Donderdag 12 februari 2009
even bezinnen
met de
ze mooie voorstelling
met de
ze mooie voorstellingReageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 11 februari 2009
Lourdesontmoeting
Op 11 februari 1858 is het koud in het cachot. Moeder Louise stuurt Toinette naar buiten om hout te gaan halen. Bernadette mag eerst niet mee, maar na aandringen dan toch wel. Als ze buiten de stad langs de molen komen en zien dat de mensen kijken wat ze doen, trekken ze verder naar Massabielle, want ze willen niet voor dieven worden gehouden. Als Bernadette de twee volgen over de beek en haar kousen uittrekt, hoort ze plots een winddruk. Dat doet denken aan de wind die de apostelen horen op Pinksteren. Het is een aanwijzing voor de Geest van God die werkzaam is.
Bernadette ziet het meisje in de nis van de grot en grijpt naar de rozenkrans: is dit geen illusie? Ze wil een KRUISTEKEN maken, maar dat lukt niet. Een kruisteken is geen bezweringsteken, geen magisch verweermiddel. Pas als ook De Dame ook een kruisteken maakt, kan Bernadette dat ook doen.
Dit is veel betekenend: Maria leert Bernadette en ook ons het mysterie van het kruis en van de liefde van Vader, Zoon en Heilige Geest te verstaan.
Het is op deze verjaardag dat we allen willen getuigen over Bernadette in het komend jaar na het jubeljaar te Lourdes.
Waarom naar Lourdes? https://blog.seniorennet.be/geloven/
En verder nog een aantal interessante links voor mensen die er aan denken naar Lourdes te gaan:
Sites
Dinsdag 10 februari 2009
leven met een beperking
Het is inderdaad al een tijd terug geleden dat ik nogal uitvoerig schreef rond mensen met een beperking en de gevolgen op relationeel vlak. En toch is het goed af en toe duidelijk te stellen dat wij geen medelijden nodig hebben, en we er niet keer op keer moeten aan herinnerd worden dat we kwetsbaar zijn. We moeten evenwaardig worden behandeld, bezocht worden als een ander, uitgenodigd worden en indien nodig geholpen worden naar de plaats die we willen bezoeken, hetzij theater, filmvoorstelling en dat tussen alle anderen, niet weggestopt of een plaats toebedeeld krijgen in een uithoek van een praatcafé.
De enige manier om dat te bereiken is communicatie, het leifst in eigen buurt; uitgenodigd worden in het verenigingsleven. Anders is het communiceren via het net een godsgeschenk, maar dan enkel en alleen als het meer mag worden dan een virtuele wereld, want te veel heb ik, zelfs in dit blogland, al moeten constateren dat mensen wél de weg naar elkaar gevonden hebben via SeniorenNet, maar niet wanneer er bepaalde mensen zijn met een beperking.
De autokosten zouden immers kunnen oplopen!
Maandag 9 februari 2009
Blogland Wonderland
Er was eens een dame - zo beginnen alle goede sprookjes toch - die blijkbaar al heel lang mijn blog bezocht en toen ik regelmatig berichten zag in mijn gastenboek was ik wel nieuwsgierig wie het gezicht achter die naam mocht wezen. Die dame voelde zich vooral aangetrokken door het Mariale aspect van mijn blog. En zo bracht een woord ons tot elkander ... een romance in de maak?
In zelfde tijd was er nog een andere dame. Zou hier nu echt een tweestrijd losbarsten, en dan nog als inzet de figuur van Maria?
De contacten rond dame één verwaterden echter al snel, maar wat ik in alle eenvoud vernam van 'dame twee' getuigde van zoveel oprecht en diep geloof dat ik wel wat meer wilde weten. Het was dus niet om mij te doen, maar om het gemeenschappelijke uitdragen van onze boodschap rond liefde en vriendschap gebaseerd op ons doorleefd geloof, waarin we elkaar bemoedigden en ondersteunden. Toen ik van Susanna, want zo vernam ik uiteindelijk haar ware identiteit, vernam dat zij af en toe een poëtische en muzikale bezinning bracht voor kleine groepen, en dit in het bijzonder rond Maria, en dat zij daarbij gebruik maakte van accordeon maar evenzeer van oude instrumenten, dacht ik eraan of het geen ideale gelegenheid was hen uit te nodigen naar het bedevaartstoord te DADIZELE (B), mijn geboortedorp, waar ik het Mariale en dit als lector, a.h.w. met de paplepel ben ingegeven. Zo contacteerde ik de pastoor aldaar en voor ik het goed en wel besefte, had deze al contacten gelegd met hen en zo kwamen de mensen uit het voor ons verre Limburg naar hier om een Mariale gebedswake te verzorgen.
Deze viel dermate goed in de smaak dat er al onmiddellijk werd aan gedacht of ik zelfde duo niet kon uitnodigen bij de jaarlijkse trekking van de 35 Lourdesbeurzen ter waarde van 400 euro hier in eigen stad ROESELARE waar "de vrienden van Lourdes" hier een goede stek hebben. Deze organisatie maakt deel uit van Vlaanderens Bedevaarten en is een lievelingskind van het bisdom Brugge.
Het was voor mij dan ook een genoegen http://www.akutaluma.be/ AKUTA-LUMA hier aan het werk te zien en te horen zondag laatst leden in een ingetogen sfeervolle Mariale evocatie, en dit tot vreugde van een sereen publiek waar een honderd mensen op waren afgekomen. Het werd er muis en muisstil, terwijl iedereen zijn ogen kon richten op Maria.
Of tot waar SeniorenNet kan leiden.
Een echt wonder dus!
Genegen en dankbaar,
Maarten
Zondag 8 februari 2009
week van de liefde
"WE ZIJN GESTART MET DE WEEK VAN DE LIEFDE
EN DAAROM ZULLEN WE NU CONDOOMS UITDELEN".
Wellicht ben je nu ook fel geschrokken, zeker nu u zich al hebt voorbereid op het nakende Valentijnsfeest. Helaas vormt tweede zinsdeel een flinke afknapper.
Wat je hierboven leest zag en hoorde ik echter wél degelijk op de Nederlandse tv.
Hoever zijn we afgedwaald van wat het mooiste in het leven - nog altijd en voor de meesten het hoogste streefdoel - : de LIEFDE - in één adem wordt
verkracht tot pure banaliteit, mensonwaardig, mensonterend!
Slechte tekst? Inderdaad, want ik vind er geen woorden voor!
Zaterdag 7 februari 2009
DE NACHTWAKER
De nachtwaker - Frederick Busch
New York City, 1876, William Bartholomew is financieel speculant en gelooft dat de wereld maar om één principe draait: winst of verlies. Hij gaat gemaskerd door het leven sinds zijn gezicht ernstig verminkt Raakte door een verwonding die hij als scherpschutter tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog heeft opgelopen. Als Bartholomew de Creoolse prostituee Jessie ontmoet, gaan zijn gevoelens echter opspelen. Jessie overtuigt hem ervan dat de handel in zwarte mensen sinds de Burgeroorlog geenszins is gestopt. Bartholomew walgt van het idee dat mensen behandeld worden als koopwaar en besluit met Jessie de strijd aan te binden tegen dit onrecht. Terwijl Jessie een ingenieus plan bedenkt om de slavenhandelaars te dwarsbomén, wordt Bartholomew geplaagd door herinneringen aan de vreselijke gebeurtenissen uit de oorlog. De flashbacks werpen hun duistere schaduw vooruit. Is Jessie wel te vertrouwen, of is ze net zo verdorven als de blanke slavenhandelaars? Hij zoekt hulp bij Herman Melville, een vergeten maar door Bartholomew bewonderd schrijver en nu douane beambte. Samen met Melville en de Journalist Samuel Mordechai wordt Batholomew meegesleurd in Jessies wereld: een wereld vol moordenaars, hoeren en achterbuurten.
EEN ZWART VERHAAL WAARBIJ IK AF EN TOE NAAR ADEM MOEST HAPPEN EN ME DE VRAAG STELDE WAAROM HET NOG ALTIJD KAN GEBEUREN OP VANDAAG!
Vrijdag 6 februari 2009
Het gezin
Liefde .... gebeurt nog op zijn best in het gezin.
"Een christelijk gezin, dat vol VERTROUWEN leeft in en trouw aan God, grootmoedig kinderen aanvaardt, zorgt voor de zwaksten, en klaar staat om te vergeven, wordt een levende Bijbel die iedereen kan lezen.
De huiselijke omgeving is een school in menselijkheid en christelijk leven. in gezinsverband leert men wederzijdse liefde, waarheid, respect, gerechtigeheid, trouw en samenwerking.
Daarenboven leert men er zich inzetten voor anderen, vooral voor zwakkeren."
Benidictus XVI
Donderdag 5 februari 2009
LEEF NU
Zie de mensen uit de straat
De buurvrouw om de hoek
Vraag hoe het met hen gaat
Vereer hen met een bezoek
Geniet maar van het heden
Ruik de bloemen in de wei
Denk niet aan het verleden
Dat was gisteren al voorbij
Kijk , en steel met die ogen
De kleuren van de regenboog
Die vogels daar aangevlogen
Dicht bijeen, recht omhoog
Leef en proef van het leven
Met je vrienden van vandaag
Toon je in het samenleven
En help hen bij iedere vraag
Alles vliegt zo snel voorbij
Elke dag weer zoveel haast
Sta even stil bij jou en mij
Eer het leven verder raast
Voor de dood jou bezoekt
en jij geen tijd had mij te bezoeken.
Woensdag 4 februari 2009
THUIS
Thuis
Wachtend in het station met een ticket naar
mijn bestemming
Net terug van een tournee van
one-night-stands, mijn koffer en gitaar in de hand
Elke stop is perfect gepland voor een poëet
Elke dag is een schakeling van sigaretten
Elke stad is dezelfde, de films, de fabrieken
en elke vreemdelings gezicht doet met beseffen
dat ik verlang te bestaan
Vanavond zing ik mijn lied opnieuw,
ik speel het spel en doe alsof
Maar elk woord komt op me af
als een leegte,
ik heb iemand nodig om mij te troosten
Ik wou dat ik thuis was, waar ik kan ontsnappen
en waar de liefde op mij ligt te wachten
Ik zit hier heel alleen, met drank en sigaretten
Het huis is leeg en verlaten
de hond ligt te janken in zijn mand
Elke stap is perfect gepland voor mij
Maar waarom kan jij er niet bij
Elke straat is dezelfde, het huis en de ramen
en elke vreemdelings gezicht doet me beseffen
dat ik jou nooit meer zal zien
Vanavond zing ik mijn lied opnieuw ...
Dinsdag 3 februari 2009
Omdat je zwart bent
"Doodsbang en hulpeloos, zonder voldoende lucht om te ademen en in het pikdonker, waren ze onopzettelijk vergiftigd en opzettelijk verscheept. Je wordt geboren, en de wereld buigt zich over je heen om je op te voeden, maar de tepel is ijskoud, de melk is vergiftigd en je gaat dood omdat je een kind bent, en bovendien zwart".
Ik vond dat deze aangrijpende tekst uit de thriller "De Nachtwaker" met jullie moest delen ...
Maar naast dit stukje proza greep me nog eens die harde werkelijkheid naar de keel! Waarom?!
Maandag 2 februari 2009
Maria Lichtmis
We zijn toe aan één van de eerste Mariafeesten van het kalenderjaar. Voor velen ook een feest van en voor de jonge moeders. Vandaar deze bijdrage vandaag.
For those who love their moms.
Dedicated to all mothers in the world.
---------- What "Mother" Means ----------
"Mother" is such a simple word,
But to me there’s meaning seldom heard.
For everything I am today,
My mother’s love showed me the way.
I’ll love my mother all my days,
For enriching my life in so many ways.
She set me straight and then set me free,
And that’s what the word "mother" means to me.
Thanks for being a wonderful mother, Mom!
Meer rond LICHTMIS
vind je op mijn ander blog
https://blog.seniorennet.be/geloven/
Zondag 1 februari 2009
Kinderlijkjes
Dit waren kinderen, onze kinderen. Ze bezaten de tere oogleden, de korte, dunne vingertjes en zachte armpjes en beentjes die wij, door en door vertrouwd als we zijn met de grote wereld, in de naam van alles wat in het leven goed en rechtvaardig is, nu in onze armen hadden moeten wiegen en bescherming bieden ...Maar we zijn niet opgewassen tegen deze wereld die we met zijn allen misschien, beetje bij beetje, zelf hebben gemaakt en waar we nu allen het slachtoffer van zijn geworden....
Zaterdag 31 januari 2009
31 januari : Feest van Don Bosco
Don Bosco
Jan Bosco, later Don Bosco genoemd, werd op 16 augustus 1815 in Castelnuovo d'Asti, een stadje niet ver van Turijn, geboren. Hij groeide er op in het gehucht Becchi, als derde zoon van een landbouwersgezin. Aan de basis van zijn spiritualiteit en pedagogie ligt een droom die hij had op negenjarige leeftijd. Als zestienjarige knaap trok Don Bosco naar de middelbare school van Chieri en op 5 juni 1841 werd hij tot priester gewijd.
De confrontatie met de vele jongeren in de gevangenissen van Turijn, deed Don Bosco beslissen in Valdocco, een Turijnse volkswijk, een eigen 'oratorio' uit te bouwen, een speel- en ontmoetingsruimte, een thuis, een school, een parochie op maat van de jongeren.
In 1859 stichtte Don Bosco, samen met een aantal van zijn jonge medewerkers, een eigen congregatie, die zich noemde naar de H. Franciscus van Sales, de salesianen van Don Bosco. In 1872 legde hij samen met Maria Mazzarello de basis van het Instituut van de zusters van Don Bosco.
Don Bosco was een populair man, een pedagoog, een stichter van congregaties, maar ook een missionair man en vooral iemand met een hart voor jongeren. Op 31 januari 1888 stierf Don Bosco, 'versleten als een oud kleed', zo luidde het. In 1934 werd hij heilig verklaard.
Misschien zijn dit de vruchten van mijn jeugdjaren: én burgerzin én geloofsverkondiger ... waar ik zelfs op papier in 1988 een document kreeg met de opdracht de geest van Don Bosco verder uit te dragen in de Kerk en in de Wereld!
Vrijdag 30 januari 2009
Hoe komt het toch
Ja, hoe komt het dat ik me vandaag zo rustig voel, dat niets me kan raken ook al ben ik niet eens euforisch? Vanwaar kwam die rust over me heen die ik zelf niet eens heb gezocht? Was het dan toch het uitkijken naar mensen, of was het wat ik hoorde over twee broers die tamelijk vlug na elkaar werden geboren - zo verschillend zijn, soms hardvochtig maar het precies daarom opnemen voor elkaar - en dan zomaar de weg van vrede gaan door dat simpele gebaar een helpende hand uit te steken waar het niet eens werd gevraagd, laat staan verwacht.
Of is het dan toch mijn blijvend geloof in die ander, heel dichtbij of veraf hoe diep ze ook het mes in mijn rug hebben gestoken?!
Of is het niet méér dan de stilte die mijn hart bereikte na het lezen van zoveel zinvolle teksten, zelfs terwiijl er oorlog woedt en tragedies zich nog maar pas hebben voltrokken. Is het misschien het laatste dat me tot rust brengt in dit uur in het besef dat een natie, zonder elkaar te kennen, nu ingekeerd is in zichzelf, bezinnend hoe ons het leven werd gegegen om het tot bloei te laten komen.
Hadden we deze noodlottige bezinning nodig die ons tot de ware kern van ons bestaan herleidt en ons zo rustig maakt ... Een weg naar volwassenheid en wat we op die weg :mogen meemaken. Ook een weg van geloof, van gebed zelfs.
"Het moet eerst oorlog zijn voor mensen terug gaan bidden", hoor je zo vaak. Al die jaren dat er oorlog is in de Gazastrook werden wij niet uitgenodigd tot een persoonlijk gebed. Zelfs in de voorbije GEBEDSWEEK voor de eenheid is het moeilijk tot rust te komen, maar na de dodelijke steekpartij is er die inwendige stem: "Naar WIE zouden we gaan"? Elk op zijn manier. Is het mede ook dit gevoel dat me rustig maakt, wetend dat ik hier niet alleen zit, verbonden met jou en jou en jou?
Een bedenking nu we reeds aan het eind zijn van de eerste maand van dit nieuwe jaar 2009!
Donderdag 29 januari 2009
Ontzeg mij alles
Ontzeg mij alles wat jij wilt
Ontdoe mij van mijn kleed,
want naakt werd ik geboren.
Ontneem mij mijn stem,
want spraakloos ben ik hier op aarde gekomen.
Ontzeg mij mijn ogen,
want blind was ik toen ik hier kwam neergedaald.
Steel mijn gehoor,
want toen ik hier op aarde de eerste klanken hoorde
wist ik niet wat ik hoorde.
Maar neem mij niet mijn liefde af
wat ik meedraag in mijn hart,
want liefdevol was ik reeds van die allereerste seconde op aarde.
Heer laat me stilstaan.
Laat mij neerstuikelen.
Laat mij wegzinken in een kolk van onwetendheid.
Want ik was het en ben het nog steeds,
en zal het altijd blijven, onwetender dan JIJ.
Maar ‘k vraag jou enkel mijn hart met rust te laten,
want het is mijn hart wat vervuld is van liefde,
liefde wat ik delen wil met ieder mens op aarde.
Eddy Hautekeete 23-01-2009
Wat kan ik hier nog aan toevoegen?! Het werd me zomaar gemaild, maar wanneer ik dit lees vraag ik me af: wie zijn ze, de mensen aan de rand ...die zo een mooie dingen uit hun pen laten vloeien.
Het is precies door een mens als deze en een op aanraden van enkele medebloggers dat ik een niuew blog ben gestart.
https://blog.seniorennet.be/geloven/
Woensdag 28 januari 2009
Ik ken je naam niet
Ik ken je naam niet
Ik heb je nooit ontmoet
Maar jouw ogen delen dezelfde dromen
Jouw hart koestert dezelfde liefde
Jouw handen zijn even gul
Dromen van hoop
Onvoorwaardelijke liefde
Gul voor elkaar
Ik ken je naam niet
Ik heb je nooit ontmoet
Maar jouw ogen zien mijn leed
Jouw hart spreekt mijn taal
Jouw handen reiken uit naar de mijne
Marjan Pittevils
Dinsdag 27 januari 2009
Het geluk is groter
De vreugde bestaat erin van uw leven gegeven te hebben.
Dat is de vreugde van ouders die hun kinderen opvoeden. Het kost veel moeite en inspanning, maar dat weegt niet op tegen de vreugde en het geluk die dat meebrengt. Zo is het ook met DE LIEFDE, DE VRIENDSCHAP, met de dingen die echt waarde hebben. Ook al brengen ze lijden en pijn of verdriet mee; de vreugde, het geluk is groter.
Maandag 26 januari 2009
Onnoembaar verlies, een getuigenis
“Ik ben ooit eens met Tim gaan wandelen samen met de kleine van mijn zus, en toen was dat koppel ook in dat park; ze zaten samen op een bank; ze was nog zwanger en ik zie die vader nog genieten van het leven in zijn vrouwtje haar buik; echt dat zijn beelden die nu blijven spoken door mijn hoofd.
Ik ken die papa van dat kindje waar ze zo lang hadden op gewacht; de kleine van mijn zus was aan het spelen en die mensen kwamen naast ons op de bank zitten, en ik hoor die papa nog zegen tegen me: “uw zoontje ziet er een lief kindje uit, nog even en we mogen dat geluk ook delen want binnen 2 maand mogen we God danken dat het ons eindelijk gelukt is”.
… en dan die begeleidster die de steekpartij niet mocht overleven, die ken ik ook want ik heb nog naast haar gewoond; het was echt een vrouw die alles zou gedaan hebben.
Maar die beelden in het park hier, dat koppel dat komt afgestapt en vraagt: “mogen we er bij zitten?” en begint zo spontaan te praten … die vader was over van geluk dat hun droom waar ging worden …”
Helaas het geluk van deze mensen is van heel te korte duur geweest, want pas enkele maanden na de geboorte werd hun kinderwens met een mes doorboord. Dit is een getuigenis van een vriend van me die niet méér woorden verdraagt … Een onnoembaar leed.
Maandag 26 januari 2009
Een spatje vreugde
Laat een spatje vreugde neerdalen op aarde
He menneer,
mag ik papa zeggen tegen jou,
want ik lig nu toch in uw armen,
en kindjes liggen toch in papa’s armen he?
He menneer mag dat,
want weet je ‘k zou je iets willen vragen.
Papa, nu ik hier bij jou ben
zou jij voor mijn mama en mijn papa daar beneden
willen zorgen,
zou je hun verdriet om mijn nu leeg staand bedje
een beetje willen op uw schouders nemen?
Want ze zijn zo klein,
zo breekbaar,
ben bang dat ze het niet alleen aan
zullen kunnen.
Om nooit meer mijn lieve lach te horen.
Om nooit meer de moeten opstaan
midden in de nacht,
wanneer mijn maagje knorde van de honger.
Om nooit meer mijn kleine handjes rond hun vinger
geklemd de voelen.
Om nooit meer mijn traantjes te moeten afdrogen.
Daarom vraag ik u menneer,
wil jij vanavond hun eens een verhaaltje voorlezen
zoals zij dat steeds deden voor mij.
Wil jij even hun knuffel zijn in de nacht
wanneer zij rusteloos liggen de draaien en de woelen
omdat zij hun verdriet niet kunnen verwerken.
Toe menneer,
mag ik papa zeggen,
laat mijn traantje
van vreugde een zegen zijn
voor mijn mama en papa daar op aard,
zodat hun traantjes van verdriet ook snel een traantje
van vreugde zou kunnen worden.
Dat is al wat ik jou vraag
papa hier in de hemel,
dat zij eveneens mogen gelukkig zijn
net zoals ik nu.
Want ’t is goed vertoeven hier op die zachte
wind zijn adem,
’t is goed verblijven in uw huisje klein,
maar dat weten zij niet,
dus laat hen een teken van mijn vreugde
zien bij het ontwaken
morgen vroeg.
Zondag 25 januari 2009
Operatie geslaagd
Zo wordt het benoemd. En ja, een of ander officier laat zich meeslepen door emoties van dat ene ogenblik en noemde de operatie nu geslaagd. Al die mannen die eraan te pas waren gekomen om de gezinnen bijeen te drijven, al die mannen die het terrein hadden bewaakt terwijl ze naar hun bestemming werden gemarcheerd, en dan al die mannen die bereid waren geweest het salvo af te vuren op de moeders die dicht om hun kinderen heen stonden of hun zuigelingen in hun armen klemden terwijl echtgenoten tekeergingen of stonden te beven of degenen die ze liefhadden iets toeriepen over de hemel of :moed of alsnog genade afsmeekten.
Er waren jonge jongens en meisjes bij en dan die babiy's, en hun ouders nog zo jong.
Mar de operatie is geslaagd al durft niet één van deze soldaten het woord BEREID in zijn mond te nemen. Het is het verhaal van vandaag tussen Palestijnen en Israëlieten, maar het is evenzeer het verhaal van van de werldwijde holocaust van toen of het verhaal van de Indianen. Iedereen noemt zich "geslaagd" en "bereid".
De bittere waarheid is dat er enkel verliezers zijn en er nooit een operatie van deze omvang, hoe kort of lang die ook mag duren, geslaagd kan genoemd worden! Hoe jammer ook!
Maar hoe een oorlog doen "slagen" als we ons niet eens als broer en zus kunnen verzoenen?!