LOURDES

Wie herinnert zich nog de oude 'meesters', leerkrachten lager onderwijs zeg maar. Zij die met harde hand en metalen latje regeerden. Wel daarover gaat het volgende. Het jongetje op zich was wel erg slim maar een beetje schuchter. Toen het voelde dat het naar het de grote wc moest gaan, stak het zijn vingertje op. De meester reageerde met: 'Vinger naar beneden, jij!'. Het jongetje neep zijn beentjes toe en na nog wat gewacht te hebben, stak het jongetje nog eens zijn vinger omhoog. "Meester, meester". Maar de meester negeerde het jongetje compleeet. Toen voelde het jongetje het warm worden in zijn broekje. juist op dat moment vroeg de  meester: 'Ja, wat is er met u aan de hand?!" De meester kwam naderbij en beiden merkten dat het te laat was...

Tachtig jaar later is dit jongetje een oude man geworden, maar volop bij zijn verstand. De man zit in de zetel en roept naar een verpleegkundige in het rusthuis, nadat hij al een paar maal op de bel had gedrukt om hulp te vragen. Hij wil niet zoals hij kind was, weer in zijn broek moeten doen, en vraagt het dus al op tijd in geval van. Hij herinnert zich nog levendig de schaamte van toen, en dat zal hem nu niet overkomen. Als de oude man dan toch niet naar het toilet kan gaan, dan denken de verpleegkundigen al gauw dat hij om aandacht vraagt, en laten ze hem later langer wachten. Maar dit is verre van toneel. Veel later , in het ziekenhuis, zorgt hij ook dat men hem op tijd op het toilet plaatst.

Het heeft lang, heel lang geduurd, voor de link gelegd werd tussen het heden en verleden; al had vader het verhaal van de meester recent vaak verteld aan ons! Want dat jongetje is mijn vader...

Het is dus belangrijk wat en hoe je iets zegt aan kinderen! Nu moet ik hier wellicht geen tekening bij maken.Mijn vader  heeft er dus een trauma aan overgehouden, aan die meester en zijn 'gezag'.

Ernstige ziekte roept angst op bij de omgeving.
Niet alleen angst voor besmetting.
Ook angst voor pijn, voor ontluistering,
voor overlast, voor onmacht, voor kwetsbaarheid,
voor lelijkheid, voor dood.

Uit die angst komen vreselijke reacties voort.
Gezonde mensen ervaren nog steeds een drempel
om in de buurt van een zieke te komen.
Wie ernstig ziek is, wordt gemakkelijk gemeden.

Het verdriet van een zieke is daardoor een dubbel verdriet.
Naast de pijn om de ziekte zelf, is er de pijn om de reactie.
Isolement doet pijn, onbegrip doet pijn, veroordeling doet pijn,
het gevoel tot last te zijn doet pijn, schaamte doet pijn.

We helpen de zieke niet alleen door de ziekte te genezen,
maar ook door onze reactie te genezen.
We kunnen leren ontroerd te worden en geraakt.
We kunnen bij onszelf denken:
ik ben bang en daarom dreig ik je uit de weg te gaan
maar dat wil ik niet. Ik ben bij je.

Tussen twee uitersten staan we.
In ons vermogen liggen wreedheid en mededogen.
We kunnen iedere zieke die ons beangstigt,
uit ons leven wegjagen.
We kunnen ook over onze angst heen contact maken
en zieken behoeden voor isolement.

Om de zoveel tijd kom ik je tegen.
Telkens opnieuw ben ik onder de indruk en verlegen.
Op zo'n moment zou ik je van alles willen zeggen.
Ik weet niet hoe ik je het moet uitleggen.
Iedere keer ben ik betoverd door je lach.
Weet dat ik je heel graag mag.
Ik wou je dit gewoon even laten weten.
Wat er ook gebeurt, ik zal je nooit vergeten.

Zieke mensen hebben niet geheel andere verlangens.
Ze zijn ook niet heel anders dan gezonde mensen.
Wel is er misschien dit verschil
Iemand zei:”Als je gezond bent en alles kunt,
kun je lang om jezelf heen.
Je kunt vluchten.
Je hoeft niet stil te staan.
Als je ziek bent wordt dat heel wat moeilijker.”
Je hebt ineens veel tijd voor jezelf.
Je bent gekluisterd aan dat kleine stukje wereld van je bed.
Dan is het veel moeilijker jezelf uit de weg te gaan.

Als je ziek bent zie je misschien wel scherper dan anders.
Je komt in aanraking met waar het werkelijk om gaat.
Ziekte zet als het ware een vergrootglas op je eigen leven
en je leven met anderen.
Ziekte kan ons laten zien.
Ziekte kan openen wat altijd dicht bleef.
Zieken kunnen gezonden laten zien.

Misschien is dat wel het belangrijkste verhaal
dat de wereld van het ziek zijn te vertellen heeft!

'Kom naar mij, jullie die vermoeid zijn en onder lasten gebukt gaan, dan zal ik jullie rust geven. Neem mijn juk op je en leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart. Dan zullen jullie werkelijk rust vinden, want mijn juk is zacht en mijn last is licht.’

Matteus 11:28-30

Zo toepasselijk nu mijn vader eerder onverwacht zwaar ziek is geworden.

Het is onzin, zegt het verstand.
Het is wat het is, zegt de liefde.

Het is tegenslag, zegt de berekening.
Het is alleen maar pijn, zegt de angst.
Het is uitzichtloos, zegt het inzicht.
Het is wat het is, zegt de liefde.

Het is belachelijk, zegt de trots.
Het is lichtzinnig, zegt de voorzichtigheid.
Het is onmogelijk, zegt de ervaring.
Het is wat het is, zegt de liefde.

Hoe beter je naar buiten kijkt
hoe meer je van binnen ziet.

Hoe stiller je naar buiten luistert
hoe meer je naar binnen hoort.

Hoe eerbiediger je naar buiten omgaat
hoe hartelijker je van binnen wordt.

Toos Hermsen - de Groot

Wie zich wil laten inspireren door deze dame,

wil even googelen, een dagelijkse portie vitamines.

Beste mensen, op dit uur kan ik jullie hoegenaamd niet zeggen of vader nog het einde van de week zal halen...Dat het zo een snelvaart zou nemen, had niemand van ons maar in gedachten. Alsof hij gewacht heeft op de verkoop van zijn woning.... Ja, wat schrijf ik hier eigenlijk dan jullie gewoon te laten weten dat het verre van goed gaat met mijn vader.

is het mooiste dat je aan mensen kunt schenken.
Het kost niets om het te geven of te ontvangen,
je kunt het schenken aan familie, vrienden,
partner, kinderen, dieren...
Geef het, ontvang het, investeer het in elke dag
want wie in liefde investeert, investeert in het leven...

Een dag je zorgen maken is,
vermoeiender dan een week werken.

MOED, dit heb ik, moeder en mijn zussen, hard nodig nu vader plots en totaal onverwacht zwaar ziek is geworden en dat op bijzonder korte tijd. De tekst kon ook uit zijn mond gekomen zijn, al lag hij sprakeloos, slapend in bed...

HIER ZIJN GEEN WOORDEN VOOR NODIG!

Liefde is waarmee we geboren worden,

angst is wat we hier hebben geleerd.

OOK IN WOON- EN ZORGCENTRA

Waar zijn ze gebleven? Op de riommelmarkt of hangt er toch nog ergens één op de slaapkamer? Soms als herinnering aan jouw ouders of zo? Allemaal voltooid verleden tijd. Jonge mensen zullen zich de vraag stellen wat daar hangt, waaar dit toen dient, als ze nog eens zo een wijwatervat zien.