Voor degenen onder jullie die het genoegen mochten smaken ooit in Lourdes te zijn geweest, zullen wellicht meerderen ook de mooie kruisweg hebben afgelegd langs monumentale beelden waar je niet anders kan dan er stil bij te worden, ver van de drukte, op een heuvel. Trok ook Jezus zich niet vaak terug op een heuvel om er te bidden?!

Waarom is de kruisweg in Lourdes dan zo geliefd?
Dat is waarschijnlijk omdat Lourdes ons plaatst in het hart van het christelijk geloof. God is mens geworden voor ons, voor ons heil.
Jezus heeft zijn leven gegeven uit liefde voor de mensen.
Met zijn Kruis en door de Verrijzenis toont Jezus ons de weg naar het leven.

Deze geschiedenis is geen verhaaltje of een fabel, het is echter op aarde gebeurd zo’n tweeduizend jaar geleden.
De Kruisweg meemaken is terug gaan naar die Bron.
Zo krijgen dan ook alle andere symbolen hun betekenis terug:
Het water van ons doopsel.
De kaars zoals in de Paasnacht.
De vergiffenis van de zonden, waarvoor Jezus gestorven is.
De Eucharistie, waar wij Zijn dood herdenken, en Zijn verrijzenis uitroepen.

Gedurende de Kruisweg volgen wij Christus
Door het Geloof,
Met Liefde
In Hoop.

"Zij/ hij kende geen kwaad, geen verraad,

 zij/ hij WAS NIEMANDS METGEZEL"


Een gedachte op de vooravond van Goede Vrijdag waar inderdaad zovelen alleen zijn.

Goede vrienden, 

Ik heb mijn  werkzaamheden, zelfs mijn lezen onderbroken toen ik dit boek in handen kreeg. Ik weet dat het u ten zeerste zal interesseren, rond God, geloven, sterven, de oude dag, maar evenzeer omwille van de vele citaten en doordenkers. Zelfs bedenkingen rond onze ‘nieuwe’ paus blijven niet achterwege.

Bijna op elke bladzijde kan ik iets aanstippen en onderlijnen.Ik wilde dit dan ook met je delen. Dus naar de bib of naar de winkel zou ik zeggen!

Van harte, Maarten

Ik geloof niet in God, maar ik mis hem.’ Julian Barnes’ nieuwe boek is onder meer een familiegeschiedenis, een ideeënwisseling met zijn broer – die een vooraanstaand filosoof is –, een overdenking van de dood, een viering van de kunst, een discussie over God en een eerbetoon aan de Franse schrijver Jules Renard.

Hoewel hij bezweert dat dit geen autobiografie is, leest Niets te vrezen als de intellectuele blauwdruk van een briljante geest, een tocht langs de inspiratiebronnen van Barnes’ oeuvre. Al bij zijn eerste roman werd Julian Barnes geprezen om de volwassen manier waarop hij over de dood schreef. Bijna dertig jaar later keert hij even wijs, prettig en ontregelend naar dat onderwerp terug.


Op deze zondag wil ik ook een beginnende blogger een steuntje in de rug geven. Ga daarom maar eens langs bij:  https://blog.seniorennet.be/eddy_1953/ warvoor dank!

Daar alleen kan liefde wonen
daar alleen is het leven goed
waar men vrij en ongedwongen
alles voor elkander doet

Its not an achievement to make 100 Friends in a Year,
but an achievement is to make a Friend for 100 Years.

Het is inderdaad geen prestatie 100 vrienden te maken in één jaar,
maar het is wel bijzonder een vriend te zijn voor 100 jaar!

Het meest tragische van het leven is niet dat mensen ten onder gaan,
maar dat ze ophouden met liefhebben.

Uit 'The Summing Up"