De kracht van vriendschap
Goede vrienden of vriendinnen
helpen je om het belangrijke
terug te vinden als je het kwijt bent...
jouw glimlach, jouw hoop, jouw moed.
Vriendschap bezit een onnoemelijke kracht,
het is een lichtpunt in donkere momenten,
ze biedt je een veilige haven, ze geeft troost
en maakt het leven zoveel mooier.
JIJ DAAR
BEN JE VOORBEREID OP DE GROTE KOUDE DIE ONS TE WACHTEN STAAT?
ZELF HEB IK ME ALVAST GOED INGEDUFFELD.
OUDERS
EERT UW VADER EN UW MOEDER
De Erfgenaam - Charles DEN TEX
Breder Weltmann is erfgenaam van een groot vermogen dat zijn familie heeft opgebouwd toen kolenmijnen winstgevende ondernemingen waren. Zijn familie bezat de eerste en laatste mijn in Zuid-Limburg. Nu woont hij in het grote huis op het grote landgoed totdat op een dag zijn huis in brand staat en wordt verwoest. Hij heeft geen idee wie de brandstichter is. Dat wordt ook niet duidelijk als hij, op bezoek bij zijn neef, zwaar wordt mishandeld. Langzaam aan blijkt een en ander met het verleden te maken te hebben en Breder gaat op onderzoek in oude mijnarchieven en op reeds lang afgesloten plaatsen. De langzame omwenteling van naïeve, aarzelende en bange man tot een tot actie bereide en besluitvaardige hoofdpersoon is door de schrijver op overtuigende wijze neergezet. Met daarnaast flink wat raadsels in een door roddel en achterklap beheerst Limburgs dorp, waar corruptie en vriendjespollitiek aan de orde van de dag zijn en waar een buitenstaander buitenstaander blijft. Die sfeer is raak getroffen en levert voldoende spanning op. Een knappe roman.
Adembenemend spannend!
Bij een overlijden.
Verleden donderdag werd een goede collega en verre buur ten grave gedragen. Op de vooravond van deze uitvaart kwam een overlijdensbericht binnen van een wijze dame die in haar streek een monument wordt genoemd. Deze beide overlijdens, zo kort op elkaar brachten me bij deze gedachte.
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen,
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan, en niet
terugkeren.
Je blijft iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven.
Niemand wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
VERTROUWENMENSEN ZIJN MEER GEHANDICAPT DOOR EEN GEBREK AAN VERTROUWEN DAN DOOR HUN FYSIEKE BEPERKINGEN.
LIEFDE
TIJDENS ZIEKTE
EN VADER KAN DUS TERUG RECHTOP ZITTEN; HADDEN ZE MAAR WAT TIJD GENOMEN OM HEM BETER AAN TE KLEDEN, MAAR HIJ IS ER NOG; WEL EEN VERSCHIL SINDS VERLEDEN JAAR. LIEFDE IS TE ZIEN IN DE HANDDRUK.
VALENTIJN
EEN JAAR GELEDEN ....
Voor de romantici onder ons
Mag je vrij gebruiken. Liepen net zelf bij me binnen.
Ook lang na
VALENTIJN!
HET EINDE VAN EEN HUIS
Een huis dat achterblijft, is als een tafel na een feestmaal. Met aangekoekte restjes geluk op de borden en wat verschaald verdriet in de glazen.
Ik heb weleens de kamerplanten water gegeven als de buren met vakantie waren. Altijd vreemd om in een stil huis te komen, waarvan de bewoners tijdelijk elders zijn. Ze hebben alles zo goed mogelijk opgeruimd voor hun vertrek, maar er blijven sporen van hun aanwezigheid achter: een verloren speelgoedfiguurtje onder de zitbank, een halve strip pilletjes op de vensterbank, een eenzaam geldstuk en een paar winkelbonnetjes op het aanrecht.
Soms voelt zelfs kijken naar de wachtende meubelen aan alsof je een indringer bent.
Nog erger is het om je ouderlijk huis binnen te gaan nadat je ouders er voorgoed vertrokken zijn. Ze hebben niet opgeruimd, want het leven groeide hen al enkele jaren boven het hoofd, al lieten ze dat niet merken of konden wij het niet zien. Er liggen dingen in lades die daar helemaal niet horen: oude haarspelden bij de administratie, postzegels bij de taartvorkjes.
Het plan is dat we gaan meenemen wat we kunnen gebruiken, maar de moed zinkt ons in de schoenen: niemand wil die verdorde, scheve cactussen, die hoge katoenen onderbroeken, die stapel lege eierdozen.
We komen niet verder dan het leegmaken van de ijskast.
Thuis bekijken we onze eigen spullen met nieuwe ogen. Het hele nest dat we om ons heen verzameld hebben, zal ooit ontmanteld worden, en dat voelt nu al een beetje koud.
Ieder mens heeft een plek nodig om gelukkig te zijn, alleen of samen met wie hem lief is. Vertrouwde voorwerpen helpen om de scherpe kantjes van het leven de baas te kunnen.
Dat is een troost.
Al die spullen, hoe lelijk en versleten ze nu ook ogen, hebben hun waarde bewezen: ze hebben mijn ouders helpen overleven, al die jaren van hun lange leven samen.
ELINE
Op 11 februari zou mijn nichtje 32 jaar gworden zijn. Ze verliet ons helaas veel te vroeg. Mijn broer heeft hAar dood nooit kunnen plaatsen en heeft haar kort daarop gevolgd in de dood. Zie maar de rechterkant van blog. Ze zag zo graag mijn ouders.
LOURDES
Zondag 11 februari is het 160 jaar geleden dat in Lourdes Maria verscheen aan Bernadette.
Ook nu na 160 jaar is de boodschap van Lourdes nog steeds actueel en we mogen zien dat mensen vanuit de gehele wereld de weg naar Lourdes vinden, om daar geraakt te worden. Men mag daar een stuk blijdschap in geloof ervaren, kracht en ondersteuning voor hun leven. Het is een plaats van hoop en bezinning en tegelijkertijd door de onderlinge contacten ook van warmte en vriendschap, van christelijke naastenliefde.
JEUGDTRAUMAWie herinnert zich nog de oude 'meesters', leerkrachten lager onderwijs zeg maar. Zij die met harde hand en metalen latje regeerden. Wel daarover gaat het volgende. Het jongetje op zich was wel erg slim maar een beetje schuchter. Toen het voelde dat het naar het de grote wc moest gaan, stak het zijn vingertje op. De meester reageerde met: 'Vinger naar beneden, jij!'. Het jongetje neep zijn beentjes toe en na nog wat gewacht te hebben, stak het jongetje nog eens zijn vinger omhoog. "Meester, meester". Maar de meester negeerde het jongetje compleeet. Toen voelde het jongetje het warm worden in zijn broekje. juist op dat moment vroeg de meester: 'Ja, wat is er met u aan de hand?!" De meester kwam naderbij en beiden merkten dat het te laat was...
Tachtig jaar later is dit jongetje een oude man geworden, maar volop bij zijn verstand. De man zit in de zetel en roept naar een verpleegkundige in het rusthuis, nadat hij al een paar maal op de bel had gedrukt om hulp te vragen. Hij wil niet zoals hij kind was, weer in zijn broek moeten doen, en vraagt het dus al op tijd in geval van. Hij herinnert zich nog levendig de schaamte van toen, en dat zal hem nu niet overkomen. Als de oude man dan toch niet naar het toilet kan gaan, dan denken de verpleegkundigen al gauw dat hij om aandacht vraagt, en laten ze hem later langer wachten. Maar dit is verre van toneel. Veel later , in het ziekenhuis, zorgt hij ook dat men hem op tijd op het toilet plaatst.
Het heeft lang, heel lang geduurd, voor de link gelegd werd tussen het heden en verleden; al had vader het verhaal van de meester recent vaak verteld aan ons! Want dat jongetje is mijn vader...
Het is dus belangrijk wat en hoe je iets zegt aan kinderen! Nu moet ik hier wellicht geen tekening bij maken.Mijn vader heeft er dus een trauma aan overgehouden, aan die meester en zijn 'gezag'.
Reactie op ziek zijn………..Ernstige ziekte roept angst op bij de omgeving.
Niet alleen angst voor besmetting.
Ook angst voor pijn, voor ontluistering,
voor overlast, voor onmacht, voor kwetsbaarheid,
voor lelijkheid, voor dood.
Uit die angst komen vreselijke reacties voort.
Gezonde mensen ervaren nog steeds een drempel
om in de buurt van een zieke te komen.
Wie ernstig ziek is, wordt gemakkelijk gemeden.
Het verdriet van een zieke is daardoor een dubbel verdriet.
Naast de pijn om de ziekte zelf, is er de pijn om de reactie.
Isolement doet pijn, onbegrip doet pijn, veroordeling doet pijn,
het gevoel tot last te zijn doet pijn, schaamte doet pijn.
We helpen de zieke niet alleen door de ziekte te genezen,
maar ook door onze reactie te genezen.
We kunnen leren ontroerd te worden en geraakt.
We kunnen bij onszelf denken:
ik ben bang en daarom dreig ik je uit de weg te gaan
maar dat wil ik niet. Ik ben bij je.
Tussen twee uitersten staan we.
In ons vermogen liggen wreedheid en mededogen.
We kunnen iedere zieke die ons beangstigt,
uit ons leven wegjagen.
We kunnen ook over onze angst heen contact maken
en zieken behoeden voor isolement.
Enkel nog oog voor ons privéleven?
In deze maatschappij hebben we alleen maar oog voor onze peroonlijke gevoelens. We zouden ons voor andere dingen moeten interesseren. De milieuvervuiling, het atoomgevaar, de honger in de wereld... Juist omdat we geen honger hebben, maken we ons druk over ons privéleven. Onze grootouders moesten van 's morgens tot 's avonds laat op het land werken voor een karige maaltijd, en dachten niet aan trauma's, hadden ze die eigenlijk wel?
Hoe gaat het met je pa?
Deze vraag werd me vaak gesteld de laatste tijd, en ik dank dan ook voor jullie medeleven, jullie gebed, jullie bemoediging. We waren vader inderdaad bijna kwijt, zeker toen hij het bewustzijn verloor en in allerijl gereanimeerd moest worden. Ik hoorde toen al zeggen dat het een kwestie van tijd was, tot één van de organen het begaf. We hadden er ons al op ingesteld, maar de ernst van de toestand nog niet meegedeeld aan moeder. Het mag een wonder heten hoe hij dan aansterkte en we die angst aan de kant mochten schuiven. We vonden het moment gekomen om moeder hem te laten bezoeken. Veertien dagen later dus ging moeder bij hem op bezoek, en hij zat rechtop in de zetel, aandachtig het wereldkampioenschap veldrijden volgend. Zijn stem was nog heel zwak, maar hij herkende iedereen, niet eens verward. Gisteren kregen we dan een telefoon van het ziekenhuis dat vader terug mag naar het woon- en zorgcentrum. Goed nieuws dus, maar wat een rollercoaster aan emoties de voorbije tijd, als je er nog de verkoop van het huis meerekent. Moge hij nu verder herstellen in zijn gewone omgeviing waar men vooral tijd heeft om hem eten te geven en om hem bij toiletbezoek te helpen. Moeder zal blij zijn weer samen te zijn met haar man, ook al zal haar nachtrust wellicht niet meer dezelfde zijn, maar het is een kranige vrouw.
HARTELOOS - Alicia Giménez BARTLETT
Als in een park het lichaam van een dakloze is gevonden en een getuige beweert dat skinheads de oude man in elkaar hebben geslagen, lijkt er geen diepgaand politieonderzoek nodig te zijn. Alleen de identiteit van het slachtoffer moet nog worden vastgesteld: de taak van inspecteur Petra Delicado. Maar Petra gelooft niet in de skinheadtheorie. De honkbalknuppel bij het lichaam verklaart namelijk niet waarom de man een schotwond in zijn hoofd heeft. En de splinternieuwe laarzen lijken ook niet helemaal in het beeld van een doorsneezwerver te passen.
Eindelijk tijd terug een boek te lezen, heb af en toe gelachen..
VERLEGENOm de zoveel tijd kom ik je tegen.
Telkens opnieuw ben ik onder de indruk en verlegen.
Op zo'n moment zou ik je van alles willen zeggen.
Ik weet niet hoe ik je het moet uitleggen.
Iedere keer ben ik betoverd door je lach.
Weet dat ik je heel graag mag.
Ik wou je dit gewoon even laten weten.
Wat er ook gebeurt, ik zal je nooit vergeten.
ZIEKE MENSEN
Zieke mensen hebben niet geheel andere verlangens.
Ze zijn ook niet heel anders dan gezonde mensen.
Wel is er misschien dit verschil
Iemand zei:”Als je gezond bent en alles kunt,
kun je lang om jezelf heen.
Je kunt vluchten.
Je hoeft niet stil te staan.
Als je ziek bent wordt dat heel wat moeilijker.”
Je hebt ineens veel tijd voor jezelf.
Je bent gekluisterd aan dat kleine stukje wereld van je bed.
Dan is het veel moeilijker jezelf uit de weg te gaan.
Als je ziek bent zie je misschien wel scherper dan anders.
Je komt in aanraking met waar het werkelijk om gaat.
Ziekte zet als het ware een vergrootglas op je eigen leven
en je leven met anderen.
Ziekte kan ons laten zien.
Ziekte kan openen wat altijd dicht bleef.
Zieken kunnen gezonden laten zien.
Misschien is dat wel het belangrijkste verhaal
dat de wereld van het ziek zijn te vertellen heeft!
14 reacties op dit bericht
Mooi Maarten nog een fijn weekend met warme groetjes van Suz
Goedemiddag Maarten mooi geschreven
Dinicreatief
Dag Maarten,wens je een fijne middag en een mooi weekend, lieve groetjes Dini
Een fijne namiddag en vrijdag avond
Hallo medeblog(ster)ger, Er zijn een aantal mensen die aan het herstellen zijn van de griep. Er zijn mensen die ernstig ziek zijn en behandelingen ondergaan zowel thuis als in het ziekenhuis. Dat ze de kracht, troost en rust mogen ontvangen. CITAAT:Wees de verandering die je in de wereld wilt zien☻☻☻☻☻☻ De gedichten en onderwerpen zijn een troost en een bemoediging voor u. Gaat u gebukt onder zorgen/moeiten/problemen, leed verdriet in het gezin, huwelijk op het werk enz.enz. Ziet u het niet meer zitten.
Reageer op tegen bezoekjes voor meer lezers. Tenminste als u opzoek bent naar blog vrienden. Het weekend staat voor de deur. Gezegende vrijdag. Het weekend staat voor de deur. Het is heerlijk koud enzonnig.Hartelijk welkom op mijn blogje en bedankt. Lieve groeten. Patricia
Voormiddag groetje Maarten,héél mooi de kracht van vriendschap
Geluk heeft geen groot huis nodig om in te wonen, Maar wel een deur om binnen te gaan.
en als die openstaat kom gerust maar binnen..
Lieve grtjs. van Annytje
knuffel van Annytje XX
dank voor bezoekje...fijn weekend
Hello lief blogvriendje, vrijdagse frisse winter groetjes, en een knus weekend gewenst, liefs Brigitte
Prachtige plaatjes en tekst lieve Maarten
goedemorgen maarten mooi geschreven
WENS JULLIE EEN FIJNE DAG MVG RUDY
Mooi geschreven Maarten
We wensen u een heel fijn weekend
Lieve groetjes Gerda & Elza
Lieve groetjes dikke knuffel heel mooi maatje
mooie tekst
Goeie morgen lieve vriend
Op een mooie avond heet de toekomst verleden tijd.
Dan draait men zich om en kijkt men terug op zijn jeugd.
Nikki
Goeiemorgen Maarten
Echte vriendschap bevriest niet in de winter!
bijna weekend.
Wij hebben geen hartje van zilver
of een hartje van goud.
Maar wel een hartje dat van
onze blogvrienden houdt.
Lieve groetjes van Freddy en Patty
en een dikke knuffel van onze rakkertjes