wat brengt het op?

Beste blogvrienden,

Naar aanleiding van foto's en teksten hieronder over Naakt en Anders heb ik ooit iemand gevraagd waarom we ons zo sterk aangetrokken voelen bij het kijken naar naakt.
En ik moet u zeggen dat ik nog nooit eerder zo een mooi antwoord heb gekregen dat ik het u vandaag wil meegeven. Ik heb het al die tijd bewaard in mijn documenten maar misschien past het juist in deze context dit met jullie te delen.

Het fenomeen van de verschillende affiniteiten en affectiviteiten is voor mij een diep, maar mooi mysterie, even diep en mooi als bvb. de muziek. Tussen haakjes: kunt u een vrouwelijke componist noemen? Omdat het een mooi mysterie is, is het voorzeker een bron van waarheid, goedheid en schoonheid. Eerlijkheid in de beleving van dit mysterie is daarom belangrijk: hoe eerlijker, hoe heerlijker (waarheidsdimensie). Dankbaarheid omdat dit mysterie ons zalvend overkomt (dimensie van goedheid: God is als vader ondermeer ook 'man'). Lieflijke deugd ten derde omdat we altijd weer verliefd worden op een onuitsprekelijk goddelijke verschijning (schoonheidsdimensie). Het mysterie mag ons niet driemaal onevenwichtig maken (te streng, te los, verblind), maar evenwichtig gelukkig binnen een zeer boeiende wereld

Geachte blogvrienden,

Men noemt me "bedrijfsleider met literaire ambities" of nog misschien "dokter" of "prriester" of "iemand die toch anderen wil helpen".

Allemaal mooie complimenten waar ik mezelf wel ergens in herken en waardoor ik er via het seniorennet nog sterker ga in geloven. Maar het zijn wel levende mensen van dichtbij of veraf die mee gestalte geven aan die droom over vriendschap en liefde.
Alles wat ik noemde vind je terug doorheen de verschillende bijdragen waar ik volledig achtersta, zeker ook achter deze gedachte die ik aangepast  en bijgewerkt doorgeef van onze blogvriedin Karin.

Of ik nu die priester ben , die dokter, de bedrijfsleider, of gewoon een vriend voor jou ... IK WIL ER ZIJN VOOR JOU, zoals ik het hier en ook al elders probeerde

Van elke mens,
die ik in mijn leven ben tegengekomen,
 heb ik mogen leren.
Ik verdien respect en waardering
 van de ander te ontvangen
 en geef dit zelf ook.

Ik verwacht niets van een ander.
Ze kunnen alleen maar zijn wie ze zijn
 en niet wat ik denk
dat ze zouden moeten zijn.
Ik gun de ander de ruimte en
 neem tijd voor de mijne
al heb ik dat laatste moeten leren!

De eenzaamheid is mijn vriend
al mag die eenzaamheid niet te lang duren.
Maar in de gegeven tijd wil ik 
geholpen worden iemand te worden
 zodat ik nog
  meer kan geven dan nemen
en met blijdschap kan genieten en ontvangen.

Het kan zijn, dat er mensen afvallen,
daar zij mij niet accepteren in mijn zijn.
 Er zullen altijd nieuwe en betere komen- of anderen,
om iets van te leren.

Elkaar de ruimte geven
is voor mij iets heel bijzonders 
haast heilig al kan men zich achteraf soms naïef voelen
maar
In een relatie geeft dit
een enorme mogelijkheid tot groei
 en bloeit deze op,
met kleine pasjes.

Soms is dit voor anderen niet goed te begrijpen;
 als zij uit liefde komen
krijgen zij inzicht in mijn gevoel.
Dit hoeven ze niet te begrijpen
 of te volgen,
 maar zullen mij respecteren,
zoals ik ben of wil zijn.

Ieder mens is een eigen ik
en mag op zijn beurt,
 zijn eigen gevoel volgen.
Sluiten wij niet op elkaar aan,
 dan is dit mogelijk en gaat ieder zijn eigen weg.

Ik houd erg veel van mensen,
ondanks dat er enkelen waren,
die mijn vertrouwen
 hebben beschaamd en misbruikt.
Ook dit heb ik zelf in stand gehouden.
Ik ben niet boos op die anderen 
heb het ze ook vergeven,
 omdat ik ervan heb mogen leren.

Het leven is net zo mooi als dat ik dat zelf wil zien,
voelen en genieten.
Maar soms kun je dat pas zeggen na langere tijd
want tijd heelt NIETS.

Toch wil ik ook nog steeds in
de gedachten van anderen meekruipen
om een beetje te begrijpen
hoe zij denken en daardoor
 de band met hen verstevigen.
en ik leef nu.
U ?
sta en leef
in het NU

Beste blogvrienden,

Zij die hier schrijven zijn wellicht ook lezers, gepassionneerd of niet.
Ik beveel deze keer volgend boek aan :

FAMILIEGEHEIMEN
Herinneringen aan een bijzondere jeugd in bezet Nederland
door
MYLENE DRESSLER - 2003


Veel leesplezier, ook bij goede weer!