Hoe gaat het met je pa?

Om de zoveel tijd kom ik je tegen.
Telkens opnieuw ben ik onder de indruk en verlegen.
Op zo'n moment zou ik je van alles willen zeggen.
Ik weet niet hoe ik je het moet uitleggen.
Iedere keer ben ik betoverd door je lach.
Weet dat ik je heel graag mag.
Ik wou je dit gewoon even laten weten.
Wat er ook gebeurt, ik zal je nooit vergeten.

Zieke mensen hebben niet geheel andere verlangens.
Ze zijn ook niet heel anders dan gezonde mensen.
Wel is er misschien dit verschil
Iemand zei:”Als je gezond bent en alles kunt,
kun je lang om jezelf heen.
Je kunt vluchten.
Je hoeft niet stil te staan.
Als je ziek bent wordt dat heel wat moeilijker.”
Je hebt ineens veel tijd voor jezelf.
Je bent gekluisterd aan dat kleine stukje wereld van je bed.
Dan is het veel moeilijker jezelf uit de weg te gaan.

Als je ziek bent zie je misschien wel scherper dan anders.
Je komt in aanraking met waar het werkelijk om gaat.
Ziekte zet als het ware een vergrootglas op je eigen leven
en je leven met anderen.
Ziekte kan ons laten zien.
Ziekte kan openen wat altijd dicht bleef.
Zieken kunnen gezonden laten zien.

Misschien is dat wel het belangrijkste verhaal
dat de wereld van het ziek zijn te vertellen heeft!

'Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’

Matteus 11:28-30

Zo toepasselijk nu mijn vader eerder onverwacht zwaar ziek is geworden.

Het is onzin, zegt het verstand.
Het is wat het is, zegt de liefde.

Het is tegenslag, zegt de berekening.
Het is alleen maar pijn, zegt de angst.
Het is uitzichtloos, zegt het inzicht.
Het is wat het is, zegt de liefde.

Het is belachelijk, zegt de trots.
Het is lichtzinnig, zegt de voorzichtigheid.
Het is onmogelijk, zegt de ervaring.
Het is wat het is, zegt de liefde.

Hoe beter je naar buiten kijkt
hoe meer je van binnen ziet.

Hoe stiller je naar buiten luistert
hoe meer je naar binnen hoort.

Hoe eerbiediger je naar buiten omgaat
hoe hartelijker je van binnen wordt.

Toos Hermsen - de Groot

Wie zich wil laten inspireren door deze dame,

wil even googelen, een dagelijkse portie vitamines.

Beste mensen, op dit uur kan ik jullie hoegenaamd niet zeggen of vader nog het einde van de week zal halen...Dat het zo een snelvaart zou nemen, had niemand van ons maar in gedachten. Alsof hij gewacht heeft op de verkoop van zijn woning.... Ja, wat schrijf ik hier eigenlijk dan jullie gewoon te laten weten dat het verre van goed gaat met mijn vader.

is het mooiste dat je aan mensen kunt schenken.
Het kost niets om het te geven of te ontvangen,
je kunt het schenken aan familie, vrienden,
partner, kinderen, dieren...
Geef het, ontvang het, investeer het in elke dag
want wie in liefde investeert, investeert in het leven...

Een dag je zorgen maken is,
vermoeiender dan een week werken.

MOED, dit heb ik, moeder en mijn zussen, hard nodig nu vader plots en totaal onverwacht zwaar ziek is geworden en dat op bijzonder korte tijd. De tekst kon ook uit zijn mond gekomen zijn, al lag hij sprakeloos, slapend in bed...

HIER ZIJN GEEN WOORDEN VOOR NODIG!

Liefde is waarmee we geboren worden,

angst is wat we hier hebben geleerd.

OOK IN WOON- EN ZORGCENTRA

Waar zijn ze gebleven? Op de riommelmarkt of hangt er toch nog ergens één op de slaapkamer? Soms als herinnering aan jouw ouders of zo? Allemaal voltooid verleden tijd. Jonge mensen zullen zich de vraag stellen wat daar hangt, waaar dit toen dient, als ze nog eens zo een wijwatervat zien.

kom ik bij jullie binnenspringen. Nog niet echt veel tijd om in alle rust iets te schrijven over de verhuis en het leegmaken van de loods.garage/kot. Des te meer dat dit alles ook mijn ouders sterk heeft aangegrepen. Ze hebben wel alles gevolgd wat wij hen vertelden, en waren ook blij dat het goed is verlopen. Maar het moet voor hen heel zwaar zijn dit alles te moeten achterlaten. Vader zegde wel dat hij blij was dat alles eindelijk is opgeruimd, maar we hebben samen met de verpleging en de dokter de indruk dat het sterk doorweegt op hun gezondheidstoestand laatste weken. Toch nog even een foto plaatsen van dat kot waar vader werkte, en wij als kinderen speelden. Hoe vaak zegde moeder me 'het kot uit te vegen'...Dat kot was ooorspronkelijk een spinnerij maar door slecht beheer van de eigenaar ging de zaak failliet en konden mijn ouders toen alles kopen voor een spotprijs. Het schaapje was een voorbode, want de toekomstige eigenaars zullen schapen houden op het land achter de haag, zo een 90 meter diep!

In het boek Prediker wordt het verouderingsproces van de mens beeldrijk beschreven. Eer je Schepper zolang je nog jong bent, voordat de kwade dagen komen en de jaren dat je zegt: "Het bevalt me niet meer. " Voordat het zonlicht verduistert, de maan en de sterren verbleken, en de wolken na de regen blijven hangen. Als het zo ver is, staan de huisbewakers te beven ( = handen) en lopen de sterke mannen gebogen ( = benen). De weinige maalsters die er nog zijn, staken hun werk ( = tanden), de vrouwen aan het venster zien alleen maar duisternis ( = ogen). De huisdeur valt in het slot ( = isolement), het geluid van de molen vervaagt ( = verlies van kracht, van werk), het gefluit van de vogels verstomt, alle tonen sterven weg ( = gehoor). Onderweg is men overal bang voor, en iedere helling schrikt af ( = angst). De amandel smaakt niet langer, de sprinkhaan ligt zwaar op de maag en de kappervrucht helpt niet meer ( = impotentie): de mens is op weg naar zijn laatste verblijf, de rouwklagers staan op straat al te wachten ( = dood). (Prediker 12, 1-5 )

Weinig ouderen ontsnappen aan eenzaamheid. Statistieken wijzen uit dat het probleem onderschat wordt. Minder mobiel worden, vrienden en een partner verliezen en vooral hulpbehoevendheid maken eenzaam. Om eenzaamheid te ontdekken dien je naar het hart van mensen te gaan en te 'luisteren' met al je zintuigen. Eenzaamheid kan sociaal isolement zijn, geen klankbord meer vinden voor wat je meemaakt, wensen hebben die niet meer vervuld (kunnen) worden, niet meer nuttig zijn, lijden onder de teloorgang van waarden en ultieme (gelovige) levenszin. Zelfs temidden van veel mensen kun je eenzaam zijn. 'Netwerken' zijn soms een (louter virtueel) surrogaat. Door anderen echt 'ontmoet' worden vraagt veel aandacht en de 'noden van de ziel' op het spoor komen. Eenzaamheid mag niet direct vergeestelijkt worden. De nood aan de andere vraagt door iemand gezien te worden, aangesproken, gestreeld te worden.

NIET DE AFSTAND SCHEIDT MENSEN, WEL DE STILTE!

Ik spring hier heel even kort binnen, want het is letterlijk en figuurlijk hier nog op de toppen van de tenen lopen. Maar een einde is in zicht. Men gaat de laatste dag opkuis 'kot' in, bijna 10.000 kg van alles wat. Het huis zelf is op een paar prularia leeggemaakt, en bij mij is het verder zoeken naar alles een nieuwe bestemming te geven, zelfs tot het kleinste papiertje. Tijdens laatste kon ik telkens een blogje schrijven, ik denk maar aan de oude postzegels die ik zag passeren op weer al oude rouwbrieven of huwelijksaankondigingen. 

MAANDAG VOLGT DAN DE GROTE DAG:

ONDERTEKENING VERKOOPAKTE ...

TOT GAUW!

En wat dit met STILTE te maken heeft, vraagt u zich misschien af. Wel door mijn afwezigheid door het vele werk, valt er een virtuele stilte. Nog enkele uizonderingen komen mijn blogs zien na tien dagen...