Het racisme

'2222', Het was het cijfer waarmee iemand me opmerkzaam maakte dat mijn blog zeer gegeerd werd.
Ik kende toen niets van nummers noch van statistieken en heb me er ook maar weinig van aangetrokken tot op het moment dat  ik zag dat er bij vele bloggers een nummer stond. En verbaasd zag ik toe hoe mijn povere '2222' tussen die galerijen verscheen die verre mijn cijfer overtroffen. Het was zo van 'dat haal ik nooit! Maar zie, een mens schrijft, laat een bericht na, mijmert even, denkt er soms even aan om te stoppen, en zie voor ik het zelf heb gemerkt - misschien door de drukte van de voorbije dagen - werd de toen voor me onvoorstelbare '100.000' werkelijkheid. Een momet om éven ijdel als blij te zijn. Een moment om dankbaar te zijn aan zoveel onbekenden. Ja, we geven elkaar telkens een stukje leven en wat meer is, we ontvangen zoveel van elkander. We blijven elkaar inspireren, soms zelfs steunen waar kan en mag.  Heel veel dank en verder succes en moed, medebloggers om verder te gaan. We zien elkaar heus nog wel!

Dat heet dan gelukkig zijn! Ja dat is het ook een beetje, maar toen SeniorenNet een tijdje terug problemen kende, had ik net een bericht geplaatst rond een foto van wat het kan zijn: gelukkig zijn in pure liefde. De tekst ging toen jamer genoeg verloren maar bij deze gelegenheid toch ergens passend. De intnsiteit van twee gelukkige mensen die inderdaad iets gewonnen hadden, maar toen slechts wisten dat ze van elkaar hielden en diep gelukkig waren. Een foto die nu misschien zijn waarde verliest, en toch ... Mijn blog zal ook na '100.000' over LIEFDE EN VRIENDSCHAP BLIJVEN GAAN!

Jongens en meisjes, mannen en vrouwen zijn overal en altijd druk in de weer met mobiele telefoons, trerwijl het sociale leven binnen handbereik hen ontglipt!

Het is niet moeilijk om met woorden te liegen, toch niet voor sommigen; anderen daarentegen zullen het (gelukkig genoeg) nooit kunnen. Een JA bestaat slechts uit twee letters uit het alfabet, maar als mensen met gevoel de woorden "ik hou van jou" moeten uitspreken worden het soms de moeilijkste woorden ter wereld.

Bij het afscheid

Ik bid U, Heer, voor hem die deze dagen ons allen heeft moeten verlaten. Dat Gij hem moogt vinden dankbaar en gelukkig, omdat het stuk dat Gij hem hebt toevertrouwd bij de morgen van het leven is afgeweven. En mocht hij in zijn leven halverwege zijn gebleven, wil hem dit mild vergenven. Naar Eugeen Laridon bij het overlijden van mijn nonkel op 11 juni 2009 Maarten

Mogen liefde en trouw je nooit verlaten,
wind ze om je hals, schrijf ze in je hart.

U HAD ME NIET NODIG

U HEBT ME NIET GEMIST

Meer dan we er ons van bewust zijn hebben heiligen een invloed gehad op ons leven. Dat ondervond ik eens te meer toen ik recent van mijn zus een bidprentje, een meditatieve tekst en een kaarsje ontving met de beeltenis van Sint-Maarten, mijn patroonheilige. Ze had het meegebracht uit Tours. Ik werd er lichtelijk door ontroerd. Ja, naast de figuur van Maria heben  ergens mensen als Sint-Maarten als een Don Bosco een blijvende rol te spelen in mijn leven, soms helemaal op de achtergrond, soms rakelings nabij. In laatste geval waar Don Bosco een betere toekomst wou bieden aan de verwaarloosde jeugd. Staat ook Sint-Martinus niet evenzeer voor de man die alles wilde delen met de armen.

Het weze een aansporing ons verder te geven en te delen met mensen die arm zijn van geest, maar die het ook materieel minder hebben. Mogen wij heilig proberen te worden als Maria, Sint-Maarten, Don Bosco ... en deze lijst kan aangevuld worden met namen die voor u een inspirerende kracht waren en het zijn gebeleven, al dan niet op een hedendaagse manier!
 

LIEFDE is gebaseerd op VERTROUWEN