in 1980 en 1981 als brancardier, toen ook met een ziekenbedevaart met het bisdom Gent. Men nam het achteraf op het werk ergens kwalijk dat ik niet met het bisdom Brugge was meeegereisd om er te helpen, zeker omdat vele personeelsleden van het ziekenhuis waar ik toen werkte, ook meereisden als verpleegkundige. Dus het jaar nadien met hen afgereisd naar Lourdes. Maar daar waar je te Gent dag en nacht bezig waart met en temidden de zieken, was dit met laatse bedevaart eerder vrijblijvend. Je kan je bij manier van spreken beperken tot he brengen van een zieke naar de grot. In beide voorgaande bedevaarten had je nog nauwelijks tijd voor ontspanning, of je moest vluchten uit de ziekenboeg, maar de dankbaarheid was des te groter. Ik houd trouwens nog steeds contact met zieken van toen. Brancardier zijn is trouwens geen spelletje maar vraagt veel van je, zowel, fysiek, mentaal als emotioneel. De mooiste momenten waren dan ook deze op de trein waar je zowel jonge mensen als bedlegerige invaliden een warm hart mag toedragen.

Ik ben er ooit nog eens op bedevaart geweest in Februari, wat het een eigen cachet heeft, maar sindsdien nooit meer. Dit jaar van de Barmhartigheid, de uitnodiging door mijn vriend, de gezondheidstoestand van mijn ouders en nog zo veel meer hebben me tot deze bewuste keuze gebracht, Maria ter ere.

waar tien jaar geleden alles mee begon!