vervuld

vervuld
verkiezingen
"Ik ga naar politieke feesten van links en van rechts en overal ruikt het naar Christian Dior."
heb me lief!
open wond

kinderwelzijn

vrouwen
fietstocht
Eigenlijk had ik me voorgenomen vandaag heel wat te bloggen, maar de zon wenkte me naar buiten en zo werd het mede door dit mooie weer toch te laat mijn belofte na te komen. Ik liet mijn wedervaren dan maar weten aan een kennis via een mail omdat op de duur velen hier vrienden van vrienden zijn geworden vuia seniorennet, en kijk wat een mailtje moest zijn werd ineens een blogideetje, niet meer dan dat.

beste blogvriend,Littekens die je niet ziet….
Ze zitten op je ziel….niemand die ze ooit zal zien ……
Ze zitten binnen …diep en verborgen….
Soms doen ze je pijn…..
Dan kan je gillen en schreeuwen…..
Maar je doet het niet…..je huilt alleen …..je huilt van binnen.
Verdriet zonder tranen.
Soms denk je dat je littekens zijn geheeld….
En dat de pijn over is…..
En dan plots voel je ze weer…….
Iedere keer als je denkt de pijn is over….
Voel je het zeer weer….
Ooit was ik zonder…..
Geen pijn, geen verdriet, geen stekende littekens…
Maar hoe lang is dat al geleden ….?
Soms, heel soms, zou ik weer een kind willen zijn ….
Zonder verleden, zonder angsten, zonder pijn…
Nederigheid

wees kalm
Vrienden,
Francis

filosofieles

Als de dingen in je leven je allemaal even te veel worden, als 24 uur in een dag niet meer genoeg tijd lijkt, denk dan eens aan dit bericht ....
Een professor stond voor de klas om een les filosofie te geven. Hij had een aantal voorwerpen voor zich liggen. Toen de klas begon, nam hij zonder iets te zeggen de lege pot mayonaise en begon deze te vullen met golfballetjes. Toen deze hier helemaal mee gevuld was, vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu helemaal vol was. Zij antwoordden van wel. Toen nam de professor een doos met kralen en kiepte deze in de pot. Hij schudde lichtjes met de pot en de kralen rolden tussen de open plekken tussen de golfballetjes. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was. Ze gaven weer eenzelfde antwoord; ja, de pot is vol. De professor nam nu een doos met zand en kiepte dit zand in de pot met golfballetjes en kralen. Natuurlijk vulde het zand alle ruimte op tussen de golfballetjes en de kralen. Weer vroeg de professor aan zijn studenten of de pot nu vol was: de studenten antwoordden van wel. Van onder het bureau nam de professor nu twee koppen koffie en kiepte de hele inhoud van deze twee koppen in de pot met golfballetjes, kralen en zand. De hele inhoud verdween in de pot. De koffie vulde de ruimte op tussen het zand. De studenten begonnen te lachen. "Nu, zei de professor, nu wil ik dat jullie deze pot zien als jullie eigen leven. Deze pot gevuld met golfballetjes, kralen, zand en koffie, stelt namelijk het leven van een mens voor."
"De golfballetjes zijn de belangrijkste dingen in het leven: je familie, je kinderen, je geloof, je gezondheid en je favoriete bezigheden. Dingen die ervoor zorgen dat als er niets meer op de wereld was dan deze dingen, je leven toch gevuld zou zijn."
"De kralen zijn de andere dingen die belangrijk zijn. Je werk, je huis, je auto."
"Het zand, dat staat voor de kleine dingetjes die belangrijk voor je zijn."
"Als je het zand als eerste in de pot kiepten hem hiermee vult, is er geen plek meer voor de kralen of voor de golfballetjes. Datzelfde geldt ook voor je eigen leven. Als je al je tijd en energie aan de kleine dingetjes besteedt, dan kun je nooit meer ruimte hebben voor de dingen die echt belangrijk voor je zijn. Besteed aandacht aan de dingen die belangrijk voor je zijn. Speel bijvoorbeeld met je kinderen. Neem tijd voor een onderzoek voor je gezondheid zo nu en dan. Neem je partner mee uit eten. Doe nog iets leuks, er is altijd nog wel ergens tijd om het huis te poetsen of de prullenbak te repareren."
"Zorg eerst voor de golfballetjes, de dingen die echt het allerbelangrijkste voor je zijn. Stel je prioriteiten. De rest is maar zand."
Eén van de studenten steekt een vinger op en vraagt waar de twee koppen koffie in die pot dan voor zouden moeten staan. De professor lacht en zegt de student dat hij daarmee een heel goede vraag heeft gesteld. "Ik wil daarmee alleen nog maar weer eens aangeven en bevestigen, dat, hoe vol je leven ook mag zijn, er is altijd wel een plekje om samen met een vriend of een dierbare een kopje koffie te drinken."
de tovenaar| Tovenaar |
|
Nog wat rondgesnuffeld in de muziekbibliotheek en er dit gevonden: ik had zo'n mooie droom vannacht ik zag de aarde onder mij en ieder kind van pool tot pool ook zag ik hier geen arm of rijk als ik een tovenaar kon zijn als ik een tovenaar kon zijn stel deze droom was werkelijkheid hetgeen wat nog het mooiste was als ik een tovenaar kon zijn als ik een tovenaar zou zijn |
overgave
oorlog

Terug uit Beiroet vertelde een soldaat het volgende: "Een uur heeft een morgen, een middag en een avond". Daarmee gaf hij uitdrukking naar het diepe verlangen dat deze oorlog zeer vlug zou mogen over zijn, hoe tergend traag de tijd voorbijging, maar ook de haast angstvallige hoop dat hij er levend zou uitkomen. Peter en anderen hier uit blogland zullen zich zeker herkennen, zelfs in hun eigen land, zo nu 60 of 90 jaar terug.
Maar is dat jammergenoeg niet van alle tijden, (woord is hier niet eens op zijn plaats), want gisteren zag ik nog op de Nederlandse tv dat men in huidige Irak in 1777 (achttiende eeuw!)jonge eenvoudige mensen met niet enig idee van ideologie wilde opleiden tot "KNULLEN die enkel willen KNALLEN". Wilden ze dat toen? Willen ze het nu? Zijn de jonge "terroristen" ook geen gewone jonge mensen die een gewoon leven willen met vrienden, die willen leren en uitgaan?!
Wilde mijn grootvader dat in de loopgraven, vier lange jaren in koude en ontbering, schieten of geschoten worden?! ... Nadat hij al vier jaar legerdienst had gedaan!
Een overweging waard!
500 dagen
Beste blogvriend,
genezen
... ben je wanneer alles terug naar anderen uitgaat en je niet langer op jezelf terugvalt, zelfs tijdens het lezen of het schrijven.... wanneer ik mezelf uit het oog verlies ...
wens

Bij het opruimen van wenskaarten heb de verjaardagskaart die ons ma me schreef nog eens ter hand
genomen en altijd ben ik verbaasd hoe mooi ze schrijft. Heb ik het schrijven van haar? Ik heb zo een
vermoeden.
Volgende zin heeft me getroffen.
TEVREDEN ZIJN IS ALLES WAT JE DOET EN HEBT.
Is dit niet mooi en geen fake!
Ja, sedert gisteren zou een mens tweemaal nadenken wanneer hij iets achterlaat op zijn blog al zijn er sites genoeg waar je 10.000 citaten kan terughalen.
Maar deze is dus origineel van de hand van mijn ma, met liefde geschreven.
Danke!
zachtmoedigheid
Een wezen van verten224 blz., paperback, januari 2004.
ISBN: 90-74328-70-9
oorspronkelijke titel: Un Ser de Lejanías
vertaald door: M. Vanderzee
Francisco Umbral (1935), winnaar van de Premio Cervantes 2000, is een erg veelzijdige schrijver die onder andere de column, de roman en het essay beoefent, maar toch voor alles een uitstekend autobiograaf is. Dat liet hij al zien in het eerder gepubliceerde dagboek Sterfelijk en roze en wordt nu opnieuw bevestigd door zijn meest recente dagboek Een wezen van verten. Stond in Sterfelijk en roze een uitzonderlijke, dramatische gebeurtenis centraal, de ziekte en de dood van zijn zoon, in Een wezen van verten draait het om het verloop van het leven van alledag. De literaire tovenaar Umbral toont waartoe de taal in staat is wanneer ze het alledaagse leven werkelijk de hand reikt, wanneer ze door haar vorm en stijl datgene opzoekt wat doorgaans als het tegendeel van literair wordt beschouwd. De uitkomst is een spanningsvol en zeer persoonlijk perspectief waarin de voortgang van de dagen gestalte krijgt via een tegelijkertijd intieme en ironische blik. Deze blik, als van een moderne picaro, enigszins spookachtig en gedistantieerd, richt zich nu eens op het private dan weer op het publieke leven van de schrijver, om zo zowel de eigen eenzaamheid als het gezelschap van anderen de revue te laten passeren.
Dit boek, beste blogvrienden is niet zomaar een roman, maar een boek over taal en het spelen met taal maar toch zo doorleefd, zo echt! Ik bied het dan ook als aanrader aan zoals ik nog eerder boeken aanprees.