Dinsdag 5 september 2006
Ieder
Ieder heeft het in zijn macht een persoonlijkheid te worden als hij de moed heeft, zichzelf te zijn.
(Godfried Bomans)
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 september 2006
senior-zijn
IK BEN FLINK OP JAREN, MAAR OUD BEN IK NIET
Dinsdag 5 september 2006
Het Heden
Ik weiger de jaren, de dagen te tellen die voorbij zijn of komen gaan. Er is geen andere redding dan het heden, het heden is helemaal van mij en in het heden zal ik sterven. Alleen het heden interesseert me omdat dat de plaats is waar ik de rest van mijn leven zal doorbrengen. - F. Umbral
Dat kan een mens maar schrijven of beamen wanneer hij weer adem heeft, de angsten voorbij, tot aanvaarding is gekomen.
Dinsdag 5 september 2006
Concertpubliek
Het concertpubliek is een broederschap van de muziek, dat hier is vanuit een fanatisme en dat alles mooi vindt omdat het in werkelijkheid nergens iets vanaf weet en muziek beleeft als een elegant bijgeloof". Deze gedachte vind ik persoonlijk bijzonder geslaagd, zeker nu de culturele centra straks weer vol lopen. Dan zie je die mensen op hun paasbest, voor zover dat laatste woord nog bestaat,samentroepen en dit niet zozeer voor de voorstelling maar om achteraf bij een glas lang na te praten en niet zozeer over wat men gezien heeft maar om uit te pakken met de reisverhalen van voorbije zomer.
Dat doet me meteen denken aan die andere show, Waregem Koerse, waar men ook vooral wil zien en nog meer gezien wil worden, ook al kent men er ook daar zelf niets van.
Maar wel leuk om eens de mens te bekijken die een concerthal binnenschrijden.
Het applaus achteraf lijkt soms meer een behoefte om de verveling en de opgedane stijfheid van zich af te schudden dan het een waardering is voor de acteurs
Maandag 4 september 2006
DRUK
Op de radio hoor ik de laatste tijd verschillende reclamespotjes van dezelfde strekking. In een van die spotjes zegt een man tegen zijn vrouw: “Schatje, dat diepzinnige gesprek kan nu, ik heb zeker 10 seconden”. Een ouder zegt tegen het kind: “Kom, vlug in bed, mama heeft 3 seconden voor een verhaaltje”. Iemand zegt tegen de hond: “Kom, Blacky, we gaan 5 seconden wandelen”. Iemand zegt: “Ik ga 15 seconden een ontspannen bad nemen”. En telkens werd er aan toegevoegd: “Race niet door je dag”. Het deed me glimlachen maar ook denken aan hoe druk mensen het allemaal menen te hebben. Je wordt als wereldvreemd bekeken als je zegt dat je het niet druk hebt. “Druk hebben” is het antwoord wat je zo dikwijls hoort. “Ik zou wel willen maar ik heb het eigenlijk veel te druk” is het antwoord als je mensen vraagt om iets voor de kerk te doen maar ook als je mensen vraagt over hun aandacht voor het gebed en zondagsmis. Zelfs gepensioneerden blijken het soms drukker te hebben dan in de tijd dat men nog ging werken en een gezin had. Veel mensen hebben het zo druk, er is stress, men heeft een burn-out, er is onvoldoende tijd om te eten en te rusten met een hoop lichamelijke klachten als gevolg.
Toen ik hierover nadacht, moest ik denken aan wat er in het zesde hoofdstuk van het Marcusevangelie staat: “De apostelen kwamen terug bij Jezus, en ze vertelden Hem alles wat ze hadden gedaan en hoe ze onderricht gegeven hadden. Hij zei tegen hen: ‘Ga nu mee naar een eenzame plaats om alleen te zijn en wat uit te rusten.’ Want er kwamen en gingen zoveel mensen, dat ze niet eens de gelegenheid hadden om te eten. Ze gingen in de boot weg naar een eenzame plaats om alleen te zijn.”
Wat daar in dat stukje evangelie staat zouden we ter harte moeten nemen. Ook Jezus en Zijn leerlingen hadden het druk maar toch moet er aandacht zijn voor meer dan de drukte.
Als Jezus zijn drukke leerlingen uitnodigt om met Hem mee te gaan, dan is dat een vraag of Hij in ons drukke bestaan een plaats heeft, hoe Hij met Zijn Boodschap in onze drukke bezigheden mag meespreken.
Als Jezus zijn drukke leerlingen uitnodigt om naar een eenzame plaats mee te gaan, dan vraagt Hij ons om geregeld onze radio-, televisie- en computerknop even om te zetten en de stilte tot ons te laten spreken. In de stilte leren we wie we zijn en horen we wat God in ons leven van ons verlangt. Hoe dikwijls maken we het nu echt eens stil ?
Als Jezus zijn drukke leerlingen uitnodigt om wat uit te rusten, dan vraagt Hij aandacht voor ons lichaam. Een mens is een lichaam en een ziel, onze ziel moet rust kunnen vinden, er moet ook aandacht en rust zijn voor ons lichaam. Is er tijd voor eten, drinken, voldoende slaap, voldoende echte ontspanning ?
In ons jachtige en drukke bestaan mogen we die zin uit het evangelie eens laten spreken.
pastoor A. Penne.
voor u gelezen
Zondag 3 september 2006
Wie bevrijdt me
Beste blogvriend,Deze bijdrage heel speciaal aan deze mensen die recent een nieuw blog hebben opgestart over wat één van hen noemt "gelijkgestemden". Hier via een gedicht proberen een anrtwoord te geven en meteen een manier om mensen met dezelfde vragen misschien aan elkaar te linken, zomaar ...
Wie zal mij ooit mogen bevrijden
Van dit onzichtbaar innerlijk lijden
Wie zal ik durven strelen
Met wie mag ik dit delen
Waar ik mijn zinnen op heb gezet
Komt niet voort uit een gebed
Maar een gevoel van diep van binnen
Brengt me buiten alle zinnen
Mijn zinnen zijn vaak afgeleid
Van zinnen vol gevoelens
Mijn handen worden afgeleid
Naar duistere gevoelens
Ik zoek nog steeds diep in mezelf
Wat ik oprecht daar voel
Ik vind het niet bij iedereen
Weet jij wat ik bedoel
Verleidelijk is menig man
Maar ik weet dat het niet kan
Aangeraakt te worden in het spel
Bezorgt me zo al kippenvel
Het is daarom niet op te schrijven
En dat zal ook wel zo blijven
Iets wat ik niet voel voor een vrouw
Vind ik dit misschien bij jou?
(auteur me onbekend)
Zondag 3 september 2006
JOUW GEZICHT
Jij bent zolief,
mijn hartendief.
Jouw gezicht
is een gedicht
wat zo mooi is
en ook zo fris.
Ik wil het kussen
op en tussen
je ogen,
onbewogen,
omhels ik jou,
omdat ik van je hou.
Zondag 3 september 2006
smartlap
Je las het in mijn ogen
het werd een zwoele nacht
het was zoveel belovend
daar op mijn schapenvacht
van kop tot teen getintel
alles bruist en kolkt
een storm zonder genade
een stortbui die nooit stopt
mijn hart slaat een slag over
mijn adem stokt alweer
het is niet te geloven
je streelt me met een veer.
gehoord op de Gentse feesten
en hier voor JOU!
Zondag 3 september 2006
doordenkertje
"Waarom moeten de Belgen geen Nederlands leren ?"
...hoorde ik twee allochtonen tegen elkaar zeggen tijdens de koffiepauze.
Ja, die mensen hadden zo een moeite gedaan het voorbije uur Algemeen Nederlands te spreken, maar pas buiten het leslokaal begrepen ze "de Belgen" niet meer want de lesgevers waren druk bezig in hun eigen dialect; (ik had haast geschreven zoals in de Bijbel hoe elkeen sprak in zijn eigen taal).
Ja, waarom moeten de Belgen geen Nederlands leren?! Ook een vraag waar ik recent niet bij ben stil gestaan.
Zaterdag 2 september 2006
foto
om week af te sluiten
Zaterdag 2 september 2006
weekoverzicht deel 3
Zoals in het begin vn het "weekoverzicht" geschreven is er nog een (persoonlijk) hoogtepunt geweest afgelopen week; eigenlijk een intens moment, onvoorbereid en toch!Wanneer ik terugkwam van het verplichte bezoek met de nodige ongerustheid om er op tijd te geraken, de vertraging wegens het treinongeval, had ik beslist voor de rest van de dag het maar zeer rustig te houden, wachtend op me wat zou afkomen. Sedert de vroege morgen nog niets kunnen drinken was een dubbele koffie welkom. Een lunch in een sfeer-kunstcafé even later was de verrassing bij uitstek. Nu nog wat flaneren doorheen Brugge zonder veel musts en zo kwam ik uit op de Burg nabij de Heilig-Bloedkapel.
Een uitgelezen plek om even tot rust te komen; en wat me nu bijna nog nooit eerder is overkomen - alsof het moest- was op die maandag voor slechts één uur de reliek van het kostbaar bloed van Christus uitgestald om vereerd te worden. Na een tijd toeschouwer te zijn van de vele mensen die hun hand op de reliek legden nam ik een bewust besluit. Want opstaan, naar die trap toegaan en daar mijn hand neerleggen op het reliek is een heel bewuste stap. Na een kort gebed kreeg ik een bidprentje van de priester en ik mocht er naar eigen goeddunken ook een gebed achterlaten. Normaal zou ik dat niet zo vlug doen, maar was het om uitdrukking te geven van mijn dank voor alles wat ik heb doorgemaakt de afgelopen jaar? Het was in elk geval een mooi intens moment.
Ik laat hier dan ook niets anders achter dan volgende links:
www.holyblood.org
www.sanguischrisii.com
Later publiceer ik misschien de tekst van het bidprentje.
Zaterdag 2 september 2006
taalbad 2
Aansluitend bij onderstaande - LEES MISSCHIEN VOOR 1 MAAL EEN PAAR ARTIKELEN VAN ONDER NAAR BOVEN - begon ik me al een beetje allochtoon te voelen, maar nu kwam het interessant; nl. hoe kan ik meehhelpen om het deze mensen gemakkelijker maken onze taal eigen te maken!?
Ik heb nu al een pluim op de hoed gestoken voor de lesgevers en het geduld dat zij aan hun cursisten besteden. Want hoe breng je nu de eigen taal, hier dus het Nederlands, over aan mensen die nog nooit een Nederlands woord hebben gesproken en niet één link kunnen maken met Duits of een andere taal. alléén al door een taal te beluisteren! Want in de doelgroep komen de meeste mensen uit Marokko, Tunesië, Tsetsjenië ...
Ja, probeer maar eens iets te begrijpen wanneer je in een Turks cafe iets wilt drinken. Dus dat was voor mij eens de omgekeerde wereld.
Het is niet de bedoeling hier uitgebreid in te gaan op het hoe aanbrengen van de taal, maar voor mij was deze infonamiddag een zeer sterke ervaring!
En het kriebelt om straks ergens te assisteren en op die manier een nieuwe uitdaging aan te gaan in een wondere wereld!
Zaterdag 2 september 2006
weekoverzicht 02092006
Beste vrienden,
Er zijn van die weken waar helemaal niets gebeurt. Een andere week zit dan zo vol van dingen die te doen staan dat je denkt dat je het nooit zal halen. Pas achterom kijkend stel je vast dat er wellicht veel getob, gehaast, getwijfel of zelfs angst voor niets nodig was. Zo kun je ook een maand of een jaar overschouwen.
Deze week wil ik voor mezelf en voor een paar aandachtige lezers, vrienden en bekenden wat impressies achterlaten, al dan niet chronologisch. Er zijn twee dingen die zijn blijven hangen, toch voor even. Een eerste was voor mij de allereerste ervaring in een centrum voor basiseducatie, waar o.a. aan mensen het Nederlands kan worden aangeleerd. Op deze infodag - met eventueel vooruitzichten om er effectief te gaan werken als vrijwilliger - voelde ik mij precies een leerling van de eerste klas. Naast de mogelijkheid om mensen intens te begeleiden op het vlak beter de eigen taal te lezen en te schrijven door leerachterstand of welke reden dan ook, was het mij op die namiddag te doen om allochtonen die langer in België verblijven het Nederlands aan te leren zodat ze zelfredzaam zijn.
Dit laatste heb ook ik ook al zo vaak gehoord, maar tijdens deze sessie werd ik haast één van hen, een ongeletterde die niets begrijpt van mensen die op straat lopen, die niets verstaan van wat de radio hen meedeelt, die niet één reclamefolder of dringende brief kan ontcijferen, laat staan het verschil te kennen of er een faktuur in de bus valt dan een uitnodiging.
Ja, ik werd even ondergedompeld en wel zo: Uit een bandmontage met ergens een Afrikaanse taal moest afgeleid worden wat voor gesprek er aan de gang was ... Ja, daar zaten we met z'in allen met de mond vol tanden; enkel intonatie kon ik hier en daar plaatsten; maar dat is wel de werkelijke wereld waar allochtonen dagelijks mee te maken hebben.
Een tweede voorbeeld was een brief in een Arabisch geschrift die we in handen kregen en dan maar proberen te lezen en te ontcijferen. Oké, je hebt het al begrepen, er was niets verstaanbaars aan voor mij. Dus mochten we eens proberen de brief te kopïeren. Ooit nog van rechts naar links geschreven en de juiste krurreletjes en cirkeltejes en streepjes gebruikt?
Je leest me straks verder.
Zaterdag 2 september 2006
weekoverzicht deel2
Het "taalbad" en de namijmeringen daaromtrent waren eigenlijk ongeveer de afsluiter van de augustusmaand en toeval of niet het begin van een nieuw schooljaar; maar dan een heel bijzonder omdat ik er ergens als leerling zal terecht komen tussen mensen die ik nog niet eerder heb ontmoet mensen tussen 20 en 30 jaar) en dan met de verwachting dat na één jaar van taalbelgeleiding ik hier én daar wel iets zal hebben bereikt, en voor hen maar evenzeer voor mezelf.
Maar even terug naar het begin van de week. Een paar maanden terug kreeg ik een brief om me aan te melden bij een geneeskundige dienst; op zich niets bijzonders was het niet dat er nogal veel kon afhangen van de bevindeingen van de "drie wijzen" waar ik voor moest verschijnen. Ja, ik geef toe dat met wat ik in voorbije jaren heb meegemaakt soms de faalangst nogal vlug - meestal ten onrechte - de kop opsteekt.
Dus een grondig bad, tandjes net gepoetst en vers ondergoed (jawel!), op tijd vertrokken om de trein te halen zodat ik nog ruim de tijd had uit te zoeken waar ik verwacht werd.
Helaas, helaas, de trein was pas vertrokken of na 15 minuten werd melding gemaakt van een accident even verder op de spoorlijn en dat het wel even kon duren .... Moest dit juist NU en uitgerekend VANDAAG !, Ik vreesde meteen het ergste, dacht aan zelfdoding, maar dacht vooral hoe en wanneer ik bij "de drie wijzen" zou aankomen? Of hoe egocentrisch we toch plots kunnen zijn! Iedereen keek naar iedereen, greep naar zijn gsm ... Wanneer de trein begon te bollen was er een gevoel van opluchting. Raar hoe onbekenden voor elkaar dan in zo een situatie plots solidair zijn, iedereen met zijn eigen vraag of het toch niet te erg zou zijn. De meesten dachten aan een wagen die over de sporen stond. Hoe dichter we het eindstation naderden, hoe meer politie te zien was.
Eigenlijk zou ik hier wat spaties moeten laten, want vanop de plaats waar ik zat,zag ik plots een verhakkelde fiets ... en even verder ... een deken ...
Nu vraagt u zich af naar wie en wat?! Ik weet het, maar omwille van de sereniteit plaats ik dit liever niet op seniorennet. In elk geval weet ik dat ik precies op de minnuut bij "de drie wijzen" heb aangebeld en dat mijn angst compleet verdwenen was, zeker wanneer de verpleegster vroeg of ik niet moest gemeten worden, de dokter op zijn papieren keek en haar antwoordde, naar mij kijkend, dat een paar centimeter min of meer wellicht niet van belang waren.
En nu valt uw mond wellicht ook open , waarde lezer? In elk geval bij mij wel wanneer ik dat hoorde na zo een hectische voormiddag !
Vrijdag 1 september 2006
Het tuinpad
Bijna aan mijn ouderlijk huis aangekomen, zie ik mijn ma het gras afrijden ... zie ik mijn pa het grasgedeelte tussen zijn fruitbomen ook al afrijden ... en ik keek er naar en dankte voor zo een ouders, denkend aan wat dat ander koppel me daarnet toevertrouwde.Bovenstaande tekst publiceerde ik op 12 mei onder "van stad naar dorp". Ik moest eraan denken omdat ik eergisteren ook weer eens naar mijn thuis ging en meteen schoot me te binnen dat ik dat beeld voor ogen zag . Ook deze keer waren beiden weer even druk bezig, want pa was de haag aan het snoeien en ma was de rozentuin aan het bijknippen! Ik dacht hen eens blij te verrassen met een midweekbezoek, maar ik hoorde al gauw hoe druk ze het beiden hadden.
Ik voelde me wat ongemakkelijk en heb dan maar de handen uit de mouwen gestoken en het snoeisel bij elkaar geraapt in een kruiwagen , die ik van pa naar het einde van de tuin moest brengen om te laten composteren. Wat een raar gevoel na zovele jaren weer die weg afleggen "langs het tuinpad van mijn vader" zo een 200 meter diep, ,de kruiwagen in de hand.
Er ging zoveel door me heen ... Hoe gelukkig ik nog mag zijn dat beide ouders nog zo gezond zijn, hoe raar zo ergens een kleine hulp te zijn in de ouderlijke tuin, denkend hoe vaak ik dat tuinpad ben op-en afgelopen, eerst als kind, later wanneer er moest geholpen worden bij het aardappelen rapen, boontjes plukken ... Kijkend naar de tuin die in al die jaren zo veranderd is,nieuwe teelten, zelfs nog uitgebreider tomatenserre en dan die 80 fruitbomen die ons pa allemaal zo goed onderhoudt.
Ja, langs het tuinpad van mijn vader of is het ook dat van mijn moeder. Want hoeveel maal heeft zij er gestaan om er de was op te hangen! En zeggen dat ik daar eigenlijk niet veel toe heb bijgedragen want zowel vader als moeder zijn gewoon weg van de volkstuin. Beiden hebben dan ook meerdere ereprijzen en eerste prijzen in de wacht gesleept al hebben ze het daar nooit voor gedaan.
Ja, zo eens een bijzondere ervaring tussen ma en pa ... En toen werd het toch tijd om iets te eten en eindelijk tijd om van gedachten te wisselen over alles en nog wat.
Woensdag 30 augustus 2006
Een steen
Dit lied werd beluisterd op de begrafenisplechtigheid van een dierbaar familielid.
Maar ook mensen als jij en ik kunnen een steen verleggen waardoor het leven van aanschijn verandert.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van de rivier hou je niet tegen,
Het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee.
Om hem dan glad en rond gesleten te laten rusten,
In de luwte van de zee.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.
Geschreven door Bram Vermeulen
Het water gaat er anders dan voorheen.
De stroom van de rivier hou je niet tegen,
Het water vindt er altijd een weg omheen.
Misschien eens gevuld door sneeuw en regen,
Neemt de rivier mijn kiezel met zich mee.
Om hem dan glad en rond gesleten te laten rusten,
In de luwte van de zee.
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde,
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.
Geschreven door Bram Vermeulen
Woensdag 30 augustus 2006
Ontmoeten
ONTMOETEN.
Ontmoeten is meer dan iemand tegenkomen of bij elkaar zijn.
Je ontmoet niet zoveel mensen.
Ontmoeten heeft iets van verwondering en herkenning.
De ander is het antwoord op de vraag op iets in jou.
Een echte ontmoeting raakt je.
Ze vraagt openheid van jou.
Niet dat je alles moet zeggen tegen de ander.
Maar wel dat die ander jou iets mag zeggen of vragen.
Ontmoeten is de ander binnenlaten in het huis van jezelf.
Met het risico dat hij of zij ontdekt dat niet alles echt is in je huis.
Dat je je soms anders voordoet, dat je kwetsbaar ben en soms anderen gewoon napraat.
Iemand ontmoeten is iemand binnen laten in de binnenste cirkel van je leven.
Hij zal vragen naar je ervaringen, gewoontes, gevoelens en opvattingen.
Pas als je de ander zo diep laat binnendringen kun je van een ontmoeting spreken.
Een ontmoeting laat sporen na.
Zaterdag 26 augustus 2006
Accepteer
"Accepteer de dingen waar het lot je aan bindt, en hou van de mensen met wie het lot je samenbrengt, maar doe dat met heel je hart." - Marcus Aurelius
Zaterdag 26 augustus 2006
Gentse feesten
Beste blogvriend,Was je één van de meer dan één miljoen bezoekers op de Gentse feesten en wil je alles herbeleven, dan raad ik je aan het boek van STEFAAN VAN LAERE te lezen, getiteld "KISMET", verschenen bij het Davidsfonds in 2006; recenter kan dus niet.
Alles is misschien veel gezegd maar je zal er vele namen herkennen van zangers, locaties en fragmenten zoals de armbandjes die werden uitgedeeld voor het optreden van Clouseau, remember?!
Maar nu terrorisme niet langer een ver-van-je-bed-show is, wordt Gent misschien de locatie bij uitstek om tot een aanslag over te gaan ... Ik weet het ook nog niet, want ben het boek nog aan het lezen, maar een thriller die zich op Vlaamse bodem afspeelt ... dus even het bloggen stillegen en lezen dat boek!
Of hoe realistisch het terreurnetwerk wel is, zeker wanneer ik op dit eigenste uur hoor dat een derde man is geïdentificeerd als verijdelde bommenlegger!
Zaterdag 26 augustus 2006
bloggen een raadsel
Beste,
een tijd terug heb ik hier iemand een hart onder de riem proberen te steken toen ik las dat de persoon blijkbaar niet meer gelezen werd. Ik heb hem daarover gemaild en aan hem en aan anderen via mijn blog sterkte gewenst. Maar blijkbaar moet ik ook voor mezelf rariteiten vaststellen, zeker wanneer het gaat om scores. Ook al blogt een mens ergens uit zichzelf dan nog wil hij tenslotte toch gelezen worden om zijn ervaringen, zijn wedervaren of zijn mening. Het was pas wanneer iemand me een hint gaf dat ook ik blijkbaar in een top 20 was verzeild dat een mens daar meer gaat op letten.
Zeker sedert wanneer je met ups en downs in die top 20 blijft al is laatste voor mij geen must.
Dit alles n.a. v. volgende vaststelling die ik deed en waarbij blijkbaar ook veel anderen "ongelukkig" mee zijn.
Het is sinds 20 juli l.l. dat ik nog op de 20e plaats stond op het net en dan niks meer al nam ik al maanden plaatsen in tussen 5 tot 20. Een onmiddellijk gevolg daarvan is: ook geen bezoekers meer.
En dan ineens vanuit het niets op plaats 8 gisteren, maar deze morgen al weer verdwenen uit de top 20!
En dan ineens vanuit het niets op plaats 8 gisteren, maar deze morgen al weer verdwenen uit de top 20!
Verdwijnen van 8 naar niemandsland?
Ik had wel binnen de 4 uren 55 bezoekers waar er slechts 66 waren in 3 dagen (waar ik dus niet terug te vinden was in die top)!
Zeg nu zelf, hier klopt helemaal niets meer van?
Eerst dacht ik ook dat een aantal mensen terug in de kijker werden geplaatst, want samen met mij zag ik drie bekenden die ook al lang bloggen en nooit in top 20 staan tot op die bewuste 22 augustus. Evenwel, ook zij zijn nog diezelfde dag met het noorderlicht verdwenen!
Voor de bewuste meneer waar ik het in het begin over had wellicht een WAW en een EUH op zelfde moment; maar ondertussen ook voor meerderen.
Let op, ik klaag hier niet maar doe maar een vaststelling met velen en wil deze keer een uitzondering maken bij wat ik normaal achterlaat. Misschien een aanzet voor anderen, maar zeker geen aanzet ons dierbaar blogland te verlaten!