Katten

‘Nieuwe Belgen’ die ook voor de Rode Duivels supporteren, worden mee omarmd bij een doelpunt.

Als de voetbalgekte weer voorbij zal zijn, gaan de verschillen tussen ons weer doorwegen. Dan merken we opeens dat we voor Anderlecht, Brugge of Standard supporteren. Dat we thuis Nederlands, Frans of Arabisch spreken. Dat we veel of weinig geld hebben of iets daar tussenin. Dat we een andere godsdienst hebben of helemaal niet gelovig zijn. Dan beginnen we ons weer te ergeren aan elkaar.

Laat ons daarom nog maar even genieten van wat ons verbindt.

Geel, rood en zwart in deze weken. En heel misschien blijft er toch iets van hangen.

Als we allemaal tegelijk juichen en in de lucht springen, of onze ontgoocheling uitschreeuwen, kunnen we er niet omheen: we zijn allemaal mensen. Nu en na de wereldkampioenschappen. Misschien laten we de strepen op onze wangen beter nog wat langer zitten om dat niet te vergeten.

C'est si peu dire que je t'aime.

J n'existe que par toi!

In vriendschap mag je kwetsbaar zijn, bij vrienden hoeft er niet zoveel, mag je jezelf zijn en vriendschap gaat om de binnenkant; uiterlijkheid is heel betrekkelijk. Helaas hebben mensen weinig vrienden, is er grote eenzaamheid en kennissen kunnen deze leegte niet opvullen.

Vriendschap vraagt om tijd en aandacht, om trouw en openheid, omgaan met elkaar zonder berekening of dubbele agenda. Deze manier van omgaan wordt sporadisch in onze cultuur van vluchtigheid en van digitaal narcisme.

Als wij niet oppassen zijn wij van buiten overvol en leeg van binnen!

Drie minuten zonder zuurstof
Zeven dagen zonder water
Drie weken zonder voedsel,
Maar zonder iemand die van je houdt,
Overleef je het niet één enkel ogenblik!

WORDT DIT UW REISBESTEMMING OF UW BEDEVAART STRAKS?

Nog altijd is het intriest te zien dat onze Rode Duivels het volkslied niet kunnen meezingen, daar waar spelers uit andere landen met volle overtuiging het lied luiidop meezingen. ik geef dan maar de tekst mee....de taal is wel niet meer van deze tijd, maar zijn de meeste nationale hymnen dat niet?!

Geloof in de dingen die je een goed gevoel geven.
Geloof in de dingen die je gelukkig maken.
Geloof in de dromen die je graag verwezenlijkt zou willen zien
en geef ze de kans om in vervulling te gaan.

Het leven belooft je niet zomaar van alles.
Je moet op zoek naar je eigen idealen
en er alles voor over hebben om ze te bereiken.

Het leven kan je niets garanderen.
Het geeft je alleen de tijd om keuzes te maken,
risico’s te nemen,wonderen te zien
en geheimen te ontsluieren.

Als je bereid bent
de kansen die je krijgt te grijpen
en de talenten die je hebt te gebruiken,
zal elke dag in je leven bijzonder zijn.

‘Het is heiligheid, die uit liefde alles vergeeft.’

paus Franciscus

 MAG IK JULLIE VAN HARTE EEN ZONNIGE LUJIE ZONDAG TOEWENSEN?!

Al ben ik zelf geen grote voetballiefhebber, een goede vriend van me is dat wel, en zo kwam hij naar de match kijken gisteeren waarin Ronaldo drie maaal scoorde. Tijdens de match ook van koetjes en kalfsjes gesproken, maar toen haast onverwacht het derde doelpant werd gescoord door Ronaldo, dacht ik dat de vriend in hartinfarct zou doen. Hij begon luidkeels te roepen, sprong haast een gat in de lucht, maakte nog een danse, en ondretussen keek ik verbaasd toe, ook erop lettend of niets breekbaars in zijn onmiddellijke omgeving stond; maar het zou zeker al te laat zijn geweest. Even later zegde hij dat dit echt niet goed is voor zijn hart, want hij met twee stents zit...

Misschien zijn er werelldwijd wel slachtoffers gevallen dooor deze bijzondere vorm van tijdsbesteding...

Wistjedat... Filips de Goede en Isabella van Portugal respectievelijk in 1463 en in 1455 op bedevaart kwamen naar Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele?

Pas ingecheckt in het hotel vertelt de man aan de balie ons dat er een privéparking is achter het hotel. Daarvoor moet je wel een straatje binnerijden vlak achter het hotel. het straatje loopt nogal schun af, maar daar vinden we inderdaad een geîsoleerde garage voor één wagen. We pakken onze bagage uit en mijn reisgenoot vraagt me plots in volle paniek of er geen valies naar beneden is gerold, of zomaar is meegenomen terwijl we nog even in de garage waren. Hij wordt heel kwaad en dreigt direct ommekeer te maken en naar huis te rijden. Ik blijf kalm. Rood aangelopen wil hij klacht indienen wegens diefstal terwijl ik buiten blijf. Even later komt hij woordeloos terug. Hij had bij het inchecken reeds een valies mee naar binnen genomen... Wat hebben we nog lang gelachen met die valies die zomaar de hellng was afgerold, al kon hij slechts groen lachen.....

Een paar dagen later gebeurt iets gelijkaardigs. we parkeren onze wagen in een drukke boulevard waar amper een plaats vrij is. Als hij wil betalen via het parkeertoestel, zegt hij me dat hij zijn bankkaart is verloren. ik zeg hem nog eens goed uit te kijken, te denken waar hij ze laatst had gebruikt. Maar hij blijft maar hopeloos zoeken, dreigt ook nu meteen rechtstreeks ommekeer te maken. ik zeg hem dan maar dat ik nog mijn kaart heb en verzoek hem zijn kaart te blokkeren wat we dan ook meteen doen.  Wanneer we al lang thuis zijn, weet hij me te vertellen dat de kaart al die tijd aan zijn voeten lag, gevallen en onder het vloermatje van de zetel lag ....

In ons land vielen tijdens de Eerste Wereldoorlog 600.000 slachtoffers. Dat blijkt uit de Namenlijst, de telling van het 'In Flanders Fields Museum' in Ieper. Het gaat dan over soldaten van over heel de wereld die hier sneuvelden én over burgers, die door de oorlog in ons land gestorven zijn. Kunstenaar Koen Vanmechelen bedacht een project om hen te herdenken, maar 'Coming World Remember Me' is meer dan dat. Dit vormde een ideale uitnodiging voor een uitstap met enkele bewoners van het WZC waar mijn ouders verblijven, naar de Palingbeek in Zillebeke.Naast de 600.000 beeldjes zie je centraal een reuzegroot ei dat de nieuwe toekomst moet weergeven. Om stil van te worden: elk beeldje, één verloren mensenleven....

P.S. ZOEK MIJN OUDERS

Zeg nu nog eens dat de kindjes niet van de ooievaar komen ...

Beste mensen,

Deze moest al langer van mijn hart, maar blogland lijkt soms een peutertuin. Ik verklaar me nader. Heel velen lezen niet (echt) wat een ander geschreven heeft, of met heel veel geduld gemaakt heeft, maar laat vlug een krabbel achter, ook al kan het bericht gaan om een ziekte, een overlijden. Als er dan nog omwille van welke omstandigheden dan ook, men geen reactie kan geven of het gastenboek kan tekenen, dan is 'uit het oog, uit het hart, hier heel gauw wrange werkelijkheid. Nog erger is het dat je zomaar en zonder grondige verklaring wordt geblokkeerd, en dat voor maanden, ook al wil je de ander een compliment geven. En zo belanden we, hoe langer hoe meer in een peutertuin:

ALS JE MIJN BOEK NIET TEKENT, DAN TEKEN IK HET JOUWE OOK NIET MEER....

BOULOGNE sur MER waar het zalig zonnen was, maar een beetje te warm...

St. OMER waar het marktdag was en wat voor een markt en marktplaats! ...

ROUEN moesten we wel aandoen om verder te geraken...

Een zijstraatje ingereden en daar opende zich een pitoresk zicht; we waren in NORMANDIE, en dan nog in alle stilte, groen en rust:

LE BEC - Hellouin, dan nnog tegen een Benidictijnerabdij!

Maar we moesten verder, op weg naar mijn patroonheilige....

En zo bereikten we de immense stad TOURS met zijn grote boulevards, met zijn vele kathedralen,

met zijn middeleeuwse overblijfselen en torens....

Geen toerisme waar de Heilige Martinus ligt begraven...

Nog even verblijven in de streek van BLOIS met o.a. het bezoek

aan het kasteel  te CHAMBORD....

Maar de regens zorgden er voor dat we huiswaarts moesten keren...

Praten met je ogen.
Elkaar verstaan in een enkele blik.
Naar elkaar kijken is al genoeg.
Begrijp je elkaar in dat ene moment.
Je hoeft niet altijd wat te zeggen.
het is niet nodig om iets uit te leggen.
Zomaar een blik in elkaars ogen.
Zomaar even kijken in elkaars hart.
De vonk van herkenning vliegt over
de vonk van houden van.
Je ziet de vreugde, je ziet het verdriet,
omdat je kijkt met de ogen van je hart.