Naar de inhoud

liefde en vriendschap als sleutel

elxax6yg.jpg

seniorennet.beseniorennet.be
VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

teller

Beste,

De tijd tikt altijd maar verder, maar ongemerkt ook de teller op het blog. Zelfs derden maakten me er destijds attent op; toen wist ik niet eens goed waar je een ander blog kon vinden, laat staan waarderen. En zo zag ik het getal eergisteren overslaan naar 9000:). Een mens zou zich afvragen hoe hij het voor elkaar heeft gekregen.
Eigenlijk wil ik dan van dit blogmoment alleen maar iedereen danken die het beste van zichzelf geven op hun blog, en dat meen ik van harte, want hoeveel moois heb ik weeral de laatste dagen aan niewigheden mogen ontdekken zowel op bestaande blogs als voor mij totaal nieuwe! Velen zijn een inspiratiebron, soms zelfs een hint tot meer en anders. Anderen zijn een uitnodiging elkaar nog beter te leren kennen en weer anderen komen als vreemden aankloppen maar blijven, een blogleven lang!.
Bij deze groet ik iedere regelmatige bezoeker maar ook die anderen die nog een woord van mij tegoed hebben. Ook en vooral aan hen die in  een dipje zitten in hun blogwereld omwille van wie of wat dan ook zeg ik: GA DOOR!

Maarten1955




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:34 Stuur door Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

nida195229 september 2006 om 00:04

hallo

proficiat Maarten , en dat heb je eigenlijk zelf gedaan hoor dit is toch een teken dat je blog graag gelezen wordt , groetjes Nicole


Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

gebed


Heer,
Toen ik in het diepste dal zat
en geen spatje meer zag
van het licht aan de top,
heb ik U aangeroepen
en het werd lichter.
Het licht kwam in het dal,
en langs het licht
klauterde ik weer omhoog,
moeizaam,
maar eenmaal aan de top
zag ik het licht
in volle glorie.
 
Het leed was geleden
en dankbaar
heb ik uw licht omhelsd.
Nu weet ik zeker:
U bent het stralend licht
aan de top van de berg,
maar ook
de schittering van het vonkje
in het dal.
 
(Toon Hermans)

Wat "zomaar" een gedicht, een tekst is, kan soms zo levensecht zijn; woorden die een mens juist dan nodig heeft omdat er geen andere woorden meer zijn. Eens het grootste leed geleden is ga je algauw deze teksten vergeten, maar wanneer je zelf in dat dal zat/zit weet je dat enkel het geloof en het blijvend vertrouwen je een nieuwe toekomst helpen maken! Ik denk hier in het bijzonder aan een paar blogvrienden.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:15 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Blogvrienden,

Ook vandaag heb ik een thriller uitgelezen van de hand van Stefaan van Laere met als titel BOTERO.
En ook deze keer wil ik u niet onthouden hoe menselijk en spannend het boek is geschreven, ook actueel in de conctext over politiehervorming en verdwiijningen, maar lees het daarvoor maar zelf
.

Rond de hals van de jongen hangt een fijn zijden sjaaltje gesnoerd. Zijn armen liggen netjes naast zijn lichaam. Exact honderd bloemen zijn zorgvuldig uitgestrooid. De bezadigde, maar vastberaden politiecommissaris George Bracke gruwt ervoor om het hardop te zeggen aan zijn rechterhand Cornelis: ‘Een bijna lieflijk schouwspel.’ Na al die jaren raakt de lugubere dood van een kind hem nog steeds. Dan brengt enkel een betere malt whisky soelaas. Of een intieme tango, lijf aan lijf met zijn echtgenote Annemie. Maar als woordvoerster van de politie heeft ook zij andere katten te geselen.

Bracke verhoort een bloemenhandelaar. ‘Het ging om een behoorlijke bestelling. Driehonderd bloemen.’ Van die driehonderd zijn er voorlopig maar honderd ‘opgebruikt’… Chaotische drukte op het commissariaat, spoedoverleg met de grote baas, tactieken van de speurdersploeg… Bracke en Cornelis zitten de dader op de huid.


Botero is een meeslepende misdaadroman vol suspense.

Een wonderbaarlijk boek van een veelzijdig schrijver, die nu ook zijn eerste thriller (de eerste van een lange reeks?) geschreven heeft. In 'Botero' besteedt Van Laere de nodige aandacht aan de typering van zijn hoofdfiguren, commissaris George Bracke en diens echtgenote Annemie Vervloet, woordvoerster bij de politie. Dit is bewust geen 'harde' thriller, maar wel een boek waar de schrijver de tijd neemt om zijn personages voor te stellen. Het zijn echte mensen van vlees en bloed, soms twijfelend aan zichzelf en helemaal niet de harde 'flikken' zoals ze elders soms worden voorgesteld.

Van Laere typeert met kennis van zaken bestaande toestanden en voegt daar zijn stokpaardjes (whisky en tango) rijkelijk aan toe. Het is bovendien een erg vrouwvriendelijk boek, en Van Laere zou bij vrouwen wel eens een grote hit kunnen worden. Men zegge het voort! (commentaarstukje)






Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:31 Reageer op dit bericht Stuur door

geloof en internet


Wanneer het klopt wat een auteur ooit vertelde dat "schrijven goed stelen is", dan is dit hier enkel en alleen bedoeld om in een notendop een top tien mee te geven die ik zelf vond in "Kerk+Leven" over "GELOVEN en INTERNET".
Wellicht voor velen onder jullie een idee om deze links ergens te bewaren onder "favorieten", want ook ik weet hoe vlug een artikel gelezen wordt en dan bedolven wordt onder de aardappelschillen. Maar wanneer je deze bronnen wil consulteren heb je bewust artikel of blad al ergens zo goed opgeborgen dat je wel weet dat het "ergens" ligt, maar waar.
Vandaar geef ik bij deze graag de links over religieuze media door.
 
 
Dit zijn er uiteraard maar enkele maar kunnen een nieuwe wereld openen of voor nieuwe invalshoeken zorgen.
 
Zomaar,
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 19:21 Reageer op dit bericht Stuur door

waarom hier

Waarom hier?

Ken je dat onbegrepen gevoel?
Dat je hier bent,
omdat je hier zijn moet?
Voor jezelf, voor mij en de rest?

Een gevoel van waarom
is hier de plek waar ik ben?
Geen maar, maar een amen,
omdat je 't moet aannemen dat het zo is!

Het beklemmend gevoel
van nu ik hier ben kan ik niet meer terug!

Ik zal er wat van moeten maken,
nee ik mag er alles uithalen

Een mooi gevoel,
dat ik zijn mag wie ik ben!
Waar dan ook.
Hoe dan ook!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 11:09 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

motregen

Goeie morgen vrienden,

Ook deze keer een mooi tekstje gevonden naast een nicknaam dat ik graag wil delen; wellicht geschreven uit het hart na een mooi weekend. Wie zal het zeggen?!

"Laat je liefde zijn als motregen; kleine druppeltjes die een rivier doen overstromen!"



Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 12:05 Reageer op dit bericht Stuur door

avondmijmering

 Sommige mensen worden beter naarmate ze ouder worden. maar niets gaat vanzelf. Met de leeftijd nemen ook de gebreken toe! We moeten zien dat we de juiste bocht nemen, want er zijn maar twee uitwegen. Wie de weg van DE HOOP kiest, gaat open en ongedwongen op het doel af ook zal dat met vallen en opstaan gepaard gaan. Er schuilt onrust achter de hoek, maar de genade die ons vrij gegeven werd en wordt in ons leven laat ook heel diep vanbinnen horen waar die (onnodige) onrust vandaan komt. Tot mezelf heb het al vaker gezegd ook al zijn het de wijze woorden van Augustinus:
" Mijn hart kent geen rust tot het rust vindt in en bij U". Het is deze genade die ons verzoent met de afhankelijkheid, die ons bevrijdt van ons activisme en de druk van het moeten waar helaas ook hoe langer hoe meer mensen aan ten onder gaan.
Waar het nut de wet dicteert, is gratuiïteit onbelangrijk. Wie niet meer presteert wordt gedegradeerd tot "steuntrekker"; laatste heb ik hier al ten overvloede neergepend o.a. in het artikel over "competentiecentrum", maar ook in andere columns. En hoe pijnlijk is dan de vraag, ook al hoeft ze niet beantwoord te antwoorden, wat je nu doet in het leven... Antwoord vooral niet dat je vrijwilligerswerk doet of wil doen. En toch is dat gratuite werk zo zinvol, soms een genade zowel voor jezelf als voor de ander. Beide woorden heeft een jonge priester uitdrukkelijk gebruikt in zijn openingshomilie bij zijn priesterwijding.
Nog even verder-en misschien vandaag bijzonder tussen beide verjaardagen van eigen ouders- zijn bejaarde (eigenlijk geen term meer in onze leefwereld)mensen levende iconen van onze samenleving. Ze tonen het beeld van een man en een vrouw die echt mens zijn geworden en door hun aanwezigheid  en hun voorbeeld roepen ze ons op tot een gewetensonderzoek; ze drukken ons met onze neus op het wezenlijke, het gratuïte, de genade, ,op DE LIEFDE!
Terwijl de erotiek (zie hiervoor in archief) het tegenwoordig wint van de liefde, tonen heel wat bejaarde echtparen ons het beeld van een wederzijdse genegenheid waar de een nog echt voor de ander leeft. Het laatste heb ik deze namiddag nog eens in stilte mogen bewonderen en beluisteren, hoe pa en ma elkaar leiden doorheen de dagen, en zo verdere leven-gevend zijn voor ons, kinderen en kleinkinderen. Dit is ooit gegroeid uit GENADE!

Hoe confronterend dan ook en wat voor een contrast met bovenstaande wanneer ik via de telefoon vorige avond moest aanhoren dat in een groeiende liefdevolle relatie één van beide partners "even" liefde had ingeruild voor erotiek ...
Een mens is voor meer gemaakt dan voor zichzelf. Zijn voltooiing ligt buiten hem; in wie hij gelooft, op wie hij hoopt en door wiens liefde hij wordt aangetrokken. Wanneer het mysterie van die liefde dan op zo een egoïstische manier abrupt wordt ontnomen, dan blijft alleen de diepe pijn want alles daarvoor was pure genade, nooit gezocht maar dankbaar ontvangen en meer dan mensen elkaar kunnen geven!
Mogen we het God noemen?


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:23 Reageer op dit bericht Stuur door

weet je

... eigenlijk zou ik hier een stop kunnen/moeten inlassen om mezelf en jullie de tijd geven terug te gaan naar dit blog om het te laten herleven of misschien ook om het nu pas echt tot zijn volheid te laten komen, want ook ik betrap me er op hoe alles zo vluchtig voorbijgaat, dat meestal enkel de laatste bijdragen worden gelezen. Niet dat er geen inspiratie meer is, integendeel, maar het is een kritische zelfreflectie, maar tevens ook een hint om zomaar een onderwerp aan te klikken, of moet ik misschien niet na deze periode gewoon "the best" samenvatten? ... Allemaal bedenkingen van dit ogenblik.Misschien moeten we gewoon ook eens nog wat meer tijd maken om een blog te bezoeken van een ander, of eens rustig de tijd nemen in alle eerlijkheid en (indien nodig) in meedevoelen een antwoord te sturen aan iemand op een mail via het gastenboek. 
Het mooie van het verhaal blijft, voor mij toch, dat je niet weet wie je met dit schrijven hebt geraakt. En wie zijn we tenslotte tussen die paar duizend mensen die allemaal hun best doen of het tenminste proberen, en dit alleen nog maar op seniorennet?!
Wanneer we er waren op dat moment voor die ene persoon, dan hebben wij het niet voor niets gedaan, zolang we maar ontvankelijk zijn voor elkaar en geen stoorzender worden.

Is dit trouwens niet het begin van de vredesweek?! Laat ons dan hier en nu beginnen als buren in blogland!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:38 Reageer op dit bericht Stuur door

vluchteling

Vluchteling

Kleine witte duif
vertel me wat je ziet
tijdens de lange vluchten
wanneer je drijvend op de wind
de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt
langs blauwe of bewolkte luchten

Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen

Kleine witte duif
de tochten worden je teveel
ik kan niets dan angstig vragen
of je de moed nog hebt te stijgen
om de vrede van je groene twijgen
achter alle bommen aan te dragen

afbeelding

Schrijver: sacrajewa

misschien als antwoord op een paar mensen via blog of mail,
maar ook met dank aan de jongeman die ik mocht leren kennen en waarderen!

Klik dus nog maar eens zijn site aan onder mijn favorieten - "duivensport".

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:03 Reageer op dit bericht Stuur door

Jij bent van jou



Jij bent van jou, onachterhaalbaar eigen.
Ik ben van mij, geen ander zal mij krijgen.
Wat ik jou vraag, wat jij mij vraagt
is leeg en zonder zin gevraagd.
Eén oogwenk ver in vreemd gebied,
ooit verder komen doen wij niet.

Ik wou een leven meer, mocht ik jou vinden,
ik houd mij aan je vast, kon ik mij binden.
Ik zou in jou vergaan, en jij
ontstaan in mij, en wij in wij.
Eens lag ik neer, versteend van kou,
Ik droomde dat ik vocht met jou.

Die nacht werd mij een nieuwe naam gegeven.
Geschonken werd mij nog een tijd van leven.
En even tot de morgen daagt,
is wat ik vraag en wat jij vraagt,
vervuld en één. Toen ging jij heen
en bleef ik met mijn droom alleen.


uit "Gooi en Sticht", in 1973 al aangekruist als een favoriet en nu per toeval teruggevonden;
de kern van mijn bestaan is blijkbaar weinig veranderd. En da tis maar best ook!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 21:15 Reageer op dit bericht Stuur door

vervuld

Nu eens heb ik je in  mijn hoofd als een windvlaag,
een gekke gedachtengang.
Dan schiet je weer in mijn hart als een roos
of ben je een bang voorgevoel in mijn schulp.
Ik ben vervuld van je hier zijn en weg zijn,
ik wacht, levenslang als het moet -
en iedereen mag het merken!
 
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:41 Reageer op dit bericht Stuur door

heb me lief!

Dan nog,
dan nog klamp ik mij,
klamp ik mij vast aan jou,
of je wil of niet,
op ongenade of genade.

Ik zal red mij,
red mij roepen
of zoiets als

HEB ME LIEF!

naar psalm 13,
 
maar o zo menselijk
dat ik het nu nog
uit het hoofd ken.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:56 Reageer op dit bericht Stuur door

open wond

"Degene die alleen over zijn verleden praat heeft een open wond, de zwerende wond van de herinneringen, en daardoor ontglippen hem het leven."

zomaar gelezen in de roman die ik u eerder heb aanbevolen, maar zo waarheidsgetrouw dat ik het alleen maar kan beamen en aan anderen kan  en wil zeggen : laat los en leef nu, dankbaar om wat je nu gegeven wordt aan nieuwe kansen en uitdagingen!

in het bijzonder denk ik aan zij die met die open wond nog niet klaar zijn!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:53 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

kinderwelzijn


Form : 118
 
NATIONAAL WERK VOOR KINDERWELZIJN
RAADPLEGING VOOR ZUIGELINGEN
                         OF
DIENST VOOR ZUIGELINGENTOEZICHT TEN HUIZE
                         TE
 
                      Dadizele
 
Inschrijvingsnummer in R.Z. of D.Z.H.
 
Naam ;.................................................................
voornaam :.......Martin.............................................
Woonplaats : ..Kleppestraat 10...............................
 
(Pas nu merk ik dat ik die straatnaam zelf nooit heb
 gekend, noch het huisnummer, al woonde ik er vanaf
 de eerste dag.... Uitleg vragen thuis dus .....)
 
 
Bovenstaande, beste vrienden, is in elk geval de voorpagina van een bruingekleurd boekje uit licht karton van ongeveer 14 op 14 cm dat gebruikt werd bij het toezicht op zuigelingen de eerste drie levensjaren, en dit door een verpleegkundige in een streng blauw mantelpak met een genre kepie als hoofddeksel (want ik heb die dame dan nog later gezien bij het bezoek aan mijn jongere zuster, - zo rap was ik ook weer niet dat ik toen al de details in de gaten had.
 
Eigenlijk zou dit het begin moeten zijn geweest van deze blog, want daar begint het leven eigenlijk eens ik mijn eerste schreeuw gegeven had op 26 juli 1955; want vanaf die dag werd nauwkeurig en in stylo genoteerd hoeveel ik bijgekomen was in één week, welke voeding werd toegvoegd in de loop van de maanden ..
.
Maar al vlug maak ik hier de bedenking hoe eenvoudig de administratie toen was. Op één lijntje van dit kleine boekje staat zowel datum, gewicht, de voeding, de aanbevelingen inzake hygiëne en verzorging, en daarmee was de kous af. Geen lange kettingformulieren en ook niet voor elk afzonderlijk aspect een ander formulier.

Hetzelfde mocht ik lezen in een registratieboek van mijn eigen geboorte, en dus ook van veel anderen. Een registratieboek zeg je; wel het was inderdaad niets meer  dan een geruit schrift met linnenkaft van anderhalve centimeter breedte, goed voor het registreren van bijna twee jaar met geboortes. Op de eerste lijn stond de datum en de naam van het kindje, het gewicht, het aantal "banden" (zwachtels voor de moeder) om aan te rekenen via de kasdienst van de materniteit, ... en drie lijnen verder werd een vette lijn getrokken en kon volgend kindje geregistreerd worden. In het slechtste geval werd nog de sterfdatum genoteerd, voorzien van een kruisje.
 
Maar nu terug naar mijn boekje, (en wellicht zullen deze avond of komende dagen sommigen zoeken naar dat kleinood met een aha-erlebnis), want daar lees ik nu dat  ik bij de geboorte 3200 gr woog en dan meteen "Stabilac 1/2 ontvetten + 100 gr rijstwater +1m Soldoz +1/2 ? lact)" kreeg toegediend. Zo werd ondergetekend ventje 3450, 3550, 3800, 4150,(en om zeker te zijn werd er telkens bijgenoteerd hoeveel gram er was bijgekomen, dus hier : + 250 gr  en dat gaat zo door.
Op 17 10 55 woog ik dus 5600 gr en kreeg ik mijn eerste fruitpap. In de voorbije weken wordt ook genoteerd dat ik zes maal per dag een niet nader genoemde maaltijd kreeg van 125 gr, telkens opgetrokken met 5 gr! Als dat geen mooie boekhouding is! Aha, op 8 november "karnemelk" en op 28 november "1 x soep + patatjes" en om 16.00 u "een boterham" ...  van een sneltrein gesproken.  Op 19 maart van 1956 krijg ik voor het eerst "vlees-vis-eitje", amaai een driegangenmenu!
Vanaf het derde kwartaal verminderen de bezoeken van die blauwe dame. Eén jaar oud woog ik blijkbaar heel precies 10 kg volgens de notities van HR. Haar laatste bezoek aan mij dateert van 05061956 en ik had toen een gewicht van 14.5 kg. 
 
Ik denk dat vele moeders zich zullen herkennen en terugdenken aan die dagen. Volledigheidshalve geef ik nog mee dat er ook nog een paar vaccinatiekaarten van het Ministerie van Volksgezondheid zijn aan toegevoegd. Ik lees :" Pokken - Diffeterie - Tetanus - Kinkhoest - B.C.C. - Polioyelitis". Ja, zo komt een mens nog wat te weten wat hij al lang vergeten is. Eigenlijk geeft dat ergens in een notedop weer hoe goed voor ons werd gezorgd, en nog altijd dag na dag!
 
Moeder, het is per toeval dat ik dit neerpen, maar een mooi eerbetoon nu je overmorgen jarig wordt!
Dank voor alle goede zorgen!
 
Je liefhebbende zoon,
 
Martin

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 18:02 Reageer op dit bericht Stuur door

vrouwen

VROUWEN
uit
NEDERLAND

BLOGGEN
meer.

Zou deze stelling kunnen kloppen?
Wel even nadenken voor je ja of nee zegt.

Is seniorennet niet gestart in VLAANDEREN?!




Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 23:26 Reageer op dit bericht Stuur door

fietstocht

Eigenlijk had ik me voorgenomen vandaag heel wat te bloggen, maar de zon wenkte me naar buiten en zo werd het mede door dit mooie weer toch te laat mijn belofte na te komen. Ik liet mijn wedervaren dan maar weten aan een kennis via een mail omdat op de duur velen hier vrienden van vrienden zijn geworden vuia seniorennet, en kijk wat een mailtje moest zijn werd ineens een blogideetje, niet meer dan dat.

dag beste,
 
Toch nog even gedag komen zeggen na een veel te lange fietstocht. Roeselare - Kortrijk en terug (nu ik eraan denk kon ik nog Heule hebben aangedaan, blogvriend!), maar ik had juist, voor ik  Kortrijk zou binnenrijden, een weg gevonden die alle zwaar verkeer vermijdt en zo via Kuurne gaat en uitkomt vlak bij de rechtgetrokken Leie - wat een paradijs op zich in de zon -; ik dacht dus dat ik deze weg best kon  terugnemen en daar nog een stuk aanbreien via onbegane wegen, maar o wee, waar heeft die lieve meneer uit Hulste (want daar was ik ondertussen al) me naar toe gewezen ...Ik zou niet één grote baan tegenkomen tot ik willens willens zag dat ik op een gegeven moment zomaar al op één of andere autostrade was beland zonder minste markering. Dan was het natuurlijk kwestie van de weg, en liefst zo vlug mogelijk, naar huis te vinden. Alle plezier en vreugde van deze zonnige dag was ineens verdwenen. Jammer dat ik deze keer geen kilometerteller op mijn fiets heb, maar wanneer ik de tijd uitreken aan een gemiddelde snelheid en dan nog meer dan de helft van de weg met de wind op kop (en dan zeggen dat het een mooie dag is!), dan voel ik zeker 65 km in de benen. En zeggen dat ik die verschrikkelijke baan al zo vaak heb afgefietst, maar dan wel in minder tijd en over veel kortere afstand. Die omwegjes zijn goed voor de wielertoerist of recreant maar niet wanneer je ergens op tijd wil aankomen. "Je hebt courage" zegde de buurman", maar inwendig dacht ik er deze keer anders over.
Of zal ik dan toch maar positief afsluiten  en zeggen dat fietsen inderdaad gezond is, al kan ik nog iets vertellen over de uitlaatgassen die ik gratis kreeg, laat staan het gevaar op de baan.

Dus eigenlijk niet veel zin om veel te bloggen na een (i)(o)n(t)spannende namiddag tenzij misschien dit verhaaltje?  Why not?! Morgen doe ik verder, al waren er andere zaken gepland voor blogland, maar het hoeft niet altijd even serieus te zijn hé!
 
Slaap wel en levet scone!


 
 
Maarten
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 22:51 Reageer op dit bericht Stuur door

beste blogvriend,

Volgend gedicht werd me doorgestuurd en het sprak me onmiddellijk aan, zowel omdat ik een beetje de afzender ken, maar ook omdat heel goed weet wat het is met een litteken rond te lopen.
Ook na menig blog te hebben doorlopen valt het me op hoeveel mensen hier proberen een helende werking te ervaren via het bloggen. De tekst werd gevonden op het internet. Ik deel hem met jullie als herkenning ...


Littekens die je niet ziet….
Ze zitten op je ziel….niemand die ze ooit zal zien ……
Ze zitten binnen …diep en verborgen….
Soms doen ze je pijn…..
Dan kan je gillen en schreeuwen…..
Maar je doet het niet…..je huilt alleen …..je huilt van binnen.
Verdriet zonder tranen.
Soms denk je dat je littekens zijn geheeld….
En dat de pijn over is…..
En dan plots voel je ze weer…….
Iedere keer als je denkt de pijn is over….
Voel je het zeer weer….
Ooit was ik zonder…..
Geen pijn, geen verdriet, geen stekende littekens…
Maar hoe lang is dat al geleden ….?
Soms, heel soms, zou ik weer een kind willen zijn ….
Zonder verleden, zonder angsten,  zonder pijn…

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 21:28 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Nederigheid


Beste blogvrienden,
 
Nog niet zo lang geleden was ik blij verrast met heel veel positieve reacties op mijn dagelijkse schrijfsels in seniorennet.Maar ocharme, wie ben ik om met zovelen mijn geluk te delen dat ik ondertussen 500 dagen probeerde wat zinvols neer te pennen! 
 
Oké, schrijven is schrappen, is voorbereiden, ook mentaal, maar wanneer ik een paar dagen terug aan het zoeken was naar de foto van Francis, waar ik over heb geblogd, vond ik tussen de foto's e.a. ook een paar krantenknipsels. Eén ervan trok mijn bijzondere aandacht, dan nog wel over een persbericht over het verschijnen van een boek van mijn eigenste zuster met als titel "Je kind in een ander gezin", uitgeverij Garant. Dit was ik compleet vergeten. En dan dacht ik bij mezelf dat je vooraleer je een boek op de markt hebt gebracht, daar zeer veel tijd, energie, studie hebt aan opgeofferd. 
Ik wil maar zeggen dat hier wat nederigheid van mijn kant op zijn plaats is, want wat is een blogje in vergelijking met een boek publiceren!

Twee jaar daarvoor had mijn zus een studie opgezet o.l.v. Jozef Corveleyn over "Kansarmoede en opvoeding", en laatste vond het zo interessant dat hij haar vroeg alles te boek te stellen. Ik zie die kanjer nog op de tafel liggen. Maar het mooie van het verhaal is dat Lieve nooit daar met iemand heeft over gesproken, zelfs met mij niet. Pas wanneer het boek zou voorgesteld worden via de media had mijn zus in laatste instantie mijn ouders opgebeld om te kijken naar het tv-journaal ... Het enige dat ik heel laat opving was dat mijn moeder vertelde dat Lieve het nogal druk had met haar boek, waarop ik verbaasd vroeg naar welk boek...  Van nederigheid gesproken.
 
Goede vrienden, zelfs hier en nu zou mijn zus een kwade blik werpen omdat ik haar even in de schijnwerper zet. Maar ik wilde alleen maar zeggen hoe gering mijn bijdrage maar is in blogland. Aan de andere kant zit het schrijven blijkbaar dus toch ergens in het bloed.... Vroeg me ooit iemand niet of ik een zakenman was met literaire ambities?!

Tot slot, ere wie ere toekomt, en vooral voor mensen die een antwoord zoeken i.v.m. pleegzorg of kansarmoede raad ik bovengenoemde boeken graag aan! Ik weet dat aan die boeken mijn zus, en anderen met haar, uren en dagen hebben meegeleefd in een wereld waar kansarmoede in Vlaanderen nog bestaat, hoe jammer ook!
Dank en proficiat dan ook aan die paar mensen die ik hier toevallig - via seniorennet - ken die zich inzetten voor een tijdelijke opvang van kinderen in problemen!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 22:02 Reageer op dit bericht Stuur door

wees kalm

Vrienden,

Sinds jaar en dag hangt een poster in mijn bureau met volgende tekst. Voor mezelf was het altijd een aanmoediging, een stille raadgever. Ik had hem zo opgehangen dat de wachtenden hem duidelijk konden zien, eventueel lezen en ik kan u verzekeren dat ik regelmatig gevraagd werd of ze die tekst ergens konden vinden. Ik haalde hem dan maar van de muur af en kopieerde hem met genoegen.
Bewijs daarvan zijn de vele gaatjes door de nietjesmachine. Ik wil die tekst dan nog eens meegeven al is hij nog altijd te vinden in de betere boekenzaak. Ik heb ondertussen zelf al gemerkt dat er pps-voorstellingen zijn van gemaakt. Laatste doet me soms denken of we te doen hebben met een nieuwe vorm van evangelisatie, levensnabij?!


Wees kalm te midden van het lawaai Wees kalm te midden van het lawaai en de haast en bedenk welk een vrede er kan heersen in stilte. Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk en luist naar andere, ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest. Wanneer je, je met andere vergelijkt, zou je ijdel of verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling houden voor je werk, hoe nederig dat ook moge zijn: het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog. Maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd: vele mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom. Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid, maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om beschermd te zijn bij onverwachte tegenslag maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden geboren uit vermoeidheid en eenzaamheid. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren: je hebt het recht hier te zijn. En ook al is het je wel of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn. En wat je werk en aspiraties ook mogen zijn, houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is het toch nog steeds een prachtige wereld.
Wees voorzichtig. Streef naar geluk. 

Het stuk is gevonden in 1670 in Baltmore.



Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:43 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van liefde en vriendschap als sleutel

↑ Terug naar de berichten