Mijn vader verjaart vandaag

dat mijn bijdragen blijkbaar terrug verschijnen op de dag die ik plaats, en niiet zeven dagen later. Want ik wist niet meer wie op wat gereageerd had. Had ik dit maar mogen schrijven in dit mooi interieur, maar helaas alles gesloten door de Corona-vijand! Ik ben er ooit geweest! BARCELONA!

De meeste van ons lezers groeiden op in een tijd waarin ze moesten luisteren naar hun ouders. Er werd niet gediscussieerd of onderhandeld, moeders en vaders woord was wet. Waarom? Daarom. De samenleving koesterde autoriteit als waarde, mondigheid werd niet aangemoedigd. Je plaats kennen was belangrijker dan je plaats opeisen. Dat beperkte zich niet tot het eigen gezin. Op school was de leerkracht de baas, op het werk de directeur. Politici wisten hoe het land moest worden geleid, priesters kenden de weg naar de hemel. De catechismus had op elke vraag een antwoord. Al kenden katholieken toen al de deugd van de flexibiliteit, een mens mag nooit overdrijven. 

'Luisteren' betekent niet enkel 'gehoorzamen',

maar ook 'willen horen

wat een ander te vertellen heeft’.

De vrienden hebben afscheid genomen.

De zon is ondergegaan

en de vermoeide kinderen zijn ingeslapen.

Ik heb mijn vrouw bij de afwas geholpen,

we hebben samen de ruiten gezeemd

en nu staan we samen hand in hand

naar buiten te kijken.

Op een avond als deze

hebben de mensen God geschapen.

Herman Gorter

Ergens op de wereld staat de levensboom
Een sterke boom
De vriendenboom
Een die niet van zon en regen leeft
Maar van een beetje tederheid
Vriendschap en genegenheid
Iets dat we langzaamaan vergeten

't Is misschien een heel naieve kinderdroom
Die boom van mij
De vriendenboom
Maar hij zou er moeten wezen
Overal waar mensen samen zijn
Arm of rijk en groot of klein -
Dat moest de hele wereld weten

Als je maar oprecht naar die boom wilt zoeken
Staat-ie heel dichtbij misschien
Kun je 'm uit je venster zien
Maar hij staat nergens in de boeken

Als je durft te leven zonder angst of schroom
Dan groeit-ie wel
De vriendenboom
En je zult het met me eens zijn
't Allermooiste van de hele schepping
Is de vriendenboom

Als je maar oprecht naar die boom wilt zoeken
Hoef je niet zo ver te gaan
Hij kan in je straatje staan
Maar hij staat nergens in de boeken

Als je durft te leven zonder angst of schroom
Dan groeit-ie wel
De vriendenboom
En je zult het met me eens zijn
't Allermooiste van de hele schepping
Is de vriendenboom

draait om LIEFDE, het was het motto van dit blog vanaf de eerste dag!

zeker aan hen die niet luidop roepen dat ze ziek zijn

of hun partner straks ons verlaat!

 Een mens is niet zomaar een dingetje, iets bloots.
Diep in dat dingetje verbergt zich iets groots.
Er woont een wonder in, iets ongelooflijk machtigs.
Een kind is meer dan alleen maar iets engelachtigs.
Ik weet niet wat het is, maar ik maak me sterk:
zo'n mensenkind is niet alleen maar mensenwerk.

Toon Hermans (1916-2000)

Lees ook: Toon Hermans over God: 10 uitspraken om bij stil te staan

Emmaus

'Heer blijf bij ons, de zon gaat onder.'
Wij boden dan het avondbrood
den vreemden man, die langs de baan
met ons was meegegaan.
En wijl hij, 't zegenend de oogen sloot,
gebeurde het: Zijn aangezicht
verklaarde in een hemelsch licht,
waarin hij plotseling verdween
Dit was het wonder.
Wij stonden weer alleen,
doch vouwden blij onz' handen.
Het was alsof Hij door ons heen verdween
en t licht in ons is blijven branden.
Blijf zoo in ons, o Heer, de zon gaat onder!

Felix Timmermans (1886-1947)

En dat hij begonnen is, we hebben het meteen sterk ervaren!

die vandaag 91jaar mocht worden!

Mag ze nog lang onder ons blijven in goede gezondheid

en dit samen met vader die volgende week

94 jaar wordt!

 DEZE ZIJN DAN OOK MEEER DAN BELANGRIJK IN JOUW LEVEN!

Alle moeders    La Esterella

Mooi zijn ze allen de moeders der wereld
dag in, dag uit, wakend over hun kind.
Zij zijn het evenbeeld van een Madonna
die zonder voorkeur ons allen bemint.
Teer is de liefde van al onze moeders
maar zij staat sterk tegen dreigende macht.
Zo innig goed zijn zij, al onze moeders
dat zij zich opoff’ren zonder een klacht.
Het leven eist zijn prijs, de kind’ren worden wijs,
de moeders worden grijs,
maar wat ook verdwijnt, hun schoonheid die blijft.
Mooi zijn ze allen, de moeders der wereld
de grootste schatten van goedheid en trouw.
En op die vrouwen, op al onze moeders,
daar heeft de mensheid haar hoop op gebouwd.

Moeders, Moeders, hoe veel zorg
heeft liefde u meegebracht.
‘t Leven is voor moeders één berusten.
Geen enk’le klacht komt er over uw lippen
als uw kind’ren eens gaan,
één voor één u ontglippen,
naar een eigen bestaan.

Mooi zijn ze allen de moeders der wereld
dag in, dag uit, wakend over hun kind.
Zij zijn het evenbeeld van een Madonna
die zonder voorkeur ons allen bemint.
Teer is de liefde van al onze moeders
maar zij staat sterk tegen dreigende macht.
Zo innig goed zijn zij, al onze moeders
dat zij zich opoff’ren zonder een klacht.
Het leven eist zijn prijs, de kind’ren worden wijs,
de moeders worden grijs,
maar wat ook verdwijnt, hun schoonheid die blijft.
Mooi zijn ze allen, de moeders der wereld,
maar boven allen, de mooiste ben jij,
jij die mij ‘t best van jezelf hebt gegeven,
mijn grootste geluk ben jij, moedertje mijn.

Deze week heb ik mijn computer gezuiverd van banale lichaamsschoonheid (is dus geen schoonheid) en het is mijn betrachting om mijn computer zo zuiver mogelijk te houden.

Het fenomeen van de verschillende affiniteiten en affectiviteiten is voor mij een diep, maar mooi mysterie, even diep en mooi als bvb. de muziek. Tussen haakjes: kunt u een vrouwelijke componist noemen? Omdat het een mooi mysterie is, is het voorzeker een bron van waarheid, goedheid en schoonheid. Eerlijkheid in de beleving van dit mysterie is daarom belangrijk: hoe eerlijker, hoe heerlijker (waarheidsdimensie). Dankbaarheid omdat dit mysterie ons zalvend overkomt (dimensie van goedheid: God is als vader ondermeer ook 'man'). Lieflijke deugd ten derde omdat we altijd weer verliefd worden op een onuitsprekelijk goddelijke verschijning (schoonheidsdimensie). Het mysterie mag ons niet driemaal onevenwichtig maken (te streng, te los, verblind), maar evenwichtig gelukkig binnen een zeer boeiende wereld.

Deze tekst is al ouder en zou ik nu misschien niet meer schrijven al steekt er veel waarheid in!

Voor mannen valt het gemakklijker zonder liefde te leven

dan zonder vriendschap, voor vrouwen is het juist omgekeerd.

een doordenkertje op zondag.

Wanneer ik jullie reacties goedkeur zoals ik dat elke dag doe bij het begin van mijn blogbezoeken, dan merk ik dat de reacties allemaal betrekking hebben op blogs van zeven dagen geleden. Zo ook deze morgen waar er vele reacties staan die ik moet goedkeuren, maar die post dateeert van zeven dagen terug. het eigenaardige is wel dat ik nu wel reacies zie staan van heel recent. Zal ik nu altijd dingen moeten goedkeuren waarvan ik geen idee meer heb wat ik toen heb gepost. Ja, inderdaad een kleine ergernis, en ik moet dan ook terug gaan kijken wat jullie schreven als reactie op blogs van zeven dagen geleden. Of laat ik dat maar aan mij voorbijgaan?

 met verlof geweest ipv in een ziekenhuisbed te liggen!

Sint- Franciscus

Het is gedaan met al die ijdle dingen!
De maan speelt op de zilvren avondfluit;
hij zingt nu niet meer mee, dat lied is uit,
een schooner stem kon in zijn ziele dringen.

Hij zal in d' afgrond van Gods liefde springen,
trekt zijn verleden en zijn kleéren uit,
en in een pij, met zijne ziel als luit,
gaat hij al beedlend langs de huizen zingen,

zingt voor den wolf, de vogels en de bloemen,
kan al wat leeft zijn broers en zusters noemen,
de Liefde zingt hem mager als een riet.

In zulke pure mensch wil God staan branden,
boort hem Zijn vuur door voeten, hart en handen.
Uit elke wonde juicht het zonnelied!

Felix Timmermans (1886-1947)

Felix Timmermans (1886 - 1947) was autodidact en schreef toneelstukken, romans, novellen, en gedichten. Timmermans’ werk wordt gekenmerkt door eenvoud, levendigheid en religiositeit.

Nachtgebed

De zachte lucht hangt rond mijn oren
en in haar hangt de zonneschijn.
Ik kan de dingen nu weer horen,
zoals God wil dat ze zijn.
Ik wacht maar tot ik kan luisteren,
dat kan ik beter bij de maan
of als alle dingen verduisteren
om voor de nachtlucht dicht te gaan.
Dan voel ik mijn handen veranderen
tot een breed opgezet
met de vingers aan elkanderen
voltrokken nachtgebed.

Pierre Kemp (1886 – 1967)