week van de liefde

Liefde .... gebeurt nog op zijn best in het gezin.

"Een christelijk gezin, dat vol VERTROUWEN leeft in en trouw aan God, grootmoedig kinderen aanvaardt, zorgt voor de zwaksten, en klaar staat om te vergeven, wordt een levende Bijbel die iedereen kan lezen.
De huiselijke omgeving is een school in menselijkheid en christelijk leven. in gezinsverband leert men wederzijdse liefde, waarheid, respect, gerechtigeheid, trouw en samenwerking.
Daarenboven leert men er zich inzetten voor anderen, vooral voor zwakkeren."

Benidictus XVI

Thuis

Wachtend in het station met een ticket naar
mijn bestemming
Net terug van een tournee van
one-night-stands, mijn koffer en gitaar in de hand

Elke stop is perfect gepland voor een poëet
Elke dag is een schakeling van sigaretten
Elke stad is dezelfde, de films, de fabrieken
en elke vreemdelings gezicht doet met beseffen
dat ik verlang te bestaan

Vanavond zing ik mijn lied opnieuw,
ik speel het spel en doe alsof
Maar elk woord komt op me af
als een leegte,
ik heb iemand nodig om mij te troosten

Ik wou dat ik thuis was, waar ik kan ontsnappen
en waar de liefde op mij ligt te wachten

Ik zit hier heel alleen, met drank en sigaretten
Het huis is leeg en verlaten
de hond ligt te janken in zijn mand

Elke stap is perfect gepland voor mij
Maar waarom kan jij er niet bij
Elke straat is dezelfde, het huis en de ramen
en elke vreemdelings gezicht doet me beseffen
dat ik jou nooit meer zal zien

Vanavond zing ik mijn lied opnieuw ...

Dit waren kinderen, onze kinderen. Ze bezaten de tere oogleden, de korte, dunne vingertjes en zachte armpjes en beentjes die wij, door en door vertrouwd als we zijn met de grote wereld, in de naam van alles wat in het leven goed en rechtvaardig is,  nu in onze armen hadden moeten wiegen en bescherming bieden ...Maar we zijn niet opgewassen tegen deze wereld die we met zijn allen misschien, beetje bij beetje, zelf hebben gemaakt en waar we nu allen het slachtoffer van zijn geworden....

Ja, hoe komt het dat ik me vandaag zo rustig voel, dat niets me kan raken ook al ben ik  niet eens euforisch? Vanwaar kwam die rust over me heen die ik zelf niet eens heb gezocht? Was het dan toch het uitkijken naar mensen, of was het wat ik hoorde over twee broers die tamelijk vlug na elkaar werden geboren - zo verschillend zijn, soms hardvochtig maar het precies daarom opnemen voor elkaar - en dan zomaar de weg van vrede gaan door dat simpele gebaar een helpende hand uit te steken waar het niet eens werd gevraagd, laat staan verwacht.

Of is het dan toch mijn blijvend geloof in die ander, heel dichtbij of veraf hoe diep ze ook het mes in mijn rug hebben gestoken?!

Of is het niet méér dan de stilte die mijn hart bereikte na het lezen van zoveel zinvolle teksten, zelfs terwiijl er oorlog woedt en tragedies zich nog maar pas hebben voltrokken. Is het misschien het laatste dat me tot rust brengt in dit uur in het besef dat een natie, zonder elkaar te kennen, nu ingekeerd is in zichzelf, bezinnend hoe ons het leven werd gegegen om het tot bloei te laten komen.
 
Hadden we deze noodlottige bezinning nodig die ons tot de ware kern van ons bestaan herleidt en ons zo rustig maakt ... Een weg naar volwassenheid en wat we op die weg :mogen meemaken. Ook een weg van geloof, van gebed zelfs.

"Het moet eerst oorlog zijn voor mensen terug gaan bidden", hoor je zo vaak. Al die jaren dat er oorlog is in de Gazastrook werden wij niet uitgenodigd tot een persoonlijk gebed. Zelfs in de voorbije GEBEDSWEEK voor de eenheid is het moeilijk tot rust te komen, maar na de dodelijke steekpartij is er die inwendige stem: "Naar WIE zouden we gaan"?  Elk op zijn manier. Is het mede ook dit gevoel dat me rustig maakt, wetend dat ik hier niet alleen zit, verbonden met jou en jou en jou?

Een bedenking nu we reeds aan het eind zijn van de eerste maand van dit nieuwe jaar 2009!

Ik ken je naam niet

Ik heb je nooit ontmoet

 

Maar jouw ogen delen dezelfde dromen

Jouw hart koestert dezelfde liefde

Jouw handen zijn even gul

 

Dromen van hoop

Onvoorwaardelijke liefde

Gul voor elkaar

 

Ik ken je naam niet

Ik heb je nooit ontmoet

 

Maar jouw ogen zien mijn leed

Jouw hart spreekt mijn taal

Jouw handen reiken uit naar de mijne

 

Marjan Pittevils

“Ik ben ooit eens met Tim gaan wandelen samen met de kleine van mijn zus, en toen was dat koppel ook in dat park; ze zaten samen op een bank; ze was nog zwanger en ik zie die vader nog genieten van het leven in zijn vrouwtje haar buik; echt dat zijn beelden die nu blijven spoken door mijn hoofd.

 

Ik ken die papa van dat kindje waar ze zo lang hadden op gewacht; de kleine van mijn zus was aan het spelen en die mensen kwamen naast ons op de bank zitten, en ik hoor die papa nog zegen tegen me: “uw zoontje ziet er een lief kindje uit, nog even en we mogen dat geluk ook delen want binnen 2 maand mogen we God danken dat het ons eindelijk gelukt is”.

 

… en dan die begeleidster die de steekpartij  niet mocht overleven, die ken ik ook want ik heb nog naast haar gewoond; het was echt een vrouw die alles zou gedaan hebben.

 

Maar die beelden in het park hier, dat koppel dat komt afgestapt en vraagt: “mogen we er bij zitten?” en begint zo spontaan te praten … die vader was over van geluk dat hun droom waar ging worden …”

 

Helaas het geluk van deze mensen is van heel te korte duur geweest, want pas enkele maanden na de geboorte werd hun kinderwens met een mes doorboord. Dit is een getuigenis van een vriend van me die niet méér woorden verdraagt … Een onnoembaar leed.

Vandaag zijn we allemaal ouders

 

Ook al heb je van het schrijven van woorden je beroep gemaakt, dan nog schieten alle woorden die je kent, tekort om ook maar een beetje te vatten wat er gisteren in Dendermonde is gebeurd. De vreselijke moordpartijen in het Schotse Dunblane, de Amerikaanse Columbine High School of het Japanse Osaka komen eensklaps naar hier. Gisteren zijn in het zo banale Sint-Gillis-Dendermonde peuters en hun verzorgsters vermoord en verwond met een mes. Toen een van onze eigen redacteurs gisterochtend lijkbleek en in de grootste onzekerheid vertrok naar de crèche waar ook zijn jongste dochtertje verbleef, kon je de vreselijke realiteit tastbaar voelen. Ja dus, het gebeurt bij ons, zoals het in de Verenigde Staten, in Azië of op andere plaatsen in Europa gebeurt.

Gevoelens van pijn, boosheid, ongeloof, verdriet, opluchting, onbegrip, rouw, hoop, dankbaarheid, vrees en medeleven verdringen elkaar. Pijn voor wat er is gebeurd met de allerzwaksten van onze maatschappij, kleine kinderen, en hun verzorgsters. Boosheid dat dit kon gebeuren. Ongeloof over het zinloze van de daad. Verdriet over de dood van twee van die kindjes en een van de verzorgsters. Opluchting over de arrestatie van de dader. Onbegrip voor de motieven voor zijn zinloze daad. Rouw om de slachtoffers. Dankbaarheid voor de hulpdiensten die gisteren neergestoken slachtoffertjes hebben gered. Hoop voor het leven en de gezondheid van de gewonde kindjes en de twee vrouwen. Vrees dat dit onze kinderen of geliefden ook kan overkomen. Medeleven met de ouders en familieleden van de slachtoffers. Vandaag zijn we allemaal ouders van de vermoorde en neergestoken kindjes.

In de komende dagen en weken, en misschien ook later op het proces, zullen we zoeken naar antwoorden op de vragen waarom de 20-jarige jonge man zijn vreselijke daden heeft gepleegd en hoe het zover is kunnen komen. De kans dat die vragen een helder antwoord krijgen, is bijzonder klein. Met rede kan je nu eenmaal niet vatten wat er gisteren in de Dendermondse crèche gebeurd is.

Daarom zullen we ten slotte achterblijven met een laatste gevoel: dat ellendige gevoel van onmacht. Want ook al spoedden burgemeester, gouverneur, verschillende ministers en zelfs de kroonprins zich ter plaatse, we weten dat geen autoriteit ter wereld kan voorkomen wat een Hans Van Themsche of een Dendermondse moordenaar hebben gedaan.

Een maatschappij kan dan ook niet anders dan leven met het moeilijke besef dat we onze kinderen nooit totaal kunnen beschermen. Dat besef is voor elk van ons bijna onmenselijk zwaar om te dragen.

PETER VANDERMEERSCH

Engeltje

Heel even
Het leven duurde slechts even
Heel even
Omarmd was jij slechts even
Zo klein en breekbaar
Jij was een engeltje
Dat op aarde verscheen

Heel even
Heel even was jij een deel van het leven
Heel even slechts
Want jij kreeg niet eens de kans
Om ook maar eenmaal te staren naar
De verre horizon

Heel even
Zagen zij jouw lach
Heel even
Voelde zij jouw kleine vingertjes
Die hard in hun hand kneep
Heel even slechs
Want God had reeds van het eerste levensvuur
Dat brandde in jouw kleine hartje
Andere plannen

Voor eeuwig nu zul jij zweven
Als een engeltje
Hoog in de lucht
Voor eeuwig nu zul jij dat kleine engeltje
Zijn dat ooit op aarde kwam
Voor eeuwig nu zit jij diep in het hart
Van jouw mama
En jouw papa
Want hoe kort het ook was
Het leven dat jij leefde
Jou vergeten zullen zij
Niet



voor al diegene die nu op dit moment
treuren laat dit een teken zijn
van medeleven
en onthoud
zelfs dit verdriet wordt ooit weer een lach.