Concertpubliek

Wie zal mij ooit mogen bevrijden

Van dit onzichtbaar innerlijk lijden

Wie zal ik durven strelen

Met wie mag ik dit delen

Waar ik mijn zinnen op heb gezet

Komt niet voort uit een gebed

Maar een gevoel van diep van binnen

Brengt me buiten alle zinnen

Mijn zinnen zijn vaak afgeleid

Van zinnen vol gevoelens

Mijn handen worden afgeleid

Naar duistere gevoelens

Ik zoek nog steeds diep in mezelf

Wat ik oprecht daar voel

Ik vind het niet bij iedereen

Weet jij wat ik bedoel

Verleidelijk is menig man

Maar ik weet dat het niet kan

Aangeraakt te worden in het spel

Bezorgt me zo al kippenvel

Het is daarom niet op te schrijven

En dat zal ook wel zo blijven

Iets wat ik niet voel voor een vrouw

Vind ik dit misschien bij jou?

(auteur me onbekend)

Je las het in mijn ogen
het werd een zwoele nacht
het was zoveel belovend
daar op mijn schapenvacht
van kop tot teen getintel
alles bruist en kolkt
een storm zonder genade
een stortbui die nooit stopt
mijn hart slaat een slag over
mijn adem stokt alweer
het is niet te geloven
je streelt me met een  veer.


gehoord op de Gentse feesten
en hier voor JOU!

om week af te sluiten

Beste vrienden,

Er zijn van die weken waar helemaal niets gebeurt. Een andere week zit dan zo vol van dingen die te doen staan dat je denkt dat je het nooit zal halen. Pas achterom kijkend stel je vast dat er wellicht veel getob, gehaast, getwijfel of zelfs angst voor niets nodig was. Zo kun je ook een maand of een jaar overschouwen.
Deze week wil ik voor mezelf en voor een paar aandachtige lezers, vrienden en bekenden wat impressies achterlaten, al dan niet chronologisch. Er zijn twee dingen die zijn blijven hangen, toch voor even. Een eerste was voor mij de allereerste ervaring in een centrum voor basiseducatie, waar o.a. aan mensen het Nederlands kan worden aangeleerd. Op deze infodag - met eventueel vooruitzichten om er effectief te gaan werken als vrijwilliger - voelde ik mij precies een leerling van de eerste klas. Naast de mogelijkheid om mensen intens te begeleiden op het vlak beter de eigen taal te lezen en te schrijven door leerachterstand of welke reden dan ook, was het mij op die namiddag te doen om allochtonen die langer in België verblijven het Nederlands aan te leren zodat ze zelfredzaam zijn.
Dit laatste heb ook ik ook al zo vaak gehoord, maar tijdens deze sessie werd ik haast één van hen, een ongeletterde die niets begrijpt van mensen die op straat lopen, die niets verstaan van wat de radio hen meedeelt, die niet één reclamefolder of dringende brief kan ontcijferen, laat staan het verschil te kennen of er een faktuur in de bus valt dan een uitnodiging.
Ja, ik werd even ondergedompeld en wel zo: Uit een bandmontage met ergens een Afrikaanse taal moest afgeleid worden wat voor gesprek er aan de gang was ... Ja, daar zaten we met z'in allen met de mond vol tanden; enkel intonatie kon ik hier en daar plaatsten; maar dat is wel de werkelijke wereld waar allochtonen dagelijks mee te maken hebben.
Een tweede voorbeeld was een brief in een Arabisch geschrift die we in handen kregen en dan maar proberen te lezen en te ontcijferen. Oké, je hebt het al begrepen, er was niets verstaanbaars aan voor mij. Dus mochten we eens proberen de brief te kopïeren. Ooit nog van rechts naar links geschreven en de juiste krurreletjes en cirkeltejes en streepjes gebruikt?

Je leest me straks verder.

Het "taalbad" en de namijmeringen daaromtrent waren eigenlijk ongeveer de afsluiter van de augustusmaand en toeval of niet het begin van een nieuw schooljaar; maar dan een heel bijzonder omdat ik er ergens als leerling zal terecht komen tussen mensen die ik nog niet eerder heb ontmoet mensen tussen 20 en 30 jaar) en dan met de verwachting dat na één jaar van taalbelgeleiding ik hier én daar wel iets zal hebben bereikt, en voor hen maar evenzeer voor mezelf.

Maar even terug naar het begin van de week. Een paar maanden terug kreeg ik een brief om me aan te melden bij een geneeskundige dienst; op zich niets bijzonders was het niet dat er nogal veel  kon afhangen van de bevindeingen van de "drie wijzen" waar ik voor moest verschijnen. Ja, ik geef toe dat met wat ik in voorbije jaren heb meegemaakt soms de faalangst nogal vlug - meestal ten onrechte - de kop opsteekt.
Dus een grondig bad, tandjes net gepoetst en vers ondergoed (jawel!), op tijd vertrokken om de trein te halen zodat ik nog ruim de tijd had uit te zoeken waar ik verwacht werd.
Helaas, helaas, de trein was pas vertrokken of na 15 minuten werd melding gemaakt van een accident even verder op de spoorlijn en dat het wel even kon duren .... Moest dit juist NU en uitgerekend VANDAAG !, Ik vreesde meteen het ergste, dacht aan zelfdoding, maar dacht vooral hoe en wanneer ik bij "de drie wijzen" zou aankomen? Of hoe egocentrisch we toch plots kunnen zijn! Iedereen keek naar iedereen, greep naar zijn gsm ... Wanneer de trein begon te bollen was er een gevoel van opluchting. Raar hoe onbekenden voor elkaar dan in zo een situatie plots solidair zijn, iedereen met zijn eigen vraag of het toch niet te erg zou zijn. De meesten dachten aan een wagen die over de sporen stond. Hoe dichter we het eindstation naderden, hoe meer politie te zien was.
Eigenlijk zou ik hier wat spaties moeten laten, want vanop de plaats waar ik zat,zag ik plots een verhakkelde fiets ... en even verder ... een deken ...
Nu vraagt u zich af naar wie en wat?! Ik weet het, maar omwille van de sereniteit plaats ik dit liever niet op seniorennet. In elk geval weet ik dat ik precies op de minnuut bij "de drie wijzen" heb aangebeld en dat mijn angst compleet verdwenen was, zeker wanneer de verpleegster vroeg of ik niet moest gemeten worden, de dokter op zijn papieren keek en haar antwoordde, naar mij kijkend, dat een paar centimeter min of meer wellicht niet van belang waren.
En nu valt uw mond wellicht ook open , waarde lezer? In elk geval bij mij wel wanneer ik dat hoorde na zo een hectische voormiddag !

"Accepteer de dingen waar het lot je aan bindt, en hou van de mensen met wie het lot je samenbrengt, maar doe dat met heel je hart." - Marcus Aurelius