31 januari : Feest van Don Bosco

Ja, hoe komt het dat ik me vandaag zo rustig voel, dat niets me kan raken ook al ben ik  niet eens euforisch? Vanwaar kwam die rust over me heen die ik zelf niet eens heb gezocht? Was het dan toch het uitkijken naar mensen, of was het wat ik hoorde over twee broers die tamelijk vlug na elkaar werden geboren - zo verschillend zijn, soms hardvochtig maar het precies daarom opnemen voor elkaar - en dan zomaar de weg van vrede gaan door dat simpele gebaar een helpende hand uit te steken waar het niet eens werd gevraagd, laat staan verwacht.

Of is het dan toch mijn blijvend geloof in die ander, heel dichtbij of veraf hoe diep ze ook het mes in mijn rug hebben gestoken?!

Of is het niet méér dan de stilte die mijn hart bereikte na het lezen van zoveel zinvolle teksten, zelfs terwiijl er oorlog woedt en tragedies zich nog maar pas hebben voltrokken. Is het misschien het laatste dat me tot rust brengt in dit uur in het besef dat een natie, zonder elkaar te kennen, nu ingekeerd is in zichzelf, bezinnend hoe ons het leven werd gegegen om het tot bloei te laten komen.
 
Hadden we deze noodlottige bezinning nodig die ons tot de ware kern van ons bestaan herleidt en ons zo rustig maakt ... Een weg naar volwassenheid en wat we op die weg :mogen meemaken. Ook een weg van geloof, van gebed zelfs.

"Het moet eerst oorlog zijn voor mensen terug gaan bidden", hoor je zo vaak. Al die jaren dat er oorlog is in de Gazastrook werden wij niet uitgenodigd tot een persoonlijk gebed. Zelfs in de voorbije GEBEDSWEEK voor de eenheid is het moeilijk tot rust te komen, maar na de dodelijke steekpartij is er die inwendige stem: "Naar WIE zouden we gaan"?  Elk op zijn manier. Is het mede ook dit gevoel dat me rustig maakt, wetend dat ik hier niet alleen zit, verbonden met jou en jou en jou?

Een bedenking nu we reeds aan het eind zijn van de eerste maand van dit nieuwe jaar 2009!

Ik ken je naam niet

Ik heb je nooit ontmoet

 

Maar jouw ogen delen dezelfde dromen

Jouw hart koestert dezelfde liefde

Jouw handen zijn even gul

 

Dromen van hoop

Onvoorwaardelijke liefde

Gul voor elkaar

 

Ik ken je naam niet

Ik heb je nooit ontmoet

 

Maar jouw ogen zien mijn leed

Jouw hart spreekt mijn taal

Jouw handen reiken uit naar de mijne

 

Marjan Pittevils

“Ik ben ooit eens met Tim gaan wandelen samen met de kleine van mijn zus, en toen was dat koppel ook in dat park; ze zaten samen op een bank; ze was nog zwanger en ik zie die vader nog genieten van het leven in zijn vrouwtje haar buik; echt dat zijn beelden die nu blijven spoken door mijn hoofd.

 

Ik ken die papa van dat kindje waar ze zo lang hadden op gewacht; de kleine van mijn zus was aan het spelen en die mensen kwamen naast ons op de bank zitten, en ik hoor die papa nog zegen tegen me: “uw zoontje ziet er een lief kindje uit, nog even en we mogen dat geluk ook delen want binnen 2 maand mogen we God danken dat het ons eindelijk gelukt is”.

 

… en dan die begeleidster die de steekpartij  niet mocht overleven, die ken ik ook want ik heb nog naast haar gewoond; het was echt een vrouw die alles zou gedaan hebben.

 

Maar die beelden in het park hier, dat koppel dat komt afgestapt en vraagt: “mogen we er bij zitten?” en begint zo spontaan te praten … die vader was over van geluk dat hun droom waar ging worden …”

 

Helaas het geluk van deze mensen is van heel te korte duur geweest, want pas enkele maanden na de geboorte werd hun kinderwens met een mes doorboord. Dit is een getuigenis van een vriend van me die niet méér woorden verdraagt … Een onnoembaar leed.

Vandaag zijn we allemaal ouders

 

Ook al heb je van het schrijven van woorden je beroep gemaakt, dan nog schieten alle woorden die je kent, tekort om ook maar een beetje te vatten wat er gisteren in Dendermonde is gebeurd. De vreselijke moordpartijen in het Schotse Dunblane, de Amerikaanse Columbine High School of het Japanse Osaka komen eensklaps naar hier. Gisteren zijn in het zo banale Sint-Gillis-Dendermonde peuters en hun verzorgsters vermoord en verwond met een mes. Toen een van onze eigen redacteurs gisterochtend lijkbleek en in de grootste onzekerheid vertrok naar de crèche waar ook zijn jongste dochtertje verbleef, kon je de vreselijke realiteit tastbaar voelen. Ja dus, het gebeurt bij ons, zoals het in de Verenigde Staten, in Azië of op andere plaatsen in Europa gebeurt.

Gevoelens van pijn, boosheid, ongeloof, verdriet, opluchting, onbegrip, rouw, hoop, dankbaarheid, vrees en medeleven verdringen elkaar. Pijn voor wat er is gebeurd met de allerzwaksten van onze maatschappij, kleine kinderen, en hun verzorgsters. Boosheid dat dit kon gebeuren. Ongeloof over het zinloze van de daad. Verdriet over de dood van twee van die kindjes en een van de verzorgsters. Opluchting over de arrestatie van de dader. Onbegrip voor de motieven voor zijn zinloze daad. Rouw om de slachtoffers. Dankbaarheid voor de hulpdiensten die gisteren neergestoken slachtoffertjes hebben gered. Hoop voor het leven en de gezondheid van de gewonde kindjes en de twee vrouwen. Vrees dat dit onze kinderen of geliefden ook kan overkomen. Medeleven met de ouders en familieleden van de slachtoffers. Vandaag zijn we allemaal ouders van de vermoorde en neergestoken kindjes.

In de komende dagen en weken, en misschien ook later op het proces, zullen we zoeken naar antwoorden op de vragen waarom de 20-jarige jonge man zijn vreselijke daden heeft gepleegd en hoe het zover is kunnen komen. De kans dat die vragen een helder antwoord krijgen, is bijzonder klein. Met rede kan je nu eenmaal niet vatten wat er gisteren in de Dendermondse crèche gebeurd is.

Daarom zullen we ten slotte achterblijven met een laatste gevoel: dat ellendige gevoel van onmacht. Want ook al spoedden burgemeester, gouverneur, verschillende ministers en zelfs de kroonprins zich ter plaatse, we weten dat geen autoriteit ter wereld kan voorkomen wat een Hans Van Themsche of een Dendermondse moordenaar hebben gedaan.

Een maatschappij kan dan ook niet anders dan leven met het moeilijke besef dat we onze kinderen nooit totaal kunnen beschermen. Dat besef is voor elk van ons bijna onmenselijk zwaar om te dragen.

PETER VANDERMEERSCH

Engeltje

Heel even
Het leven duurde slechts even
Heel even
Omarmd was jij slechts even
Zo klein en breekbaar
Jij was een engeltje
Dat op aarde verscheen

Heel even
Heel even was jij een deel van het leven
Heel even slechts
Want jij kreeg niet eens de kans
Om ook maar eenmaal te staren naar
De verre horizon

Heel even
Zagen zij jouw lach
Heel even
Voelde zij jouw kleine vingertjes
Die hard in hun hand kneep
Heel even slechs
Want God had reeds van het eerste levensvuur
Dat brandde in jouw kleine hartje
Andere plannen

Voor eeuwig nu zul jij zweven
Als een engeltje
Hoog in de lucht
Voor eeuwig nu zul jij dat kleine engeltje
Zijn dat ooit op aarde kwam
Voor eeuwig nu zit jij diep in het hart
Van jouw mama
En jouw papa
Want hoe kort het ook was
Het leven dat jij leefde
Jou vergeten zullen zij
Niet



voor al diegene die nu op dit moment
treuren laat dit een teken zijn
van medeleven
en onthoud
zelfs dit verdriet wordt ooit weer een lach.

Men zegt dat Loouis Neefs ver onze tijd ver vooruit was toen hij zijn teksten schreef, zeker over: "Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is. Laat ons een boom en een zicht op de zee". Maar toen volgende "smartlap/levenslied" me werd toegestuurd en ik zonder de muziek de tekst aandachtig las, zag ik dat ook de Zangeres Zonder Naam evenzeer  haar tijd ruimschoots voor was met voorspellingen die wij vandaag moeten ondergaan. En juist dan komt de meest hoopvolle boodschap die we in jaren mochten horen en die verwelkomd werd door de ganse wereldbevolking: HOOP en CHANGE! Ja, we kunnen het wél SAMEN over rangen en standen, gender en ras heen.

Hoe langer ik de toespraak beluister, lees en herlees, hoe meer het me treft dat ons een mens werd gezonden van diep geloof. Ik weet dat ik misschien overdrijf en toch durf ik de vergelijking te maken.
Miljoenen mensen hebben zich verplaatst om dat ene woord van Hoop en toekomst te horen, even  de man aan te mogen raken. Gebeurde hetzelfde niet wanneer Jezus zijn verkondiging begon. Mensen liepen te hoop om zijn bevrijdende boodschap te horen, zijn mantel aan te raken om genezen te worden. Deze genezing verwacht de hele wereld van deze nieuw verkozen president. Een man, geworteld in diep en oprecht geloof. Niemand kan ontkennen dat zijn boodschap elk van ons heeft geraakt. Ook dat is evangeliseren zonder onderscheid te maken zoals hij het zelf heeft gezegd!

Ik geloof dat God het altijd heeft geweten
Dat de mens hem op een dag wel zal vergeten
Dat ze zouden denken dat ze alles konden
Dat we ook een hemel hadden uitgevonden
Dat de kerk voor de parkeerplaats moest gaan wijken
Het geluk alleen bestemd was voor de rijken
Ik geloof dat God het dan wel verder weet
En de mensen hier beneden ook vergeet

Ik geloof dat dan de dag nog eens zal komen
Dat er geen bladeren meer groeien aan de bomen
Dat de zon voor ons niet meer zal willen schijnen
En de bloemen in het veld weg zullen kwijnen
Dat de aarde dor wordt zonder gras of koren
En geen kind in de toekomst wordt geboren
Ik geloof dat God de vader van ons houdt
Maar dat wij hier boeten voor ons fout

Ik geloof dat wij nog tijdig kunnen keren
Als wij van de fouten maar eens willen leren
Ik geloof dat al het kwaad ons eigen schuld is
En dat God nu aan het eind van zijn geduld is
Ik geloof dat blank en zwart de hand moet geven
En dat oost en west in vriendschap moeten leven
Stop de oorlogen en de jacht naar steeds meer geld
Anders zijn de dagen voor ons snel geteld

Ik geloof dat het nu tijd wordt dat wij stoppen
En berouwvol mea culpa moeten kloppen
Ik geloof dat hij ons niet meer wil ontfermen
Dat hij niets meer doet om ons nog te beschermen
Ik ben bang dat hij ons stilaan zal gaan haten
En ons hier aan het absurde overlaten
Ik geloof dat heel de hemel ons negeert
Dat de duivel bij ons alles inspireert

De keuze die je moet maken is of jij leeft met je littekens
 of je littekens met jou.

Het waren heel zeker niet deze woorden die ik achterliet toen ik blogland binnenstapte. Zie daarvoor maar in het archief, maar toen ik recent een ex-collega tegen het lijf liep en we ons elkaar een rondje trakteerden, de laatste nieuwtjes uitwisselend voor zover die er al waren, kon ik bevatten wat hij op een gegeven moment vertelde nu ook hij met vervroegd pensioen is moeten gaan. "Het is nu pas heerlijk. Nooit meer die verloren dagen op kantoor. Achteraf lijkt het werk daar zo zinloos, afgezien van het (karige) salaris. Ik bedoel, je doet jarenlang je best, houdt alle dossiers keurig bij, soms veel langer dan wettelijk vereist; je zorgt dat alle cijfers kloppen. Je doet zelfs overuren die nooit zullen worden gerecupereerd. En wat blijft er over? Een berg papier als een ruïne en een hoofdstukje in het jaarverslag waar ondergetekende dan nog zelf de laatste hand heeft aangelegd om het op een presenteerblaadje tussen de kaas-en wijnschotel op de tafel van de edelachtbaren van de beheerraad neer te leggen, die het dan weer verkreukeld in hun binnenjas opbergen, eens uit jouw gezichtsveld verdwenen.
Neen, ik kijk niet meer achterom. Over enkele jaren weet niemand meer hoe dringend de zaken moesten worden afgehandeld die zelfs nu nog hangende zijn. Er blijft inderdaad niet veel over van wat eens een werkzaam leven was. En is de wereld daar beter van geworden? Neen, niemand maakt zich druk over jouw verdere levensloop. Je was al vergeten, zelfs vervangen, toen je de laatste keer de deur achter je dichttrok."

"LEER VANAF NU GENIETEN" hoor ik een raadsman zeggen!

Een viend moet een apostel zijn die jou Christus leert kennen.

Aan deze woorden van Thomas a Kempis moest ik denken wanneer ik door gedichten en bedenkingen wandel die geschreven zijn door een eenvoudig mens die me keer op keer en op heel begrijpelijke taal uitnododigt in dit jaar van het Woord ons bewust te maken wie Christus echt voor me is.
Dat daarbij deze 'eenvoudige mens' dan een vriend werd, daar zijn meteen fundamenten gelegd voor nieuw en écht leven. Waaraan heb ik het te danken dat ik zo een apostel mocht ontmoeten?!