zelfbedieningde hond
Deze avond stond ik een praatje te maken met de buurman die altijd rond etenstijd de hond buitenlaat. Die hond maakt dan gewoonlijk achten tussen mijn benen, maar deze avond bleef de hond mij aankijken alsof hij iets van me wilde. Misschien voelde hij wel spanningen aan. In elk geval een aangename nieuwsgierigheid, zelfs ernst of nog meer een menselijke waardigheid die de mens niet bezit. Nee, nooit kijkt een ander mens ons zo aan.
Mensen wisselen onderling alleen maar vluchtige blikken, of blikken van ogenblikkelijke vreugde, oppervlakkiger blikken, min of meer bedrieglijk. Achterdochtige blikken ... Was het dat laatste wat de hond voelde daar ik nog niet bekomen ben van de neerhalende kritiek (dan nog niet eens over de inhoud dan wel een persoonlijke aanval) die ik moet verwerken op een blog via seniorennet van anonieme bloggers?!
.
De hond bleef lang kijken in mijn ogen, geïnteresseerd, waardig. Met een hondenblik.
Ja, je moet erg menselijk zijn van binnen om als een hond te kunnen kijken.
Je moet vooral kunnen vergeven, hopen en wensen dat het fijn mag blijven in blogland te vertoeven.
Laat ons niet vervallen in tijden van weleer waar mensen de kansen werden ontnomen nog verder te bloggen, voor sommigen hun enige hobby en passie.
Kijk, mensen, ik heb altijd graag geschreven en zij die me al langer volgen weten dat schrijven en lezen meer dan een hobby is geworden. Ik heb nooit een blog willen gebruiken met als doel anderen te treffen; ik kan alleen maar zeggen dat het dan ook zeer pijnlijk is wanneer je met volle enthousiasme een column wil gaan schrijven en dan eerst mails moet lezen van mensen die het op ondergetekende gemunt hebben, om welke reden dan ook.
geluk In het dialect komen de woorden soms nog zo echt over, precies omdat ze in een levende taal zijn
uitgesproken. Zo ontvang ik een mail van iemand waaruit ik dit deel wil weergeven.
je geluk bepaal je zelf, ge kunt content zijn met minder en dan ben je vlugger gelukkiger
oordeel nietouder worden
Voor éénmaal geen ernst of toch?
Het is weekend!
Onze-Lieve-Vrouw
Beste blogvrienden,eenzaamheid
Zijn we niet met zijn allen, zeker tijdens de weekends, in een val van de tijd getrapt, gevangen in een immense vrijheid, maar dan wel een grote gevangenis waarin de eenzame mens uiteindelijk oplost in zijn naam om uiteindelijk vergeten te worden?! liefde
vriendenGoeie vriend,
Waarde lezer,
Geachte bezoeker,
Op een blog als deze is het soms moeilijk een titel te verzinnen omdat ik gewild of niet altijd terugkeer naar de hoofdgedachte van de blog: vriendschap en liefde. Dat zal ook wellicht in de toekomst niet anders zijn, maar door wat me wordt aangereikt, wat ik beluister en doorleef krijgen deze woorden telkens een andere kleur. Waren ze in aanvang meer een schreeuw, dan werden ze stilaan een gelukkigmakende gedachte, een stuwende kracht, een aanmoediging, die laatste schouderklop. Zo wil ik blijven bloggen, misschien maar voor die éne die precies juist nu dit ene woord mag lezen.
Ik weet uit ervarring dat dezelfde tekst helemaal anders kan overkomen, je al dan niet raakt, gewoon maar om wat je NU doormaakt. Dit allemaal als te lange inleiding op wat ik straks nog eens wil bloggen. Ook de vele pps-voorstellingen die een mens ontvangt kunnen gewoon mooi zijn, maar voor anderen juist gekleurd door pijn, angst, verdriet. Wanneer alles mee lijkt te vallen is zo een mail gauw bekeken en in het beste geval doorgestuurd, maar wanneer hij bewust aan u werd doorgestuurd in mindere dagen, dan kan het gebeuren dat je herkenning ervaart, dank ook omdat er tocch nog iemend aan je dacht.
Dit alles kun je pas neerschrijven eens niet alléén een bladzijde werd omgeslagen, maar een volledig boek hebt toegedaan.
Wat ik in het begin van dit bericht eigenlijk wou neerschrijven is volgende gedachte, eigenlijkk meer dan zo maar een gedachte, is het niet, vriendschap?
ER ZIJN VRIENDEN DIE ONS JEUGDIGER DOEN ZIJN OF WIJ HEN!
duivensport
Beste vrienden,Verkopen
Verkopen is niets anders dan een eerlijke manier van weggeven.waarheidJe moet de waarheid niet verwarren met de mening van de meerderheid.
Iemand zijnJE BENT PAS IEMAND ALS JE IEMAND BENT VOOR IEMAND
WEES GEGROET
Op de vooravond van de Mariale Novene te Dadizele bidden wij met zovelen die deze dagen naar het bedevaartsoord stappen :DADIZELE NOVEEN
De noveen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele loopt van 8 tot 16 september.
* Eucharistievieringen. Op weekdagen om 7.30 uur, 9 uur, om 16 uur (in het rosarium) en om 18.30 uur. Op zaterdag 9 september om 16 uur (in het rosarium) en om 18 uur en op zondag 10 september om 6 uur, 7 uur, 8 uur, 9 uur, om 10 uur (met het koor ‘Cantabile’ uit Dadizele), 11 uur, 16 uur en om 18 uur. Geert Morlion, professor aan het Grootseminarie te Brugge, spreekt de homilie uit tijdens alle weekendvieringen.
* Elke dag om 15 uur in het rosarium: Mariale gebedsviering met lof, aanbidding en rozenkrans.
* Woensdag 13 september om 17 uur: kinderzegening door mgr. Roger Vangheluwe. Vanaf 16.30 uur: kinderanimatie op de trappen van de basiliek.
* Vrijdag 8 en 15 september, telkens om 20 uur: eucharistieviering gevolgd door kaarsprocessie en taptoe.Info bij pastoor André Monstrey (tel. 056/50.91.50 en andre.monstrey@pandora.be), bij pastoraal verantwoordelijke Philippe Vansweevelt (tel. 056/50.33.90 en eh.ph.vansweevelt@skynet.be) en via de basiliek (tel. 056/50.52.86).
kleine gelukMemoires/dagboeken
Memoires of het bijhouden van een dagboek lijkt soms het meest nutteloze van alle lectuur te zijn; schrijven als een diepgravende manier om daarna je eigen leven te lezen. En juist dat over zichzelf gebogen schrijven interessert het publiek nog het meest. Kijk gewoon maar eens naar de bezoekers op je eigen webstek hier of elders. Hetzelfde geldt ook voor "de boekskes". Maar ook nu "bezondig" ik me want op dit eigenste moment schrijf ik met aandacht om ergens elders te leven en dan weer te verdwijnen, net zoals u en u deze avond aan het schrijven zijt; soms met fierheid over wat je achterliet, soms zelfs met verbazing dat dit uit jouw pen vloeide ... Maar de meeste dagboeken belanden in een doos, op een geheime plaats tot er misschien ooit iemand terug een blog zal over maken, een levensverhaal, wanneer die dan nog zullen bestaan. Schrijven is blijven?DE RUPS
