VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS

Maandag 18 september 2006

wees kalm

Vrienden,

Sinds jaar en dag hangt een poster in mijn bureau met volgende tekst. Voor mezelf was het altijd een aanmoediging, een stille raadgever. Ik had hem zo opgehangen dat de wachtenden hem duidelijk konden zien, eventueel lezen en ik kan u verzekeren dat ik regelmatig gevraagd werd of ze die tekst ergens konden vinden. Ik haalde hem dan maar van de muur af en kopieerde hem met genoegen.
Bewijs daarvan zijn de vele gaatjes door de nietjesmachine. Ik wil die tekst dan nog eens meegeven al is hij nog altijd te vinden in de betere boekenzaak. Ik heb ondertussen zelf al gemerkt dat er pps-voorstellingen zijn van gemaakt. Laatste doet me soms denken of we te doen hebben met een nieuwe vorm van evangelisatie, levensnabij?!

Wees kalm te midden van het lawaai Wees kalm te midden van het lawaai en de haast en bedenk welk een vrede er kan heersen in stilte. Sta op goede voet met alle mensen, zonder jezelf geweld aan te doen. Zeg je waarheid rustig en duidelijk en luist naar andere, ook zij vertellen hun verhaal. Mijd luidruchtige en agressieve mensen, zij belasten de geest. Wanneer je, je met andere vergelijkt, zou je ijdel of verbitterd kunnen worden, want er zullen altijd grotere en kleinere mensen zijn dan jezelf. Geniet zowel van wat je hebt bereikt als van je plannen. Blijf belangstelling houden voor je werk, hoe nederig dat ook moge zijn: het is een werkelijk bezit in het veranderlijke fortuin van de tijd. Betracht voorzichtigheid bij het zaken doen, want de wereld is vol bedrog. Maar laat je niet verblinden voor de bestaande deugd: vele mensen streven hoge idealen na en overal is het leven vol heldendom. Wees jezelf. Veins vooral geen genegenheid, maar wees evenmin cynisch over de liefde, want bij alle dorheid en ontevredenheid is zij eeuwig als het gras. Volg de loop der jaren met gratie, verlang niet naar een tijd die achter je ligt. Kweek geestkracht aan om beschermd te zijn bij onverwachte tegenslag maar verdriet jezelf niet met spookbeelden. Vele angsten worden geboren uit vermoeidheid en eenzaamheid. Leg jezelf een gezonde discipline op, maar wees daarbij lief voor jezelf. Je bent een kind van het heelal, niet minder dan de bomen en de sterren: je hebt het recht hier te zijn. En ook al is het je wel of niet duidelijk, toch ontvouwt het heelal zich zoals het zich ontvouwt en zo is het goed. Heb daarom vrede met God, hoe je ook denkt dat Hij moge zijn. En wat je werk en aspiraties ook mogen zijn, houd vrede met je ziel in de lawaaierige verwarring van het leven. Met al zijn klatergoud, somberheid en vervlogen dromen is het toch nog steeds een prachtige wereld.
Wees voorzichtig. Streef naar geluk.

Het stuk is gevonden in 1670 in Baltmore.

Geschreven door maarten om 00:43 Stuur door Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 17 september 2006

Francis

... en eens je naam ingetikt weet ik niet meer hoe verder te gaan. Raar dat sommige mensen nooit vergeten worden; dat 17 september, nog voor ik mijn ogen open, me onmiddellijk doet denken aan JOU!
Ondertussen is het weeral 23 jaar geleden dat in de vroege morgen bij ons thuis de telefoon rinkelde, ik de trap afstormde, de telefoon aannam, naar het bed van mijn ouders liep waar pa al rechtop zat en een vermoeden had wanneer ik hem vroeg aan de telefoon kon komen ... Zijn broer vroeg hem zo vlug mogelijk langs te komen; er was iets gebeurd. We sliepen niet meer en lagen te wachten tot pa met het verschrikkelijke bericht kwam dat Francis het leven liet op de weg, pas 21 jaar jong!

"We hadden een ander afscheid verwacht : de dag dat onze goede Francis in 't huwelijksbootje zou stappen met Ria. Het mocht niet zijn, de droom was te schoon, de nieuwe thuis wenkte te sterk...
Francis was bekommerd en gedienstig, werkzaam en vriendelijk; hij had iets van de liefde voor de natuur van zijn patroon Franciscus. Zijn huisgenoten en vrienden zagen hem gaarne om zijn jonge levensmoed, zijn oprechtheid en werklust..... Francis, je was één van de mooiste frisse bloemen in volle zomerbloei..." (uit de gedachtenis).

Was het je eenvoud, Francis, maar telkens we samen komen wordt je naam genoemd. Ook leven en dood lagen toen zo dicht bij elkaar want je nicht was 4 dagen daarvoor bevallen van haar eerste kindje....
Francis, zelfs via dit medium wil ik een stil eerbetoon betuigen. Pas nu we zelf ondertussen ouder zijn en we haast elke maandagmorgen getroffen worden door al die mensen die het leven lieten op de weg, besef ik hoe jong jij eigenlijk gestorven bent!
Met dank voor wie je voor ons bent geweest, bidden wij ook op deze dag voor u en al uw geliefden.

Genegen,

Geschreven door maarten om 23:30 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 september 2006

filosofieles

Als de dingen in je leven je allemaal even te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit bericht ....

Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot mayonaise en begon deze te vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was, vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel. Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol. De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel. Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte de hele inhoud van deze twee koppen in de pot met golfballetjes, kralen en zand. De hele inhoud verdween in de pot. De koffie vulde de ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen. "Nu, zei de professor, nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie, stelt namelijk het leven van een mens voor."

"De golfballetjes zijn de belangrijkste dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn."

"De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis, je auto."
"Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk voor je zijn."
"Als je het zand als eerste in de pot kiepten hem hiermee vult, is er geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben voor de dingen die echt belangrijk voor je zijn. Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid zo nu en dan. Neem je partner mee uit eten. Doe nog iets leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te repareren."

"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand."

Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen koffie in die pot dan voor zouden moeten staan. De professor lacht en zegt de student dat hij daarmee een heel goede vraag heeft gesteld. "Ik wil daarmee alleen nog maar weer eens aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje koffie te drinken."

Geschreven door maarten om 22:48 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 september 2006

de tovenaar

Omdat het weekend is en we even meer tijd hebben om wat te lezen, hoop ik toch, laat ik dit deugddoend gedicht achter. De auteur heeft echter vergeten zijn naam toe te voegen; enig wat ik weet is dat hij niet van seniorenland komt en ook geen kennis is van me, dan toch een tuinkabouter? De tovenaar mag zijn naam bekend maken, maar hij deelt in elk geval mooie weekenddromen uit!

Tovenaar

Nog wat rondgesnuffeld in de muziekbibliotheek en er dit gevonden:

ik had zo'n mooie droom vannacht
'k zat op een wolk heel hoog en zacht
alle planeten om mij heen
en de maan die prachtig scheen

ik zag de aarde onder mij
en alle mensen waren vrij
nergens zag ik jaloezie
er was perfecte harmonie

en ieder kind van pool tot pool
kon gratis naar een leuke school
eten genoeg voor iedereen
niemand voelde zich alleen

ook zag ik hier geen arm of rijk
zo simpel, iedereen g'lijk
niemand keek naar rang of stand
alle mensen hand in hand

als ik een tovenaar kon zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
dan was de liefde ideaal
sprak iedereen dezelfde taal

als ik een tovenaar kon zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
ieder mens was goed en wijs
we leefden in het paradijs

stel deze droom was werkelijkheid
dan werd niemand meer benijd
en de natuur was nooit van slag
de zon die straalde elke dag

hetgeen wat nog het mooiste was
niemand keek naar kleur of ras
geen mens of dier was nog in nood
niets of niemand ging meer dood

als ik een tovenaar kon zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
dan was de liefde ideaal
sprak iedereen dezelfde taal

als ik een tovenaar zou zijn
schiep ik een wereld zonder pijn
ieder mens was goed en wijs
we leefden in het paradijs

Geschreven door maarten om 22:11 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 september 2006

overgave

Goeie vrienden

Ook vandaag heb ik weer veel indrukken opgedaan waarvan ik iets zou willen achterlaten en dan zie ik op mijn onderlegger nog zoveel hints e.a. die nog verder moeten uitgeschreven worden. Laat me dan beginnen wat me deze ochtend trof op de radio, en alsof het mijn stokpaardje is hoorde ik twee uitspraken van twee verschillende mensen, maar die het uiteindelijk toch weer over de liefde hadden.

Ik hoorde dat Stef Bos er 45 jaren heeft overgedaan om de liefde te vinden; niet het houden van, het elkaar gaarne zien, ook niet het samen één zijn, maar voor Stef was, na bijna een halve eeuw zoeken zijn antwoord;"JE MOET JE AAN IEMAND KUNNEN OVERGEVEN", waar hij de nadruk legde op "overgave". Een heel mooie gedachte.
Bij deze moest ik meteen denken aan een vriend (en ik mag het hier met zijn toestemming vertellen) die evenzeer "op een cruciale leeftijd - zo hij het zelf noemde" de liefde echt heeft gevonden. Die liefde waar Stef het over had, het aan-elkaar-gegeven-zijn in wederzijds respect, in oprechtheid ook. Die vriend van me schreeuwde het haast van de daken en kan ook op vandaag nog altijd niet beseffen dat dit het was waar hij jaren naar zocht, maar vooral dat ze hem overkwam als een vlinder die op zijn schouder kwam zitten en er gebleven is.

Wanneer je beide zaken leest, dan kan je als luisteraar, als toeschouwer maar diep gelukkig zijn en wensen dat het aan velen gegeven is.

In hetzelfde programma hoorde ik de pijnlijke kant van deze intense liefde wanneer Jo Demeyere het had n.a.v. het overlijden van zijn vrouw, ondertussen drie jaren terug.

"ALS IETS LIEFS JE VERLAAT BLIJFT NOG ALTIJD DE LIEFDE". Meer durf ik hier niet zijn woorden toe te voegen ... Had hij trouwens niet deze tekst gevonden bij zijn vrouw!

Maar beide sluiten zo goed op elkaar aan. Hier kan ik nog even doorgaan, en velen zullen zich ook hier in herkennen. Dan heb ik het namelijk over het verlies van de geliefde (je kan daarvoor in mijn archief maar eens terug gaan naar "afscheid van Joeri", waar toen ook een blogger heeft op gereageerd), maar evenzeer over het verlies van van werk, gezondheid ... als ook dat je lief was ....

Geschreven door maarten om 21:28 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 16 september 2006

oorlog

Terug uit Beiroet vertelde een soldaat het volgende: "Een uur heeft een morgen, een middag en een avond". Daarmee gaf hij uitdrukking naar het diepe verlangen dat deze oorlog zeer vlug zou mogen over zijn, hoe tergend traag de tijd voorbijging, maar ook de haast angstvallige hoop dat hij er levend zou uitkomen. Peter en anderen hier uit blogland zullen zich zeker herkennen, zelfs in hun eigen land, zo nu 60 of 90 jaar terug.

Maar is dat jammergenoeg niet van alle tijden, (woord is hier niet eens op zijn plaats), want gisteren zag ik nog op de Nederlandse tv dat men in huidige Irak in 1777 (achttiende eeuw!)jonge eenvoudige mensen met niet enig idee van ideologie wilde opleiden tot "KNULLEN die enkel willen KNALLEN". Wilden ze dat toen? Willen ze het nu? Zijn de jonge "terroristen" ook geen gewone jonge mensen die een gewoon leven willen met vrienden, die willen leren en uitgaan?!

Wilde mijn grootvader dat in de loopgraven, vier lange jaren in koude en ontbering, schieten of geschoten worden?! ... Nadat hij al vier jaar legerdienst had gedaan!

Een overweging waard!

Geschreven door maarten om 00:00 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 15 september 2006

500 dagen

Beste blogvriend,
Geachte lezer,
Waarde bezoeker,
Geachte familie en goede vrienden,

Het is me een vreugde vast te stellen dat ik precies vandaag 500 dagen hier bij u mag aankloppen of even binnenspringen via Seniorennet. Wat begon door zomaar even de url in te tikken van Pascal Vyncke, daar hij toen nogal veel in de media was met Seniorennet, werd voor mij een ware hobby en passie, al is het niet vanzelfsprekend dagelijks een stukje achter te laten.
Maar algauw leerde ik via dit net mensen kennen van dichtbij of van over de grenzen, maar na een tijd zo vertrouwd.
Ik merk voor mezelf dat na 500 dagen van bloggen er ook een stuk leven is afgelegd wat blijkt uit de artikels en de foto's. Ja, de eigen bijdragen eens herlezen doet een mens verwonderd staan over wat hij schreef, maar zoals ik in het begin van deze korte geschiedenis schreef is en blijft SCHRIJVEN voor mij een HOBBY. En doorheen deze hoby was het me soms ook een vreugde een opkikkertje te ontvangen of zelf voor iemand anders een luisterend oor te zijn.

Ik DANK dan ook van harte de vele mensen die me al die tijd volgden, zij het intens, zij het op afstand of in alle stilte. Ook dank aan hen die me bleven een duwtje geven om op de ingeslagen weg door te gaan, ook al wordt dat niet door iedereen in dank aanvaard.
Er was niet echt één betrachting wanneer ik deze blog ben opgestart dan misschien die éne dat we er mogen zijn voor elkaar IN LIEFDE EN VREINDSCHAP.

Dankbare groeten aan U allen!
Succes aan iedere blogger afzonderlijk volgens zijn eigen talenten en mogelijkheden!

Geschreven door maarten om 16:54 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 september 2006

genezen

... ben je wanneer alles terug naar anderen uitgaat en je niet langer op jezelf terugvalt, zelfs tijdens het lezen of het schrijven.... wanneer ik mezelf uit het oog verlies ...

Bovenstaande krabbelde ik op een boterbriefje terwijl ik aan het lezen was, de tuin inkijkend en genietend van de laatste zonnestralen. Het viel me zomaar te binnen, los van het boek. En wanneer ik er nu nog aan denk is het wellicht waar dat je pas open kan staan voor de ander wanneer je zelf vrij geworden bent, maar dat laatste kan je maar schrijven na weken , maanden, zelfs jaren "strijd", welke strijd JIJ nu ook voert!
En dan, doorheen al die vele kleine dingen, komt het besef: "dit hoofsdstuk kan en mag ik afsluiten", ook zal het nooit meer hetzelfde zijn.
Nieuwe uitdagingen staan voor de deur! Maar het er zijn voor elkaar zal me verder drijven!

afbeelding is "darkness and hope"

Geschreven door maarten om 16:29 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 september 2006

wens

Bij het opruimen van wenskaarten heb de verjaardagskaart die ons ma me schreef nog eens ter hand
genomen en altijd ben ik verbaasd hoe mooi ze schrijft. Heb ik het schrijven van haar? Ik heb zo een
vermoeden.
Volgende zin heeft me getroffen.

TEVREDEN ZIJN IS ALLES WAT JE DOET EN HEBT.

Is dit niet mooi en geen fake!

Ja, sedert gisteren zou een mens tweemaal nadenken wanneer hij iets achterlaat op zijn blog al zijn er sites genoeg waar je 10.000 citaten kan terughalen.
Maar deze is dus origineel van de hand van mijn ma, met liefde geschreven.

Danke!

Geschreven door maarten om 16:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 september 2006

zachtmoedigheid

Wat is zachtmoedigheid? Het heeft misschien niets met je temperament te maken, maar met het uitspreken van de woorden van Jezus:"Kom allen naar mij toe die afgemat en belast zijn, en ik zal u rust geven"(Mt 11,28). Ik vraag me af of onze tijd in de eerste plaats niet deze zachtheid nodig heeft, deze tederheid. Dat wil niet zeggen: zwakheid. Een zwak mens is heel erg moedig. Hij is de enige die tot het uiterste gaat. Onze tijdgenoten en wijzelf zijn zo gekwetst: in ons geheugen, ons verstand. Er zijn wel vijftien verschillende overtuigingen die er prat op gaan de waarheid te verkondigen. Maar vaak leiden ze tot scepticisme. Er zijn ook verwondingen in onze goede wil, want we doen wat we niet willen doen, en we kunnen maar niet realiseren wat we zo graag zouden willen. ... Al deze verwondingen zijn alleen maar te genezen door een zacht en doorzichtig iemand, een mens die kan luisteren. Onze tijd heeft behoefte aan huiusartsen als zielendokters. Huisartsen die kunnen luisteren. Een christen is vanuit zijn roeping zo'n soort huisarts. Hij luistert naar allen en alles met zacchtheid, zonder sentimentaliteit, maar met een kwetsbaar oor en hart.

Gelezen bij Kardinaal Godfried Danneels, maar zo nieuw, denkend aan de mensen en de gebeurtenissen van afgelopen dagen

Geschreven door maarten om 15:56 Reageer op dit bericht Stuur door

Donderdag 14 september 2006

Een wezen van verten

"Een wezen van verten"

Francisco Umbral

224 blz., paperback, januari 2004.

ISBN: 90-74328-70-9

oorspronkelijke titel: Un Ser de Lejanías

vertaald door: M. Vanderzee

beschrijving

Francisco Umbral (1935), winnaar van de Premio Cervantes 2000, is een erg veelzijdige schrijver die onder andere de column, de roman en het essay beoefent, maar toch voor alles een uitstekend autobiograaf is. Dat liet hij al zien in het eerder gepubliceerde dagboek Sterfelijk en roze en wordt nu opnieuw bevestigd door zijn meest recente dagboek Een wezen van verten. Stond in Sterfelijk en roze een uitzonderlijke, dramatische gebeurtenis centraal, de ziekte en de dood van zijn zoon, in Een wezen van verten draait het om het verloop van het leven van alledag. De literaire tovenaar Umbral toont waartoe de taal in staat is wanneer ze het alledaagse leven werkelijk de hand reikt, wanneer ze door haar vorm en stijl datgene opzoekt wat doorgaans als het tegendeel van literair wordt beschouwd. De uitkomst is een spanningsvol en zeer persoonlijk perspectief waarin de voortgang van de dagen gestalte krijgt via een tegelijkertijd intieme en ironische blik. Deze blik, als van een moderne picaro, enigszins spookachtig en gedistantieerd, richt zich nu eens op het private dan weer op het publieke leven van de schrijver, om zo zowel de eigen eenzaamheid als het gezelschap van anderen de revue te laten passeren.

Dit boek, beste blogvrienden is niet zomaar een roman, maar een boek over taal en het spelen met taal maar toch zo doorleefd, zo echt! Ik bied het dan ook als aanrader aan zoals ik nog eerder boeken aanprees.

Geschreven door maarten om 15:27 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 13 september 2006

zelfbediening

Toen je klein was moest je, als je iets wilde eten op je schoolreisje, zelf je eten meenemen (in elk geval zoveel jaren geleden). Nu, als je geniaal wilt zijn op het grote diner, moet je jezelf bedienen.

Voor nu slaap zacht!

Geschreven door maarten om 23:09 Reageer op dit bericht Stuur door

Woensdag 13 september 2006

de hond

Deze avond stond ik een praatje te maken met de buurman die altijd rond etenstijd de hond buitenlaat. Die hond maakt dan gewoonlijk achten tussen mijn benen, maar deze avond bleef de hond mij aankijken alsof hij iets van me wilde. Misschien voelde hij wel spanningen aan. In elk geval een aangename nieuwsgierigheid, zelfs ernst of nog meer een menselijke waardigheid die de mens niet bezit. Nee, nooit kijkt een ander mens ons zo aan.

Mensen wisselen onderling alleen maar vluchtige blikken, of blikken van ogenblikkelijke vreugde, oppervlakkiger blikken, min of meer bedrieglijk. Achterdochtige blikken ... Was het dat laatste wat de hond voelde daar ik nog niet bekomen ben van de neerhalende kritiek (dan nog niet eens over de inhoud dan wel een persoonlijke aanval) die ik moet verwerken op een blog via seniorennet van anonieme bloggers?!
.
De hond bleef lang kijken in mijn ogen, geïnteresseerd, waardig. Met een hondenblik.

Ja, je moet erg menselijk zijn van binnen om als een hond te kunnen kijken.

Je moet vooral kunnen vergeven, hopen en wensen dat het fijn mag blijven in blogland te vertoeven.
Laat ons niet vervallen in tijden van weleer waar mensen de kansen werden ontnomen nog verder te bloggen, voor sommigen hun enige hobby en passie.

Kijk, mensen, ik heb altijd graag geschreven en zij die me al langer volgen weten dat schrijven en lezen meer dan een hobby is geworden. Ik heb nooit een blog willen gebruiken met als doel anderen te treffen; ik kan alleen maar zeggen dat het dan ook zeer pijnlijk is wanneer je met volle enthousiasme een column wil gaan schrijven en dan eerst mails moet lezen van mensen die het op ondergetekende gemunt hebben, om welke reden dan ook.

Geschreven door maarten om 22:58 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 12 september 2006

Goeie vrienden,

Hadden jullie het vandaag ook zo warm? Ik in elk geval wel en dat overkomt me niet zo vaak.
Ik was van plan hier nog uitgebreid te bloggen maar dat zal dan wel voor een andere keer zijn.

In elk geval wou ik toch nog even deze meegeven, misschien toepasselijk op einde van een dag!

“De eindstreep is het begin van een nieuwe wedstrijd”.

Geschreven door maarten om 20:37 Reageer op dit bericht Stuur door

Dinsdag 12 september 2006

"Don't spend time in judging others…then you will not have time to love them... Mother Teresa."

Geschreven door maarten om 11:47 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 9 september 2006

geluk

In het dialect komen de woorden soms nog zo echt over, precies omdat ze in een levende taal zijn
uitgesproken. Zo ontvang ik een mail van iemand waaruit ik dit deel wil weergeven.

je geluk bepaal je zelf, ge kunt content zijn met minder en dan ben je vlugger gelukkiger

Geschreven door maarten om 22:16 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 9 september 2006

oordeel niet

don't judge me by my outside, try to understand my inside....

Of: Beoordeel me niet op mijn uiterlijk, maar probeer me te begrijpen ...

Geschreven door maarten om 22:10 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 9 september 2006

ouder worden

Voor éénmaal geen ernst of toch?
Het is weekend!

Geschreven door maarten om 22:06 Reageer op dit bericht Stuur door

Zaterdag 9 september 2006

Onze-Lieve-Vrouw

Beste blogvrienden,

Het is met enige schaamte dat ik hier een correctie moet inlassen, maar inderdaad is 8 september NIET het feest van Onze-Lieve-Vrouw, Onbevlekt Ontvangen, maar WEL het feest van MARIA'S GEBOORTE.
En dat voor een "Daiselnaere"! Met mijn excuses voor dit misverstand, maar het voornaamste is dat deze dagen een uitnodiging blijven; zie daarvoor maar hieronder.
Verder nodig ik je nog eens uit op GERDIBLOG ivm de Mariale devotie.

Vriendelijke groeten met dank aan Germain voor het "lenen" van de primeur!

Geschreven door maarten om 11:47 Reageer op dit bericht Stuur door

Vrijdag 8 september 2006

eenzaamheid

Zijn we niet met zijn allen, zeker tijdens de weekends, in een val van de tijd getrapt, gevangen in een immense vrijheid, maar dan wel een grote gevangenis waarin de eenzame mens uiteindelijk oplost in zijn naam om uiteindelijk vergeten te worden?!
Is dat de vrijheid die we hebben bereikt in deze eenentwintigste eeuw? Ik doe hier niet aan doemdenken, zeker niet op een zonnige dag als deze, maar misschien op zulke ZONdagen knaagt voor menigeen misschien nog harder het koude traliewerk aan zijn bestaan. Een overweging waard.

Geschreven door maarten om 19:34 Reageer op dit bericht Stuur door

Reageer op dit bericht

"Een wezen van verten"

beschrijving

Meer van liefde en vriendschap als sleutel