VRIEND

Je denkt even terug
Het lijkt zo lang geleden
Wat gaat het vlug in dit Leven...

Sommige wensen en beloften waren uitgekomen
Ook heel veel dingen zijn je dit jaar ontnomen...

Met liefde terug denken aan hen die je heb verloren
Dankbaar dat ze in je leven horen...

Maar juist in deze dagen is het zo'n gemis
Als je denkt aan iets of iemand die er niet meer is...

Even weer het niet snappen
' Waarom en Waarvoor '
Even boos mogen zijn
FF uithuilen
Het leven gaat door...

Het jaar overdenkend,
Wat heeft het je gebracht
Is het geworden wat je ervan
hoopte en verwacht...

De dingen waarvan je spijt hebt
Laat het maar gaan
Gebeurd is gebeurd
Het kan niet over worden gedaan...

Hopend dat je van je fouten leert
Geen andere mensen mee hebt bezeert
Alles goed doen is een heel mooi streven
Er is niemand volmaakt in dit leven...

Denken ook aan de dingen
Waar je geen vat op had
Je kan ze niet meer veranderen
Ze kwamen gewoon op je pad.

Een nieuw jaar is aangebroken
Je vraagt je soms af
Hoe het verder zal gaan
Wat het gaat brengen aan lief en aan leed

Is niet allemaal makkelijk
Dat is wat je nu al weet...

Koestert wat je nog heb
Wees zuinig op je vrienden
Kijk niet om
Een nieuwe jaar
'Een nieuw begin '
Schouders eronder

'Geven en Ontvangen '
Moeten er zijn
Dromen en wensen
Bovenaan in wenslijsje
Staat er één en dat is Klaar...

Wens U veel liefde, geluk en vooral gezondheid in het Nieuwe Jaar.!!!!

Wandelend door blogland, zoekend naar de eerste intense contacten van ondertussen drie jaar terug, vond ik deze mooie mijmering van Nicole (blog Nida1952) die me toestemming gaf deze mijmering op mijn eigen blog te plaatsen waarvoor dank! We vonden elkaar van meetaf aan  en ik herken me nog steeds in haar woorden als mens en vriendin!

Vriend,
het is een woord
wat zoveel betekenen zou.

Vriend,
niet zomaar een woord,
maar een woord waarin verborgen zit
het geheim van begrijpen,
van weten wat de ander zeggen wil.

Vriend,
waaruit besta jij
als een vriend je omarmt
jou komt te zeggen
ik heb je lief?

Geen omhulsel,
geen zichtbaar wezen,
maar dat wat diep vanbinnen
weggestoken zit.

Dat is wat vriend
zeggen wilt,
het zichtbare omleiden
naar het onzichtbare
om zo te kunnen houden van
dat wat ook wel eens lelijk is,
wat ook wel eens tegendraads is.

Dat wat niet steeds op dezelfde frequentie
is afgesteld, wat niet altijd zal zeggen wat
vriend in jouw ogen betekent.
 
Want 'vriend'
wil eveneens zeggen
houden van het mindere schone,
wanneer het mooie voor jou eens verborgen zit.
Onthouden dat ieder mens anders is,
dus ook jij verschillend bent met
jouw vriend.


Deze woorden bereikten me heel onverwacht van een bloglezer, neergeschreven vanuit een zoekend hart die enkel nog met letters kan zeggen wat zijn eenvoudige ziel te zeggen heeft. Een doodgewone man die op deze manier misschien onverwacht een aanspreekpunt kan zijn voor velen die zo graag tot iemand zouden zeggen 'Ik hou van jou' maar het niet mogen, niet kunnen. De man mag dan geen grote dichter zijn, maar ik wil hem wel steunen, want de woorden zijn echt uit zijn leven (lijden?) gegrepen.

Ik mocht, neen, moest zelfs zijn naam doorgeven.
Danke Eddy Hautekeete!

De Stal . . . . vertelt . . .

Ik ben de stal die onder die bomen staat en
nog altijd blijf ik . . .. van dat wonder dromen .  
Ik was al oud, geen cent gaf men nog voor mij.
Zo een lelijk ding, men liep mij gewoon voorbij.
Ik was vol gaten en spleten.
Ik was alleen door de dieren niet vergeten.
Een  oude ezel en een zieke os
kwamen binnen, de deur stond toch los.








Maar op een nacht,
werd ik met een wonder bedacht.
Ik werd een huis, dat koesteren mocht. 
Ik stond in het licht van duizend sterren.
Kreeg bezoek van heinde en verre.
Hoorde liederen van lof en prijzen.

Ik, die stal onder die bomen, was uitverkoren.
Ik zag het wonder naar mij toekomen.

"Het kindje" werd hier geboren,
En zou ieder nu bekoren.
Die nacht was de stal zo vol licht en pracht.

De schoonheid van een kinderlach  . . . .

Maar nu zie ik er weer uit als vroeger. 
Een oude stal in ‘t hoge gras. 
Maar steeds zal ik blijven dromen
Van die heilige nacht  onder die hoge bomen . . . 


met dank aan mijn eerbiedwaardige bompa en blogvriend van het eerste uur!

Voor vandaag even een fotoboodschap!

Maar naast deze boodschap moet de schrijver toch met lede ogen aanzien dat het ook voor hem zwarte dagen zijn en dat hij dat blijkbaar terug enkel en alleen te danken heeft, zoals vorige jaren, wanneer hij in voorbereiding op Kerstmis en ook op andere kerkelijke feesten op een uitdrukkelijke wijze datgene probeert te verkondigen waar het over Kerstmis, zeg maar over geloven echt om gaat, en dus in de cijfers bijzonder zwaar wordt aangepakt , dermate zelfs dat hij zich de vraag stelt of het bloggen nog wel zin heeft.

Wie het allemaal bevreemdend kan overkomen, wél ter verduidelijking: je zal maar ineens de top 100 verlaten om in enkele dagen jouw naam haast niet meer terug te vinden.
Gelukkig zijn er pecies in deze periode mensen die even tijd konden nemen en zo wél ingingen op mijn "dagboek en bedenkingen" en dit deden via mail.

Heel jammer ook te moeten vaststellen dat er binnen dit mooie land wat SeniorenNet toch was er zich verschillende strekkingen beginnen af te tekenenen die hun eigen grenzen én voorwaarden tot zelfs 'huisreegels' stellen. Was SeniorenNet niet voor iedereen om gemakkelijk toegang te bieden tot senioren die minder tot niet omkunnen met het internet?! Inloggen en wegwwezen! Of wordt wegwezen vanaf nu letterlijk genomen?
Ik denk het laatste want zelf heb ik moeten vaststellen dat je enkel tijdens de nacht actief kan zijn om letterlijk in de prijzen te vallen en die niet enkel en alleen cifermatig.

Vrede op aarde is inderdaad nog veraf als je zelfs hier deze dingen moet ervaren en ondergaan. Ja, het zijn dan ook echt zwarte dagen! 

Geen tijd hebben voor bezinning, is geen tijd hebben om te kijken waar we heen gaan omdat we het te druk hebben met er te komen.

A. D. Sertillanges

Vooral nu lijkt niemand tijd te hebben, want er moet nog zoveel aangekocht worden, eindejaarslijstjes afwerken, kerstshoppen van Roeslare tot Brugge, van Antwerpen over Parijs tot in Keulen of Londen. Hoe kunnen wij dan nog, gepakt en gezakt, denken aan de oorsprong van deze KERSTtijd?! 

Overal horen we al lang voor Kerstmis via de radio dat voor vele mensen zowel Kerstmis als Oudejaarsavond voor velen dagen van eenzaamheid zijn. MAAR ZIJN WIJ HET DAN NIET DIE VAN DE ANDER EEN EENZAME MAKEN, ZELF EENZAAM 'GEMAAKT' WORDEN door het maar op alle manieren te benadrukken, tot mensen het nog gaan geloven ook?! De televisie is inderdaad een machtig medium dat beelden laat zien van overvolle winkelcentra, goedgedekte tafels en duur aangeklede tv-personalities die zich bewegen in glamour en glitter, maar die zo ver weg staat van het echte leven. Naar deze beelden te moeten kijken, en voor sommigen weten dat er naast de deur een feestmaal wordt aangericht, kan ergens pijn doen. Maar hoe komt het dat een zelfde feestmaal bij die zelfde buren u tijdens het jaar helemaal niet stoort?

O, nog dit, waarom kan diezelfde TV er niet voor zorgen dat precies op deze Kerstavond wél tijd kan gemaakt worden voor de zin en zingeving, zeg maar BEZINNING rond de geboorte van Jezus. Is dit niet het uitgelezen moment bij uitstek, zeker wanneer men hoort dat velen het liefst Kerst vierin in de huiskring?
Inderdaad nog vele vragen die om een antwoord wachten.
Advent is wachten tot op laatste moment!
Enkel wat stilte en aandacht kan kan een poging zijn tot ...

Dan is STILLE NACHT inderdaad wél degelijk op zijn plaats!

Bond Zonder Naam (maar ook andre organisaties) heeft ontelbare spreuken en doordenkers bedacht en uitgebracht. Maar wellicht niet één is zo in ieders geheugen gegrift en heeft alle tijden doorstaan als volgende:

NODIG EENS EEN EENZAME UIT.

Toen deze boodschap decennia terug gelanceerd werd klonk hij zowel in het praatcafé als vanop de kansel, en iedereen voelde zich heel even ten diepste van binnen aangesproken, zeker in de kersttijd.
Voor velen onder ons, gelovig of niet, was het een uitnodiging er ook daadwerkelijk iets mee te doen, al dan niet een stoel bij te zetten of zélf naar die eenzame toe te gaan, de alleenstaande, de hoogbejaarde, de dakloze.

Wat is er ondertussen veranderd in onze maatschappij, in onze rijke Nederlanden, zodat je die spreuk amper niet langer meer hoort klinken? Een terechte bedenking zeker wanneer je merkt hoe we ondanks alle multimedia we niet langer hoeven alleen, eenzaam en verlaten te zijn? En toch, is de razendsnelle groei van 'vriendensites' als Netlog en Féacebook niet één van tekenen hoe velen op vandaag vereenzamen?! Ja, ook op dit eigenste SenionenNet klinkt vaak een roep om aandacht, om  gehoord worden, ja, zelfs uitgenodigd te worden.

Maar het verschil met toen is dat er op vandaag wél gelezen wordt maar er niet langer meer naar gehandeld  Er wordt geen stoel meer bijgeplaatst, ook al zijn de meeste huizen groter geworden en vele kamers vrij zijn voor een gast. Straks worden de tafels feestelijk aangekleed, maakt u zich misschien zelf op om er een feestavond van te maken.

Heb jij die andere uitgenodigd of zit je zelf zwijgend voor je uit te staren tussen een gals wijn en een brokje kaas, naar de tevebeelden kijkend, en wachtend tot het middernacht is. Zwartgallig? Neen, helemaal niet, want ik denk zelfs dat we zelf het antwoord geven als we horen: "Ik zal blij zijn dat deze dagen voorbij zijn".
"Prettig" en "Vrolijk" zijn dan woorden die helemaal niet op hun plaats zijn, tenzij we elkaar mogen uitnodigen. We hebben nog even de tijd om "een eenzame uit te nodigen", maar die eenzame hoopt ook op onze aanwezigheid na de jaarwende.

“och ja, voor de rest. wens iedereen veel geluk toe voor het nieuwe jaar, gezondheid en van die zever da je altijd moet aanhoren van anderen”.

Blogvrienden, ik was daarnet getroffen bij het lezen van een voortijdige nieuwjaarswens die ik las op een forum en die ik hierboven weergeef.  Ik heb er als volgt spontaan op gereageerd.

”Gezondheid en van die zever”. Wil ik even op reageren want inderdaad het wordt heel gauw uitgesproken: Gelukkig Nieuwjaar en een goede gezondheid, (alsof met dat ‘en’ er bij moet, maar men zelf op dat moment eigenlijk niet gelooft in wat men de ander oprecht toewenst), maar weet dat alles begint met een goede gezondheid waarop de rest volgt. Wie ooit zelf voor korte of lange tijd is ziek geweest, psychisch of lichamelijk, zal weten wat zo een wens betekent.

Toen ik een afscheidsbrief kreeg van een vriend die wist dat hij aan kanker zou sterven, en dat heel kort voor het eindejaar, en hij daarin schreef: “voor mij zo spoedig mogelijk de eeuwige rust, maar voor u een goede gezondheid”, wel mensen, ik kan u verzekeren dat deze wens voor een goede gezondheid me sterk heeft aangegrepen. Hij wenste me niets anders dan enkel dit: een goede gezondheid!  …. ‘en van die zever’ is misschien het resultaat omdat wij denken dat ziekte enkel maar anderen overkomt!

Dus vandaar aan u en uw geliefden wens ik dat je 2009 gezond mag doorkomen, dan komt het geluk mee op je pad! Dit is mijn vroege kerstwens!

Maarten

Onze Vader

Hoe zou ik je ooit kunnen beliegen?
Hoe zou ik je ooit kunnen bedriegen?
Jij die mij zogoed kent.
Hoe zou ik ooit kunnen van jou weglopen?
Hoe zou ik ooit bij een ander liefde kopen?
Jij die mij steeds vergezelt,
waarheen ik ook zal lopen.

Gij die alles ziet,
die steeds waakt.
Gij die geen slaap benut,
die nooit leeft in een fantasiewereld.
Alleen jij weet hoe het ware leven
in elkaar steekt.

Jij kent elke slag,
elke stoot.
Jij hebt weet van
ieder zijn wens en droom.
Alleen jij leeft zonder één enkele zonde.

Want jij kent de weg naar het ware licht.
Jij kent de weg naar het eeuwig leven.
Alleen jij weet, “hoe klein ook”
elke daad van menselijk falen te doorgronden.

Jij zal er zijn,
alleen jij zal de deur wagenwijd openen
in het laatste uur van ons bestaan,
om ons zo naar binnen te laten lopen;
al heb jij weet van elke zonde
die we begingen,
of nog zullen begaan.

Want wanneer ons lichaam achterblijven zal,
onze geest zal dwalen,
en onze ziel rusten,
zullen wij toch nog steeds naar het aardse
blijven verlangen.

Acht jaar lang, in een auto met twee sturen.....
Als je verliefd bent, maakt de weg niet uit.
Maar als die tijd voorbij is,
Wil je zelf gaan sturen, in een auto met twee sturen,
Samen op die zelfde weg...




Na verloop van tijd wil je soms een andere richting,
Jij wilt links en zij wil rechts...
Maar je houdt toch van elkaar,
Dus soms eens links en dan eens rechts....

Tot de tijd komt dat jouw wil de wet is,
Je geeft niets toe en gaat nooit rechts.
Beide denk je er zo over,
Samen trek je aan twee sturen,
Samen op die lange weg....

Dan begint het autootje te scheuren,
Het kan niet links en meteen rechts...
Samen zie je het gebeuren,
Slingerend op dezelfde weg....
In de spiegel zie je de kinderen,
zittend op de achterbank.....

En al dat over blijft zijn twee sturen...
Eindelijk kan jij links en zij naar rechts.
Ieder kiest zijn eigen route,
maar in het midden van de weg,
is dat niet maf....
Rijdt alleen nog maar een bankje,
Met alles waar je ooit om gaf...
Je ziet je dochters zwaaien,
Een naar links en een naar rechts...
Dus samen stuur je naar het midden,
Deze weg was toch eens recht?

Recht gaat nu de auto met twee sturen,
samen op dezelfde weg...
Maar geen van beide laat het stuur los,
Niemand haalt zijn voet van het gas..
Op de bank hoor je je dochters,
Maar voor je loert een addertje in 't gras..

Het autootje is niet onder controle,
Toch begaat het steeds de weg...
Met twee voeten op het gas nu....
Raast het reeds de toekomst in....
Hup het nieuwe jaar in samen,
Maar het doel is nu verdwenen,
ook al gaat de auto recht...

Goed beschouwd is het een wrak geworden,
Met een gezinnetje erin...
Niemand dacht aan repareren,
Want ieder doet zijn eigen zin...
Kuilen zie je in de weg nu,
Maar niemand stuurt er meer omheen...

In de auto is het koud nu,
Want de wind waait er recht doorheen...
Niemand weet wat er moet gebeuren,
niemand weet meer echt waarheen...
Kunnen we niet naar de dealer,
Voor ieder een autootje alleen......
Of is ie toch te repareren,
Willen we toch niet alleen...

Maar een auto met twee sturen,
is een te groot probleem,
Als we het nog gaan proberen,
Kunnen we er niet meer omheen...

2 jaar trekken aan die sturen eist zijn tol,
Beiden moesten beter weten,
Mensen, maak toch samen lol..
Stap toch samen uit die auto,
Ren verliefd het gras weer in....
En vernietig die twee sturen,
Ga maar lekker achterin..

Met dank aan Ctjeuh voor de overwegingen nu hij achteruitkijkt bij dit jaareinde.