ENGELTJE

Men zegt dat Loouis Neefs ver onze tijd ver vooruit was toen hij zijn teksten schreef, zeker over: "Laat ons een bloem en wat gras dat nog groen is. Laat ons een boom en een zicht op de zee". Maar toen volgende "smartlap/levenslied" me werd toegestuurd en ik zonder de muziek de tekst aandachtig las, zag ik dat ook de Zangeres Zonder Naam evenzeer  haar tijd ruimschoots voor was met voorspellingen die wij vandaag moeten ondergaan. En juist dan komt de meest hoopvolle boodschap die we in jaren mochten horen en die verwelkomd werd door de ganse wereldbevolking: HOOP en CHANGE! Ja, we kunnen het wél SAMEN over rangen en standen, gender en ras heen.

Hoe langer ik de toespraak beluister, lees en herlees, hoe meer het me treft dat ons een mens werd gezonden van diep geloof. Ik weet dat ik misschien overdrijf en toch durf ik de vergelijking te maken.
Miljoenen mensen hebben zich verplaatst om dat ene woord van Hoop en toekomst te horen, even  de man aan te mogen raken. Gebeurde hetzelfde niet wanneer Jezus zijn verkondiging begon. Mensen liepen te hoop om zijn bevrijdende boodschap te horen, zijn mantel aan te raken om genezen te worden. Deze genezing verwacht de hele wereld van deze nieuw verkozen president. Een man, geworteld in diep en oprecht geloof. Niemand kan ontkennen dat zijn boodschap elk van ons heeft geraakt. Ook dat is evangeliseren zonder onderscheid te maken zoals hij het zelf heeft gezegd!

Ik geloof dat God het altijd heeft geweten
Dat de mens hem op een dag wel zal vergeten
Dat ze zouden denken dat ze alles konden
Dat we ook een hemel hadden uitgevonden
Dat de kerk voor de parkeerplaats moest gaan wijken
Het geluk alleen bestemd was voor de rijken
Ik geloof dat God het dan wel verder weet
En de mensen hier beneden ook vergeet

Ik geloof dat dan de dag nog eens zal komen
Dat er geen bladeren meer groeien aan de bomen
Dat de zon voor ons niet meer zal willen schijnen
En de bloemen in het veld weg zullen kwijnen
Dat de aarde dor wordt zonder gras of koren
En geen kind in de toekomst wordt geboren
Ik geloof dat God de vader van ons houdt
Maar dat wij hier boeten voor ons fout

Ik geloof dat wij nog tijdig kunnen keren
Als wij van de fouten maar eens willen leren
Ik geloof dat al het kwaad ons eigen schuld is
En dat God nu aan het eind van zijn geduld is
Ik geloof dat blank en zwart de hand moet geven
En dat oost en west in vriendschap moeten leven
Stop de oorlogen en de jacht naar steeds meer geld
Anders zijn de dagen voor ons snel geteld

Ik geloof dat het nu tijd wordt dat wij stoppen
En berouwvol mea culpa moeten kloppen
Ik geloof dat hij ons niet meer wil ontfermen
Dat hij niets meer doet om ons nog te beschermen
Ik ben bang dat hij ons stilaan zal gaan haten
En ons hier aan het absurde overlaten
Ik geloof dat heel de hemel ons negeert
Dat de duivel bij ons alles inspireert

De keuze die je moet maken is of jij leeft met je littekens
 of je littekens met jou.

Het waren heel zeker niet deze woorden die ik achterliet toen ik blogland binnenstapte. Zie daarvoor maar in het archief, maar toen ik recent een ex-collega tegen het lijf liep en we ons elkaar een rondje trakteerden, de laatste nieuwtjes uitwisselend voor zover die er al waren, kon ik bevatten wat hij op een gegeven moment vertelde nu ook hij met vervroegd pensioen is moeten gaan. "Het is nu pas heerlijk. Nooit meer die verloren dagen op kantoor. Achteraf lijkt het werk daar zo zinloos, afgezien van het (karige) salaris. Ik bedoel, je doet jarenlang je best, houdt alle dossiers keurig bij, soms veel langer dan wettelijk vereist; je zorgt dat alle cijfers kloppen. Je doet zelfs overuren die nooit zullen worden gerecupereerd. En wat blijft er over? Een berg papier als een ruïne en een hoofdstukje in het jaarverslag waar ondergetekende dan nog zelf de laatste hand heeft aangelegd om het op een presenteerblaadje tussen de kaas-en wijnschotel op de tafel van de edelachtbaren van de beheerraad neer te leggen, die het dan weer verkreukeld in hun binnenjas opbergen, eens uit jouw gezichtsveld verdwenen.
Neen, ik kijk niet meer achterom. Over enkele jaren weet niemand meer hoe dringend de zaken moesten worden afgehandeld die zelfs nu nog hangende zijn. Er blijft inderdaad niet veel over van wat eens een werkzaam leven was. En is de wereld daar beter van geworden? Neen, niemand maakt zich druk over jouw verdere levensloop. Je was al vergeten, zelfs vervangen, toen je de laatste keer de deur achter je dichttrok."

"LEER VANAF NU GENIETEN" hoor ik een raadsman zeggen!

Een viend moet een apostel zijn die jou Christus leert kennen.

Aan deze woorden van Thomas a Kempis moest ik denken wanneer ik door gedichten en bedenkingen wandel die geschreven zijn door een eenvoudig mens die me keer op keer en op heel begrijpelijke taal uitnododigt in dit jaar van het Woord ons bewust te maken wie Christus echt voor me is.
Dat daarbij deze 'eenvoudige mens' dan een vriend werd, daar zijn meteen fundamenten gelegd voor nieuw en écht leven. Waaraan heb ik het te danken dat ik zo een apostel mocht ontmoeten?!

"Oei" hoor ik zeggen, "nu nog over kerstmis". Ja zeer eigenaardig hoe vlug het al achter de rug ligt of nog sterker hoe vlug we, met de stal - als die er al stond - ook zo vlug mogelijk de boodschap willen opbergen. Hoe komt het toch dat het mooiste dat aan ons gebeurt, wat we zelfs in familie graag vieren evenzeer, we er nog zo moeilijk aan herinnerd willen worden, en dit na een paar luttele dagen? Heeft alle sfeer er dan ook dit jaar weer voor gezorgd dat er geen stilte was of werd gemaakt om die boodschap te laten doordringen en er ook echt werk van te maken? Of zijn het toch maar mooie woorden in een koude en donkere tijd, goed voor op een keerstkaart of in vredesboodschappen waar ons het échte Licht wordt aangezegd? Ik denk niet dat ik het zo streng mag stellen, want iedereen wordt op dit feest van Licht en Vrede, van de herinnering aan de geboorte van Jezus wél degelijk ten diepste geraakt. Het is een échte hoogdag, ook in onze kerken, ook in deze tijd. Want wat is Kertmis anders dan God herkennen in de mens die honger heeft, naakt is, gevlucht of gevangen, en je zijn lot echt gaan aantrekken. Laatste zijn niet zomaar holle woorden wanneer je de verschrikkelijk beelden ziet in Congo en het Miden-Oosten. Dit zijn ze evenmin wanneer je alle schrijnende verhalen leest van gebroken, eenzame mensen, die soms "loosers" worden genoemd.

Een mooie getuigenis in dit verband deel ik graag met jullie: "Ben je een ouder met vijf gezonde en één ziek kind, dan zal je vooral voor dat zieke kind gaan zorgen en je andere kinderen vragen dit ook te doen. Welnu, ook God doet dat. Dus ben je gezond en heb je een normaal inkomen, dzan moet je jou inzetten voor wie arm of ziek of ewak is. Dat hoort zo."

JA, GOD VERLANGT DAT WE HET OPNEMEN VOOR WIE HET MINDER GOED HEEFT.