Het coronavirus

KOFFIE!

je levenscomputer bewuster ‘opstarten’
je ‘wachtwoord’ op Pasen instellen
‘deleten’ wat niet tot echt leven leidt
‘leuk vinden’ wat vrede, gerechtigheid en leven dient
‘knippen’ wat fake is
‘escapen’ uit wat vals is en onecht …

Niets werkt zo genezend en maakt het leven zo kleurrijk als de humor! ... het leven de moeite waard om geleefd te worden……..! geeft het de nodige kwaliteit……..! Met relativering en een lach benader je meer de christelijke waarde van liefde. Kijk, God is de Schepper. Hij heeft de lach voorbehouden aan de mens: een leeuw of een sprinkhaan hoor je niet schateren. Voor zover ik weet zijn wij de enige schepselen met zelfbewustzijn. Met dat vermogen tot reflectie komt de humor mee. Niets werkt zo genezend en maakt het leven zo kleurrijk als de humor! ... het leven de moeite waard om geleefd te worden!

Het grote gevaar bij humor is echter, dat het heel gemakkelijk ten koste gaat van een ander. Humor die zuiver is, die voldoet aan het grote gebod van de liefde, die niet bespottend of sarcastisch is, niet de ander kleinerend maar hem/haar in waarde latend, niet de draak stekend met wat voor een ander van grote waarde is, die humor wordt onder ons jammer genoeg niet zo vaak gevonden. Als je dus deze humor bedoelt, moet ik ontkennend antwoorden, dit soort humor zal bij Jezus niet voorgekomen zijn. Maar volkomen vreugde die zich uit op een wijze die tot lachen aanzet, zal zeker ook bij Hem aanwezig geweest zijn.

Op de avond dat Thomas Breens in een café zijn drieënvijftigste verjaardag viert, hoort hij hoe de bekende radiopresentatrice Kathy Ongena tijdens een live-uitzending onverwacht in tranen uitbarst. Kathy is de geheime minnares van een bekende Antwerpenaar. Wanneer ze de volgende dag niet opdaagt in de radiostudio, gaan Thomas en zijn vriendin Kristien naar haar op zoek. Hun speurtocht leidt hen van Oostende naar de Côte d’Azur en terug en naar ontmoetingen met excentrieke kunstenaars, ingehuurde moordenaars en gewetenloze politici.

Dit tiende Thomas Breens-verhaal neemt de lezer mee op een verrassende en spannende odyssee langs de smalle straatjes van Nice, de stadsmuren van Saint-Paul-de-Vence en de coulissen van de Antwerpse politiek, waar de strijd om het burgemeesterschap in volle hevigheid is losgebarsten.

Zullen ze Kathy vinden? Waarom is een serie oude polaroidfoto’s zo belangrijk? En hoe loopt het uiteindelijk af met de hoogst verleidelijke man?

Het hoeft geen carnaval te zijn om een masker op te zetten. Er zijn mensen die moeiteloos dag in dag uit met een masker op lopen. En waarom? Vroeg of laat valt het masker in duigen, eerst thuis en in de binnenkamer van de ziel, maar hoe langer de persoon dat masker draagt, hoe langer er ook barsten in dat masker komen te zitten. De ene 'vriend' na de andere blijft dan achterwege. Want mooie praatjes en plaatjes  blijven niet duren. Alle vertrouwen is geschonden, naakt blijf je alleen tussen jouw weinige spulletjes. Leg dus maar jouw masker af nu het nog kan, misschien ideaal in deze tijd naar de vasten toe! Zo vind je uw echte vrienden terug!

   DAT KAN IK TOCH IN ALLE EERLIJKHEID BEAMEN.

Tot zijn verrassing wordt Thomas Breens eenparig verkozen tot lid van de Moordenaarsclub, een exclusieve vereniging van detectiveschrijvers, die twee keer per jaar bijeenkomen in een Antwerps restaurant. De voorzitster van de club heeft de inwijdingsceremonie tot in de puntjes voorbereid: er knallen revolvers en champagnekurken.

Maar dan gaat er iets fout en gebeurt er een échte moord in de Moordenaarsclub. Als er kort daarna nog een tweede schrijver om het leven komt en Thomas zelf met de dood wordt bedreigd, reist hij met zijn vriendin Kristien naar het zuiden van Frankrijk om de copycat killer te ontmaskeren...

Toch wel één van de beste boeken die ik de laatste tijd heb gelezen, een ware aanrader!

Met de liefde moet gebeuren wat met de hand van een kind gebeurt: als een kindje wordt geboren, houdt het de vuistjes toe. Dit is bijna symbolisch: mijn leven hangt af wat ik kan grijpen. Naarmate een kind groeit, gaat het handje open. Het gaat alsmaar minder grijpen en meer geven. Dat moet ook met de liefde gebeuren, anders overleeft ze de maand september niet.

 na VALENTIJN

Valentinus verwijst naar bisschop Valentinus van Terni,

een stad tussen Rome en Perugia.

Hij stierf rond het jaar 268, precies 1.752 jaar geleden. Op 14 februari van dat jaar werd hij onthoofd omwille van zijn christelijk geloof, later werd hij heiligverklaard. Zijn relieken bevinden zich nog steeds in de Sint-Valentinusbasiliek in Terni.

Lange tijd was er verwarring rond een Romeinse priester, ook Valentinus genaamd, die rond dezelfde tijd was gestorven.

Steeds meer wordt echter geloofd dat het om één en dezelfde persoon gaat.

Wat hij met de liefde en met verliefden te maken heeft? Daarover zijn historici het niet eens. De meest verspreide verklaring is dat de bisschop soldaten en hun geliefde in de echt verbond, ook al was dat verboden door keizer Claudius II. Die belegde nogal eens een veldslag en verkoos ongehuwde soldaten die gefocust waren op de strijd en niet op de liefde.

Valentinus zou tientallen soldaten hebben getrouwd en bekocht dat met zijn leven.

Claudius II zwoer namelijk bij de Romeinse goden en had geen hoge dunk van de God van de christenen. In het oude Rome was 14 februari overigens de dag van Juno, patrones van vrouwen en het huwelijk.

Volgens de legende genas Valentinus de dochter van een cipier van blindheid, waarna tientallen zich bekeerden tot het christendom.

Op 11 februari 1858 verscheen een hemelse gestalte voor het eerst aan de 14-jarige Bernadette Soubirous. Het meisje beschreef de verschijning als een 'mooie dame, gekleed in het wit met een blauwe ceintuur en op beide voeten een gele roos'.

Onbevlekte Ontvangenis
Bij de zestiende verschijning op 25 maart 1858, kreeg Bernadette antwoord op haar vraag wie de dame was: "Ik vroeg het haar opnieuw, drie keer achter elkaar, steeds bleef zij glimlachen. Tenslotte waagde ik het voor de vierde maal en toen zei zij tegen mij, met de handen op de borst gevouwen, dat zij de Onbevlekte Ontvangenis was" [in het door Bernadette gesproken Occitaans: Qué soï era immaculado councepciou].

De opening van dit bedevaartsjaar werd traditioneel dan ook geopend met een misviering in de ondergrondse basiliek met bisschoppen en bedevaarders van over geheel de wereld.

En dan nog zeggen dat velen hun kindje niet meer laten dopen, zo veel kindjes, toch mooi!

als tussendoortje

Eind verleden week kreeg ik een brief uit INDIA. Eens geopend zag ik dat die de kerstwensen bevatten, ruimschoots te laat dus. Toen ik nog eens naar de omslag keek, zag ik meteen de reden van de late bezorging.

Voornaam en Naam waren correct, ook straat en nummer, zelfs stad correct gespeld, maar dan liep het mis, want postnummer bevatte slechts 1 cijfer: de 8. Het werd erger toen ik 'Germany' las i.p.v. Belgium of zo. Dorrheen die 'Germany' was een lijn getrokken en daarvooor met stylo enkel een 'B'.

Niet te geloven dat deze brief is aangekomen. er zijn dan toch beambten, in Duitsland of hier die meer dan hun werk correct doen. ik denk dat de meesten een brief met zo een adres aan de kant gooien. Nu maar India verwittigen, want kan belangrijk zijn voor de toekomst.

 of toch maar rood zo dicht bij Valentijn?!