Ik zal jullie rust geven.

Dus Gezelle had er ook hartzeer van, van bomen die moeten verdwijnen...
Het troost een beetje

Hoe dikwijls een blad uit mijn album gescheurd
en gestrooid op de varende Mandel!

Hoe dikwijls, daar tenden den hof, op den bank,
gezucht om u, blinkende wilgen!

Want wie die u beelden kan, edele natuur,
gij blinkende wilgen, wie maalt u?

Daar tenden de strekkende weide, daar neêr,
wie beeldt u, o blinkende wilgen?

Intusschentijd komt hij, die rekent en telt
voor hoeveel zijne hand u mag leveren.

Daar is hij! - o Wilgen toch, duikt u, verbergt
uw stammen: ze komen, ze zijn daar!

Zij zitten en wetten het staal op het steen,
en het steen op het staal, dat het knerzelt.

O Aarde, gij moeder van al dat er leeft,
gij baardet, gij voeddet de wilgen:

zij klampen u, moeder, zoo vast en zoo teer,
o moeten ze, moeten ze losgaan?

Guido Gezelle

Ik geraak er nooit over uitgesproken...

Drie mensen: detective Emanuel Selavy, die vooral in de gure wijken van Marseille opereert, onderzoeksrechter Theodora Steiner, die de opdracht krijgt de prefectuur van Marseille door te lichten, en het Parijse rijkeluiszoontje Raymond Roussel, op zoek naar kicks en de gitzwarte kant van de samenleving. Drie mensen die elkaar niet kennen, maar toch verbonden zijn door één persoon: de misdadiger Lönnroth. Zijn misdaden zijn berucht: hij ontvoert jonge meisjes en laat hen spoorloos verdwijnen. Hij is zelf ongrijpbaar.

Gaandeweg ontdekken de drie dat er nog een andere band is: hun vaders bleken elkaar te kennen. Meer zelfs, de vaders waren ongeveer honderd jaar geleden verwikkeld in een complot om de Republiek van Antarctica te stichten. Een jonge geleerde, een zekere Lönnroth, vergezelde hen naar de Zuidpool. Hij was bezig met bizarre experimenten.

Guido Eekhaut werd meermaals bekroond met en genomineerd voor de Hercule Poirotprijs, Diamanten Kogel en Gouden Strop. Q, Slender Man en De verdwijning zijn Eekhauts recentste thrillers.

Sint- Franciscus

Het is gedaan met al die ijdle dingen!
De maan speelt op de zilvren avondfluit;
hij zingt nu niet meer mee, dat lied is uit,
een schooner stem kon in zijn ziele dringen.

Hij zal in d' afgrond van Gods liefde springen,
trekt zijn verleden en zijn kleéren uit,
en in een pij, met zijne ziel als luit,
gaat hij al beedlend langs de huizen zingen,

zingt voor den wolf, de vogels en de bloemen,
kan al wat leeft zijn broers en zusters noemen,
de Liefde zingt hem mager als een riet.

In zulke pure mensch wil God staan branden,
boort hem Zijn vuur door voeten, hart en handen.
Uit elke wonde juicht het zonnelied!

Felix Timmermans (1886-1947)

Angela Mattioli, bewoonster van een galerijflat en vriendin van Amedeo Consonni, stapt onverwachts uit het voorspelbare leven van een lerares op het lyceum. Een van haar leerlingen is ontvoerd, lijkt het, tegen een hoog losgeld. Een vervelende jongen, maar Angela wil weten wat er werkelijk is gebeurd. Ze gaat het uitzoeken en komt terecht in een onafzienbare kluwen van bizarre avonturen. De verbijsterde Amedeo kan het allemaal nauwelijks geloven.

“Coronavirus is hard op weg om een eenzaamheidsvirus te worden”

Mama

Mama is het woord
waar het leven mee begint
mama is het woord
dat hoort bij ieder kind

een woord om zacht te zeggen
niet om luid te schreeuwen
het hoeft niets uit te leggen
en gaat door alle eeuwen

mama is het woord
waar de mensheid mee begint
mama is een ander woord
voor liefde.

Toon Hermans (1916-2000)

Hierbij denk ik aan mijn moeder,

dat ze nog lang bij me mag blijven.

Achelse kluis

De heldere tafels zonder tooi gedekt.
Borden en bekers. Onversierd bestek.
Het boek waaruit men ons zal lezen ligt,
terwijl de lector rechtop wacht, nog dicht.

De staande bel, het echoloze sein
voor de gemeenschap. Aangezeten zijn. Bewegingen van handen. Op de dis
de sneden brood, de rondgedeelde vis.

Geluid dat geen geluid is. Bijna licht.
Voor elke vensternis een vergezicht.
De vragen al vergeten en verhoord.
Geen ander dan de lector heeft het Woord.

Anton van Wilderode (1918 - 1998)

p.s. ik was er meer dan eens te gast.

Paus Franciscus herinnert aan het verhaal van Kaïn en Abel – net als bij zijn eerste reis naar Lampedusa: “Waar is je broeder?”, “Ben ik dan de hoeder van mijn broeder?” Het antwoord geeft de barmhartige Samaritaan. Hij loopt niet onverschillig in een boog om de problemen heen, maar ontfermt zich over de lijdende medemens. “There are people dying.”

De tijd dringt, we weten wat we moeten doen: “Heal the world. Make it a better place”.

Toch de moeite om er bij stil te staan en het vooral niet en nooit te doen.

Bedrogen worden hakt er diep in en blijft altijd wel ergens weer de kop opduiken!

voor allen die me hebben bijgestaan - soms in alle stilte - en dat niet tegen betaling

of een andere wederdienst, toen ik totaal onverwacht

werd opgenomen in het ziekenhuis,

en ook nog toen ik reeds thuis was!

Hij heeft de mooie leeftijd van 94 jaar mogen bereiken, en toegegeven

hij ziet er echt veel jonger uit!

Proficiat papa en heel veel dank en nog heel vele jaren samen

met moeder die veertien dagen geleden 91 jaar werd!

dat mijn bijdragen blijkbaar terrug verschijnen op de dag die ik plaats, en niiet zeven dagen later. Want ik wist niet meer wie op wat gereageerd had. Had ik dit maar mogen schrijven in dit mooi interieur, maar helaas alles gesloten door de Corona-vijand! Ik ben er ooit geweest! BARCELONA!

De meeste van ons lezers groeiden op in een tijd waarin ze moesten luisteren naar hun ouders. Er werd niet gediscussieerd of onderhandeld, moeders en vaders woord was wet. Waarom? Daarom. De samenleving koesterde autoriteit als waarde, mondigheid werd niet aangemoedigd. Je plaats kennen was belangrijker dan je plaats opeisen. Dat beperkte zich niet tot het eigen gezin. Op school was de leerkracht de baas, op het werk de directeur. Politici wisten hoe het land moest worden geleid, priesters kenden de weg naar de hemel. De catechismus had op elke vraag een antwoord. Al kenden katholieken toen al de deugd van de flexibiliteit, een mens mag nooit overdrijven. 

'Luisteren' betekent niet enkel 'gehoorzamen',

maar ook 'willen horen

wat een ander te vertellen heeft’.

De vrienden hebben afscheid genomen.

De zon is ondergegaan

en de vermoeide kinderen zijn ingeslapen.

Ik heb mijn vrouw bij de afwas geholpen,

we hebben samen de ruiten gezeemd

en nu staan we samen hand in hand

naar buiten te kijken.

Op een avond als deze

hebben de mensen God geschapen.

Herman Gorter

Ergens op de wereld staat de levensboom
Een sterke boom
De vriendenboom
Een die niet van zon en regen leeft
Maar van een beetje tederheid
Vriendschap en genegenheid
Iets dat we langzaamaan vergeten

't Is misschien een heel naieve kinderdroom
Die boom van mij
De vriendenboom
Maar hij zou er moeten wezen
Overal waar mensen samen zijn
Arm of rijk en groot of klein -
Dat moest de hele wereld weten

Als je maar oprecht naar die boom wilt zoeken
Staat-ie heel dichtbij misschien
Kun je 'm uit je venster zien
Maar hij staat nergens in de boeken

Als je durft te leven zonder angst of schroom
Dan groeit-ie wel
De vriendenboom
En je zult het met me eens zijn
't Allermooiste van de hele schepping
Is de vriendenboom

Als je maar oprecht naar die boom wilt zoeken
Hoef je niet zo ver te gaan
Hij kan in je straatje staan
Maar hij staat nergens in de boeken

Als je durft te leven zonder angst of schroom
Dan groeit-ie wel
De vriendenboom
En je zult het met me eens zijn
't Allermooiste van de hele schepping
Is de vriendenboom

draait om LIEFDE, het was het motto van dit blog vanaf de eerste dag!

zeker aan hen die niet luidop roepen dat ze ziek zijn

of hun partner straks ons verlaat!