Woensdag 7 januari 2009
Kerstmis
"Oei" hoor ik zeggen, "nu nog over kerstmis". Ja zeer eigenaardig hoe vlug het al achter de rug ligt of nog sterker hoe vlug we, met de stal - als die er al stond - ook zo vlug mogelijk de boodschap willen opbergen. Hoe komt het toch dat het mooiste dat aan ons gebeurt, wat we zelfs in familie graag vieren evenzeer, we er nog zo moeilijk aan herinnerd willen worden, en dit na een paar luttele dagen? Heeft alle sfeer er dan ook dit jaar weer voor gezorgd dat er geen stilte was of werd gemaakt om die boodschap te laten doordringen en er ook echt werk van te maken? Of zijn het toch maar mooie woorden in een koude en donkere tijd, goed voor op een keerstkaart of in vredesboodschappen waar ons het échte Licht wordt aangezegd? Ik denk niet dat ik het zo streng mag stellen, want iedereen wordt op dit feest van Licht en Vrede, van de herinnering aan de geboorte van Jezus wél degelijk ten diepste geraakt. Het is een échte hoogdag, ook in onze kerken, ook in deze tijd. Want wat is Kertmis anders dan God herkennen in de mens die honger heeft, naakt is, gevlucht of gevangen, en je zijn lot echt gaan aantrekken. Laatste zijn niet zomaar holle woorden wanneer je de verschrikkelijk beelden ziet in Congo en het Miden-Oosten. Dit zijn ze evenmin wanneer je alle schrijnende verhalen leest van gebroken, eenzame mensen, die soms "loosers" worden genoemd.
Een mooie getuigenis in dit verband deel ik graag met jullie: "Ben je een ouder met vijf gezonde en één ziek kind, dan zal je vooral voor dat zieke kind gaan zorgen en je andere kinderen vragen dit ook te doen. Welnu, ook God doet dat. Dus ben je gezond en heb je een normaal inkomen, dzan moet je jou inzetten voor wie arm of ziek of ewak is. Dat hoort zo."
JA, GOD VERLANGT DAT WE HET OPNEMEN VOOR WIE HET MINDER GOED HEEFT.
