Bij een overlijden

Maandag 19 januari 2009

Onverwacht

onverwacht...
gewacht

wakker worden uit een droom...
deur opendoen en een nieuwe droom ervaren.

daar stond jij.
aan de deur.
mijn deur.

oogjes openwrijven, kijken, nog eens knipperen
ongelofelijk
daar stond jij in levende lijve.

de eerste woorden waren niet erg memorabel: "eeeeuuh, unk?"
m'n handelingen des te meer..."knffl"

gelukzalig moment...

genietend van de momenten dat je hier bent..
herinneringen ophalen...
praten...
praten..
praten.
jij die me raad geeft.
ik die ademloos luister, en je bekijk en denk: "gvd ik heb je hier en nu nodig"

soms is de liefde te groot om het te beschrijven
soms moet je gewoon kijken en luisteren.
maar vooral genieten van de knuffel die ze je geeft

een knuffel die je het gevoel geeft van: "ik ben iemand, ik ben iemand voor jou"
"ik ben echt"
iemand die je het gevoel geeft dat verder gaat dan "ik hou van je"
ik, ik, ik, ik en alles wat volgens de algemene definitie hoort van:"iemand is er positief zijn voor jou, maar dan nog eens
verdubbelt met een zo'n hoog getal waarvan een computer er zelf van zucht"

soms is het te hard om te weten dat dit niet voor altijd is,
dat jij hier bent
dat we kunnen praten
en praten
en praten
dat je niet hier zal staan om me raad te geven
dat ik niet ademloos kan luisteren en je kan bekijken alsof ik naar een engel kijk.

dat ik wel honderd keer kan zeggen ik hou van jou, maar nooit met het gevoel zoals ik het eigenlijk bedoel.

bij deze zal ik het nog eens proberen

Carmen...
Ik hou van jou.
ik hoop dat het duidelijk is nu.

Geschreven door maarten om 18:37 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 18 januari 2009

kan ik iets voor je doen

De ene mens heeft al meer aaandacht voor wat er in een ander omgaat dan een ander. Hij laat het blijken en gaat er op in. Een ander neemt het wel in zich op maar laat de ander zijn leven. "Leven en laten leven" kan dan mooi klinken en je vindt deze woorden maar al te vaak terug, en toch zal ik er nooit achter kunnen staan, want het toont iets van onze zelfingenomenheid als " wanneer ik het maar goed heb". Je hoeft geen sociale netwerken te gaan opzoeken in de virtuele wereld, en toch, al vraag ik al langer een aandachtig oor voor anderen, ontdek ik hoe langer hoe meer de menselijke behoeften in tijden van een haast chronische eenzaamheid. Misschien ook omdat deze generatie meer dan vroeger hun gevoelens op papier zetten, zeg maar op de pc werpen, ook al om zo niet direct een blauwtje op te lopen, maar wel veilig op zoek te gaan naar een antwoord en naar iemand die naar hen luistert.

Er is inderdaad zoveel lijden, zo'n armoede en zo'n diepe ontreddering. Er zijn mensen die helemaal in de war zijn. Ze hebben zo een behoefte aan affectiviteit, want ze hebben houvast verloren en horen nooit een bemoedigend woord. Ze zijn zonder genade overgeleverd aan de koude efficiëntie.
Het volstaat dan om tegen hen te zeggen: "KAN IK IETS VOOR JE DOEN?"

Ten diepste gaat het hier zelfs over keuzes maken. Heb ik stem van die ander gehoord en zo ja, wat doe ik ermee.

Christelijk geduid, zelfs terug gaand naar het Oude Verbond van God met Zijn mensen:
"Hebt Gij mij geroepen?"
"Ja, Heer, Uw dienaar luistert".

Geschreven door maarten om 19:08 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 17 januari 2009

doordenker

De keuze die je moet maken is of jij leeft met je littekens
of je littekens met jou.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 16 januari 2009

Ik geniet ervan

Het waren heel zeker niet deze woorden die ik achterliet toen ik blogland binnenstapte. Zie daarvoor maar in het archief, maar toen ik recent een ex-collega tegen het lijf liep en we ons elkaar een rondje trakteerden, de laatste nieuwtjes uitwisselend voor zover die er al waren, kon ik bevatten wat hij op een gegeven moment vertelde nu ook hij met vervroegd pensioen is moeten gaan. "Het is nu pas heerlijk. Nooit meer die verloren dagen op kantoor. Achteraf lijkt het werk daar zo zinloos, afgezien van het (karige) salaris. Ik bedoel, je doet jarenlang je best, houdt alle dossiers keurig bij, soms veel langer dan wettelijk vereist; je zorgt dat alle cijfers kloppen. Je doet zelfs overuren die nooit zullen worden gerecupereerd. En wat blijft er over? Een berg papier als een ruïne en een hoofdstukje in het jaarverslag waar ondergetekende dan nog zelf de laatste hand heeft aangelegd om het op een presenteerblaadje tussen de kaas-en wijnschotel op de tafel van de edelachtbaren van de beheerraad neer te leggen, die het dan weer verkreukeld in hun binnenjas opbergen, eens uit jouw gezichtsveld verdwenen.
Neen, ik kijk niet meer achterom. Over enkele jaren weet niemand meer hoe dringend de zaken moesten worden afgehandeld die zelfs nu nog hangende zijn. Er blijft inderdaad niet veel over van wat eens een werkzaam leven was. En is de wereld daar beter van geworden? Neen, niemand maakt zich druk over jouw verdere levensloop. Je was al vergeten, zelfs vervangen, toen je de laatste keer de deur achter je dichttrok."

"LEER VANAF NU GENIETEN" hoor ik een raadsman zeggen!

Geschreven door maarten om 22:49 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 15 januari 2009

apostel

Een viend moet een apostel zijn die jou Christus leert kennen.

Aan deze woorden van Thomas a Kempis moest ik denken wanneer ik door gedichten en bedenkingen wandel die geschreven zijn door een eenvoudig mens die me keer op keer en op heel begrijpelijke taal uitnododigt in dit jaar van het Woord ons bewust te maken wie Christus echt voor me is.
Dat daarbij deze 'eenvoudige mens' dan een vriend werd, daar zijn meteen fundamenten gelegd voor nieuw en écht leven. Waaraan heb ik het te danken dat ik zo een apostel mocht ontmoeten?!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 14 januari 2009

TIJD

TIJD IS TE TRAAG

VOOR WIE HOOPT

TIJD IS TE SNEL

VOOR WIE VREEST

TIJD IS TE LAAT

VOOR WIE TREURT

TIJD IS TE KORT

VOOR WIE LACHT

TIJD IS EEUWIGHEID

VOOR WIE LIEFHEEFT

Geschreven door maarten om 18:44 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 13 januari 2009

een bedankje als dank

bedankt voor de mooie woorden
maar in mijn eigen ogen doe ik niets buitengewoons
ik ben gewoon wie ik ben
maar daar ik vroeger zovel pijn ben aangedaan
besef ik des te meer hoe belangrijk het is om liefde en genegenheid
de krijgen
dat ik dus ben wie ik ben komt enkel en alleen door diegene die mij ooit
hebben pijn gedaan
weet je
ik moet hen dankbaar zijn
en ik heb geen wroeging of haat tegenover hen
ze deden wat ze deden uit onwetendheid
en hoe kun je nu boos zijn op een kind dat een fout maakt in zijn leven
het moet leren
zo moesten zij en moeten zij misschien de dag van vandaag ook nog veel leren
en geloof me ook ik moet nog veel leren
want de school begint pas wanneer jij de schoolpoort achter jou dicht trok
en met je twee voeten in de realiteit van het echte leven komt te staan
nogmaals bedankt voor de mooie woorden.

Soms gebeurt het dat we elkaar eerder iets mailen dan het op een blog te plaatsen omdat het meestal te persoonlijk is. Zo ook dit bovenstaand bericht dat me bereikte via email. Heel gemeende woorden die deugd deden en nog doen. Een dankjewel als wederzijdse dank, niet gevraagd maar zomaar gekregen! Ik geef ze deze keer wél een plaats op mijn blog omdat de herkenning - ook voor een deel bij mezelf - maar ook voor anderen wellicht groot is. Door lijden getekend maar vooral er als beter mens uit verrezen, heel gemaakt, gelouterd maar nu heilzaam naar anderen toe, met een roeping die te lang verborgen bleef, maar nu zijn volle ontplooiing mag kennen!

2009 lijkt voor mij het jaar van de gelouterde mensen te zullen worden, nieuwe mensen ook, maar vooral mooie mensen!

Geschreven door maarten om 11:31 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 12 januari 2009

Echte liefde

... is op een bepaald moment heel zeker weten dat je van de ander houdt. Dat gevoelens nu voor die ander gekristalliseeerd zijn, van een intense passie, van een hernieuwde bewustwording van gevoelens die zovele maanden, jaren hebben gesluimerd tot LIEFDE!

Het is iets wat me de voorbije maanden treffend duidelijk is geworden en dit in twee categorieën te weten mensen van om en bij de 25 jaar die het zo moeilijk hebben échte keuzes te maken en niet voor even, maar liefst voor het leven. Deze mensen lijken soms niet eens echt overtuigd van hun liefde voor die ander, zij het nu jongen of meisje. Ze zeggen "nog niet klaar te zijn voor een vaste realtie" terwijl ze wel uitpakken met hun nieuw lief. Of ze er echt in geloven is maar de vraag, zelfs uitdrukkelijk uitgesproken aan vader/moederfiguren.

Een tweede groep lijkt me mensen te zijn die, vooral ontgoocheld in voorbije relaties, nu ineens herrezen zijn - gelouterd vaak ook door vele tegenslagen - maar die in alle sereniteit terugkijken en doorheen die passies en verwarde gevoelens bewust werden hoe waardevol hun liefde voor elkaar was en terug de plaats krijgt die ze verdiende, in harmonie en mét de gebreken en de tekortkomingen van de ander. Uit de mond van deze groep hoorde ik heel emotionele, maar vooral mooi menselijke getuigenissen over hun LIEFDE, puur en écht!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 11 januari 2009

Invaliden in de kou

Ik heb er al eerder melding van gemaakt en er zelfsop gehamerd omdat ik nu éénmaal een mens ben die geen enkele vorm van onrechtvaardigheid verdraagt. Ik vrees echter dat net als toen, wanneer onderstaande gelezen is,ik dezelfde bemerking zal kijgen hoe goed ik he wel heb en niets te kort kom. Ik schrreef het herhaaldelijk jaar na jaar en dat zal ik blijven doen want inderdaad: INVALIDEN BLIJVEN IN DE KOU, ZELFS LETTERLIJK!

Er zijn 2121.000 invaliden.30.000 werdn ziek voor hun 40ste, 20.000 zijn al meer dan 20 jaar ziek.
Het zijn mensen die WILLEEN WERKEN MAAR NIET KUNNEN!
Bij alle loonakkoorden werd gedacht aan een koopkrachtverhoging, maar dan wel voor de werkeenden. Maar wat met die grote groep mensen die van een ziekteuitkering moeten leven. 2% verhoging voor ziekteuitkeringen, daar dreig je wel echt in de armoede te geraken en zo jouw spaargeld, dat al een serieuse duik nam in 2008 - voor zij die nog konden sparen! - aan te spreken!
Men heeft berekend dat om uit die armoede te blijven die 2% moet worden opgetrokken naar 11%, maar daar heeft onze overheid geen geld voor!

Vergeet niet, beste mensen, wat velen ontgaat die wel werk hebben, dat er in België nog altijd GEEN VAKANTIEGELD is voor wie ziek is! Hebt u dat al eens bij elkaar geteld: 20 jaar lang een maandinkomen moeten missen om u maar een voorbeeld te geven?! Daar zijn ook geen interesten op die op eindejaar zouden gezorgd hebben voor dat extra appeltje!!!

NEEN, IK HEB NIET GEVRAAGD OM ZIEK OF ARM TE ZIJN.

ZIEK ZIJN MAAKT ALLES KAPOT, JEZELF, JE GEZIN, JE RELATIES!

Wellicht is het laatste nog het meest pijnlijke, het wegvallen van alle sociale contacten.

Geschreven door maarten om 10:47 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 10 januari 2009

Boekentip DAVID ELLIS

Ja, het is inderdaad al een tijd terug dat ik nog een boek mocht aanbevelen, maar bij deze maak ik dit goed. En wat voor boek; schrijver DAVID ELLIS is winnaar van de Edgard Allan Poe Award voor zijn "IN HET GEZELSCHAP VAN LEUGENAARS".

Allison Pagone wordt beschuldigd van moord. De officier van justitie heeft zich ten doel gesteld haar ter dood te veroordelen. Een FBI-agent gelooft dat ze onder druk gezet kan worden om haar gezin te verraden.

Haar dochter en haar ex-echtgenoot trachten hun huid te redden. En daaromheen cirkelt een groep die haar uit de weg wil ruimen.

Op geraffineerde wijze vertelt Ellis David verhaal in omgekeerde volgorde. Eerst zoomt hij in op Allison kort na haar dood. Vervolgens gaat het verhaal terug in de tijd: eerst een uur eerder, dan een dag, en zo langzaam terug naar het begin, zodat duidelijk wordt wat er wérkelijk is gebeurd ? en nóg schokkender, wat er níet is gebeurd.

Waar zal Allison zijn als haar nachtmerrie voorbij is? In het gezelschap van vrienden ? of in het gezelschap van leugenaars?

Het verhaal raakt ook onze koude kleren waar het gaat over Afghanistan, Pakistan, Bhutto, maar is vooral origineel omdat het in omgekeerde volgorde is geschreven en je terug wil verder lezen eens laatste bladzijde omgeslagen en terug keert naar de eerste. Ja, zelfs bij deze koude liet ik alsnog mijn koffie koud worden wat veel zegt over het boek: knappe, complexe thriller!

Geschreven door maarten om 20:24 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 9 januari 2009

't is vriendschap

't is vriendschap wat men nodig heeft,
vriendschap met hier en daar een vleugje
passie om zo
elkanders lichamen te omarmen.

Geschreven door maarten om 15:47 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 8 januari 2009

Danken

Dank u Vader voor Uw vertrouwen
Dat ik lopen mag op aardse gronden
Dat ik liggen mag in moeders schoot
Dat ik slapen mag in Jouw armen
Daarom zeg ik nu
Dank

Dat ik kijken mag naar het licht
Dat ik luisteren mag naar het gezang
Dat ik voelen mag de strelingen van de wind
Daarom zeg ik nu
Dank

Dat ik in Uw huis mag binnentreden
Dat ik knielen mag aan Uw voeten
Dat ik bidden mag tot Jou
Daarom zeg ik nu
Dank

Dat ik de lucht inademen mag
Dat ik de zon haar warmte aanraken mag
Dat ik drinken mag uit Uw beker
Daarom zeg ik nu
Dank

Dank u Vader
Dat mijn lichaam mocht lopen op Jouw
Aardse gronden
Dank u Vader dat ik ooit zal mogen rusten
In Uw schoot
Dank u Vader dat ik Uw vertrouwen
Heb mogen ontvangen

Want Vader
Zonder Jouw geloof in mij
Was ik nooit rechtop blijven staan

eddy hautekeete 06-01-2009

Geschreven door maarten om 11:14 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 7 januari 2009

waanzin

“WIJ ZETTEN DEZE OORLOG VERDER OM DE BURGERS TE BESCHERMEN!”

Wie heeft nog grotere onzin uitgekraamd dan deze Israëlische president?!

Ziet die man dan niet die verschrikkelijke beelden van stervende kinderen?

Geschreven door maarten om 21:12 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 7 januari 2009

Kerstmis

"Oei" hoor ik zeggen, "nu nog over kerstmis". Ja zeer eigenaardig hoe vlug het al achter de rug ligt of nog sterker hoe vlug we, met de stal - als die er al stond - ook zo vlug mogelijk de boodschap willen opbergen. Hoe komt het toch dat het mooiste dat aan ons gebeurt, wat we zelfs in familie graag vieren evenzeer, we er nog zo moeilijk aan herinnerd willen worden, en dit na een paar luttele dagen? Heeft alle sfeer er dan ook dit jaar weer voor gezorgd dat er geen stilte was of werd gemaakt om die boodschap te laten doordringen en er ook echt werk van te maken? Of zijn het toch maar mooie woorden in een koude en donkere tijd, goed voor op een keerstkaart of in vredesboodschappen waar ons het échte Licht wordt aangezegd? Ik denk niet dat ik het zo streng mag stellen, want iedereen wordt op dit feest van Licht en Vrede, van de herinnering aan de geboorte van Jezus wél degelijk ten diepste geraakt. Het is een échte hoogdag, ook in onze kerken, ook in deze tijd. Want wat is Kertmis anders dan God herkennen in de mens die honger heeft, naakt is, gevlucht of gevangen, en je zijn lot echt gaan aantrekken. Laatste zijn niet zomaar holle woorden wanneer je de verschrikkelijk beelden ziet in Congo en het Miden-Oosten. Dit zijn ze evenmin wanneer je alle schrijnende verhalen leest van gebroken, eenzame mensen, die soms "loosers" worden genoemd.

Een mooie getuigenis in dit verband deel ik graag met jullie: "Ben je een ouder met vijf gezonde en één ziek kind, dan zal je vooral voor dat zieke kind gaan zorgen en je andere kinderen vragen dit ook te doen. Welnu, ook God doet dat. Dus ben je gezond en heb je een normaal inkomen, dzan moet je jou inzetten voor wie arm of ziek of ewak is. Dat hoort zo."

JA, GOD VERLANGT DAT WE HET OPNEMEN VOOR WIE HET MINDER GOED HEEFT.

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 6 januari 2009

niet zomaar een tattoo

Een bloglezer die al langer niet kerkelijk pratikerend is en die ik persoonlijk ook helemaal niet ken, wou me toch via mail één en ander meedelen over zijn manier van geloven en vroeg me of hij daaromtrent me mocht mailen. Ik haal hier een paar van zijn pasages uit, eigenlijk een beetje op zijn uitdrukkelijke vraag, maar aan de andere kant vond ik dit wel een mooie getuigenis. Noem het devotie, religiosioteit, maar voor mij leek het veel meer, zeker wanneer je onderstaande leest! Hij wou wel anononiem blijven wat ik dan ook respecteer.

"Leuk, al wat te lezen van U! Indien U dit oportuun vindt, mag U MIJN TATTOO op Uw blog zetten, dat zou ik leuk vinden natuurlijk, maar U kiest! Uitkomen voor Uw geloof! Mijn reden is, dat ik enkele jaren geleden een serieus hartinfarct heb gehad en mits een paar kleinigheden volledig hersteld ben! UITKOMEN en UITDRAGEN van het X-lijk Geloof, elk op zijn manier en DANKEN VOOR WAT MEN KWIJT WAS EN TERUGGEKREGEN HEEFT is groots en terzelfde tijd klein en nederiig en schoon!"

"Tattoo is van mijzelf en is dus 10-jarig dankbetuiging voor het redden dat Jezus mijn leven gered heeft van m'n groot hartinfarct, want niemand dacht dit te overleven! LOVEN EN DANKEN EN EREN EN VEREREN vind ik zeer mooi om dit bescheiden zichbaar uit te dragen!"

Al ziet men het maar 1 seconde; het is zo mooi, dat elke mens er mij bijna over aanspreekt! Dank u Mon Jesus!

Woorden van een eenvoudige man.

TOEPAASELIJK OP HET FEEST VAN DE OPENBARING!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Maandag 5 januari 2009

Nog wensen

Voor het jaar dat begint wens ik je dat er plaats is voor jou in onze wereld,
een warm huis, een warme thuis en een warm hart.
Dat je plaats inruimt voor wie op jou rekent.
Dat er in jou hart ook plaats is voor God:
dat Hij er welkom is.

Mogen wij daarom ook terug biddende mensen worden,
zoals moslims die biddende mensen zijn en ons oproepen
als christen dat ook te zijn!

Misschien kunnen wij als broeders in het geloof pas zo deze
"vertrouwenscrisis" oplossen.

Want, zoals de Franse bisschoppen het verwoorden:
"Het vertrouwen zal pas terugkeren, als de zorg om de mens
- de hele mens en alle mensen - opnieuw voorrang krijgt".

ZALIG Nieuwjaar!

Geschreven door maarten om 21:50 Reageer op dit bericht Stuur door

Zondag 4 januari 2009

Zalige dag gewenst!

een goeie morgen
en een zalig weekend toegewenst!
zou dat zo niet iedere dag moeten zijn
een zalige dag wensen aan elkaar?!
want waarom alléén een gelukkig nieuwjaar
een zalige kerstdag
een zalige dit of dat,
maar wat dan met de dagen er
tussen in?

mogen die dagen dan niet gevierd worden?
leven wij dan niet in die dagen,
zijn wij dan niet elke dag mensen met gevoelens
die liefde en vriendschap willen ontvangen?
elke dag is een dag om te vieren
elke dag een dag waarvan men mag zeggen:
't is toch goed om mens te wezen.

daarom krijgen jullie van mij nu vandaag
een zalige dag toegenwenst,
met daar bovenop nog een dikke

Geschreven door maarten om 23:26 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 3 januari 2009

VRIEND

Ware vriendschap eist niets.
Ware vriendschap dwingt niet.
Ware vriendschap is, zonder een teken van leven,
toch nog weten dat die ander om je geeft.
Het is vertrouwen,
geloven.

Om een ware vriend de behouden
hoef je geen wekelijkse band de scheppen,
geen alledaags woord zoals:
"mooi weer vandaag" ,
want dat wordt het na een tijd.

Slechts wanneer jij een vriend kan laten gaan
zal er steeds die oprechte:
"hoe gaat het nu met jou?”
aanwezig zijn.

Ik weet, het klinkt misschien wat raar,
maar hoe verder van elkaar
hoe oprechter een vriend VRIEND zal zeggen tegen jou.

Eddy Hautekeete 02-01-2009
en bewerkt door Maarten

Geschreven door maarten om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 2 januari 2009

Maria Lichtmis

For those who love their moms.

Dedicated to all mothers in the world.

---------- What "Mother" Means ----------
"Mother" is such a simple word,
But to me there’s meaning seldom heard.
For everything I am today,
My mother’s love showed me the way.

I’ll love my mother all my days,
For enriching my life in so many ways.
She set me straight and then set me free,
And that’s what the word "mother" means to me.

Thanks for being a wonderful mother, Mom!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

Meer van liefde en vriendschap als sleutel