Klein klein kleutertje

Als de messen niet meer snijden,
als de soep te heet is,
als de letters in de krant te klein zijn
als de mensen stil spreken
als de deuren van de liften te vlug sluiten
als de stenen op het voetpad te oneffen liggen,
als de kruiswoordpuzzel ongekende woorden vraagt,
als men zegt dat je er jonger uitziet dan je bent,
dan word je stilaan oud.
Als je plannen hebt voor morgen,
als je het nieuws met interesse volgt,
als je houdt van spelende kinderen
las je geduldig luistert naar jongeren
met hun dwaze dromen en onmogelijke plannen,
als je niet voortdurend verwijst
naar 'de goeie oude tijd' waar alles beter was,
dan ben je jong.
Kleine kinderen willen vlug groot zijn,
en doen er liefst een jaartje bij;
bejaarde mensen doen van hun leeftijd
graag wat jaren af - tenzij de honderd nadert.
Zo vaak wordt er gespeeld met cijfers en getallen
wanneer de levensduur berekend wordt.
Toch is het in de meeste van die gevallen
niet belangrijk of het lang is, dan wel kort.
Wat de dagen vult: dat is het kijken waard.
Waar de gedachten blijven hangen,
waar het hart mee bezig is,
naar wie of wat we echt verlangen,
daar komt het vooral op aan.
De rest is geven en ontvangen
en weten: ik ben in Gods handen.

+ Roger Vangheluwe

HET RACISME DAT WE NIET WILLEN 

Het racisme waarvan we allemaal zo hard roepen dat we het niet hebben gaat eigenlijk om de onverschilligheid voor vreemdelingen zonder geld, en voor sukkels zonder de juiste papieren.

Misschien is dat wel de ergste vorm van rassendiscriminatie, en de moeilijkste om te bestrijden. Omdat de apathie niet meetbaar is, en niet kan worden weggeredeneerd. Mensen worden als slaven uitgebuit. Het gebeurt onder onze neus, en we zien het niet omdat we het niet willen zien. Mensen sterven en niemand trekt zich daar één jota van aan.

'2222', Het was het cijfer waarmee iemand me opmerkzaam maakte dat mijn blog zeer gegeerd werd.
Ik kende toen niets van nummers noch van statistieken en heb me er ook maar weinig van aangetrokken tot op het moment dat  ik zag dat er bij vele bloggers een nummer stond. En verbaasd zag ik toe hoe mijn povere '2222' tussen die galerijen verscheen die verre mijn cijfer overtroffen. Het was zo van 'dat haal ik nooit! Maar zie, een mens schrijft, laat een bericht na, mijmert even, denkt er soms even aan om te stoppen, en zie voor ik het zelf heb gemerkt - misschien door de drukte van de voorbije dagen - werd de toen voor me onvoorstelbare '100.000' werkelijkheid. Een momet om éven ijdel als blij te zijn. Een moment om dankbaar te zijn aan zoveel onbekenden. Ja, we geven elkaar telkens een stukje leven en wat meer is, we ontvangen zoveel van elkander. We blijven elkaar inspireren, soms zelfs steunen waar kan en mag.  Heel veel dank en verder succes en moed, medebloggers om verder te gaan. We zien elkaar heus nog wel!

Dat heet dan gelukkig zijn! Ja dat is het ook een beetje, maar toen SeniorenNet een tijdje terug problemen kende, had ik net een bericht geplaatst rond een foto van wat het kan zijn: gelukkig zijn in pure liefde. De tekst ging toen jamer genoeg verloren maar bij deze gelegenheid toch ergens passend. De intnsiteit van twee gelukkige mensen die inderdaad iets gewonnen hadden, maar toen slechts wisten dat ze van elkaar hielden en diep gelukkig waren. Een foto die nu misschien zijn waarde verliest, en toch ... Mijn blog zal ook na '100.000' over LIEFDE EN VRIENDSCHAP BLIJVEN GAAN!

Jongens en meisjes, mannen en vrouwen zijn overal en altijd druk in de weer met mobiele telefoons, trerwijl het sociale leven binnen handbereik hen ontglipt!

Het is niet moeilijk om met woorden te liegen, toch niet voor sommigen; anderen daarentegen zullen het (gelukkig genoeg) nooit kunnen. Een JA bestaat slechts uit twee letters uit het alfabet, maar als mensen met gevoel de woorden "ik hou van jou" moeten uitspreken worden het soms de moeilijkste woorden ter wereld.

Bij het afscheid

Ik bid U, Heer, voor hem die deze dagen ons allen heeft moeten verlaten. Dat Gij hem moogt vinden dankbaar en gelukkig, omdat het stuk dat Gij hem hebt toevertrouwd bij de morgen van het leven is afgeweven. En mocht hij in zijn leven halverwege zijn gebleven, wil hem dit mild vergenven. Naar Eugeen Laridon bij het overlijden van mijn nonkel op 11 juni 2009 Maarten

Mogen liefde en trouw je nooit verlaten,
wind ze om je hals, schrijf ze in je hart.