duivensport

Op de vooravond van de Mariale Novene te Dadizele bidden wij met zovelen die deze dagen naar het bedevaartsoord stappen :

 Memoires of het bijhouden van een dagboek lijkt soms het meest nutteloze van alle lectuur te zijn; schrijven als een diepgravende manier om daarna je eigen leven te lezen. En juist dat over zichzelf gebogen schrijven interessert het publiek nog het meest. Kijk gewoon maar eens naar de bezoekers op je eigen webstek hier of elders.  Hetzelfde geldt ook voor "de boekskes". Maar ook nu "bezondig" ik me want op dit eigenste moment schrijf ik met aandacht om ergens elders te leven en dan weer te verdwijnen, net zoals u en u deze avond aan het schrijven zijt; soms met fierheid over wat je achterliet, soms zelfs met verbazing dat dit uit jouw pen vloeide ... Maar de meeste dagboeken belanden in een doos, op een geheime plaats tot er misschien ooit iemand terug een blog zal over maken, een levensverhaal, wanneer die dan nog zullen bestaan. Schrijven is blijven?

In mijn blog heb ik ondertussen over vele dingen verteld, maar ik heb er altijd naar gestreefd over mezelf te schrijven, wat eigenlijk het vertellen is over de gemeenschappelijke basis van wat ons samenhoudt, het leven, de liefde, de vriendschap!

Het concertpubliek is een broederschap van de muziek, dat hier is vanuit een fanatisme en dat alles mooi vindt omdat het in werkelijkheid nergens iets vanaf weet en muziek beleeft als een elegant bijgeloof". Deze gedachte vind ik persoonlijk bijzonder geslaagd, zeker nu de culturele centra straks weer vol lopen. Dan zie je die mensen op hun paasbest, voor zover dat laatste woord nog bestaat,samentroepen en dit niet zozeer voor de voorstelling maar om achteraf bij een glas lang na te praten en niet zozeer over wat men gezien heeft maar om uit te pakken met de reisverhalen van voorbije zomer. 

Beste blogvriend,

Deze bijdrage heel speciaal aan deze mensen die recent een nieuw blog hebben opgestart over wat één van hen noemt "gelijkgestemden". Hier via een gedicht proberen een anrtwoord te geven en meteen een manier om mensen met dezelfde vragen misschien aan elkaar te linken, zomaar ...

Wie zal mij ooit mogen bevrijden

Van dit onzichtbaar innerlijk lijden

Wie zal ik durven strelen

Met wie mag ik dit delen

Waar ik mijn zinnen op heb gezet

Komt niet voort uit een gebed

Maar een gevoel van diep van binnen

Brengt me buiten alle zinnen

Mijn zinnen zijn vaak afgeleid

Van zinnen vol gevoelens

Mijn handen worden afgeleid

Naar duistere gevoelens

Ik zoek nog steeds diep in mezelf

Wat ik oprecht daar voel

Ik vind het niet bij iedereen

Weet jij wat ik bedoel

Verleidelijk is menig man

Maar ik weet dat het niet kan

Aangeraakt te worden in het spel

Bezorgt me zo al kippenvel

Het is daarom niet op te schrijven

En dat zal ook wel zo blijven

Iets wat ik niet voel voor een vrouw

Vind ik dit misschien bij jou?

(auteur me onbekend)

Zoals in het begin vn het "weekoverzicht" geschreven is er nog een (persoonlijk) hoogtepunt geweest afgelopen week; eigenlijk een intens moment, onvoorbereid en toch!
Wanneer ik terugkwam van het verplichte bezoek met de nodige ongerustheid om er op tijd te geraken, de vertraging wegens het treinongeval, had ik beslist voor de rest van de dag het maar zeer rustig te houden, wachtend op me wat zou afkomen. Sedert de vroege morgen nog niets kunnen drinken was een dubbele koffie welkom. Een lunch in een sfeer-kunstcafé even later was de verrassing bij uitstek. Nu nog wat flaneren doorheen Brugge zonder veel musts en zo kwam ik uit op de Burg nabij de Heilig-Bloedkapel.
Een uitgelezen plek om even tot rust te komen; en wat me nu bijna nog nooit eerder is overkomen - alsof het moest- was op die maandag voor slechts één uur de reliek van het kostbaar bloed van Christus uitgestald om vereerd te worden. Na een tijd toeschouwer te zijn van de vele mensen die hun hand op de reliek legden nam ik een  bewust besluit. Want opstaan, naar die trap toegaan en daar mijn hand neerleggen op het reliek is een heel bewuste stap. Na een kort gebed kreeg ik een bidprentje van de priester en ik mocht er naar eigen goeddunken ook een gebed achterlaten. Normaal zou ik dat niet zo vlug doen, maar was het om uitdrukking te geven van mijn dank voor alles wat ik heb doorgemaakt de afgelopen jaar? Het was in elk geval een mooi intens moment.

Ik laat hier dan ook niets anders achter dan volgende links:
www.holyblood.org
www.sanguischrisii.com

Later publiceer ik misschien de tekst van het bidprentje.