zinloos geweld

 Sommige mensen worden beter naarmate ze ouder worden. maar niets gaat vanzelf. Met de leeftijd nemen ook de gebreken toe! We moeten zien dat we de juiste bocht nemen, want er zijn maar twee uitwegen. Wie de weg van DE HOOP kiest, gaat open en ongedwongen op het doel af ook zal dat met vallen en opstaan gepaard gaan. Er schuilt onrust achter de hoek, maar de genade die ons vrij gegeven werd en wordt in ons leven laat ook heel diep vanbinnen horen waar die (onnodige) onrust vandaan komt. Tot mezelf heb het al vaker gezegd ook al zijn het de wijze woorden van Augustinus:
" Mijn hart kent geen rust tot het rust vindt in en bij U". Het is deze genade die ons verzoent met de afhankelijkheid, die ons bevrijdt van ons activisme en de druk van het moeten waar helaas ook hoe langer hoe meer mensen aan ten onder gaan.
Waar het nut de wet dicteert, is gratuiïteit onbelangrijk. Wie niet meer presteert wordt gedegradeerd tot "steuntrekker"; laatste heb ik hier al ten overvloede neergepend o.a. in het artikel over "competentiecentrum", maar ook in andere columns. En hoe pijnlijk is dan de vraag, ook al hoeft ze niet beantwoord te antwoorden, wat je nu doet in het leven... Antwoord vooral niet dat je vrijwilligerswerk doet of wil doen. En toch is dat gratuite werk zo zinvol, soms een genade zowel voor jezelf als voor de ander. Beide woorden heeft een jonge priester uitdrukkelijk gebruikt in zijn openingshomilie bij zijn priesterwijding.
Nog even verder-en misschien vandaag bijzonder tussen beide verjaardagen van eigen ouders- zijn bejaarde (eigenlijk geen term meer in onze leefwereld)mensen levende iconen van onze samenleving. Ze tonen het beeld van een man en een vrouw die echt mens zijn geworden en door hun aanwezigheid  en hun voorbeeld roepen ze ons op tot een gewetensonderzoek; ze drukken ons met onze neus op het wezenlijke, het gratuïte, de genade, ,op DE LIEFDE!
Terwijl de erotiek (zie hiervoor in archief) het tegenwoordig wint van de liefde, tonen heel wat bejaarde echtparen ons het beeld van een wederzijdse genegenheid waar de een nog echt voor de ander leeft. Het laatste heb ik deze namiddag nog eens in stilte mogen bewonderen en beluisteren, hoe pa en ma elkaar leiden doorheen de dagen, en zo verdere leven-gevend zijn voor ons, kinderen en kleinkinderen. Dit is ooit gegroeid uit GENADE!

Hoe confronterend dan ook en wat voor een contrast met bovenstaande wanneer ik via de telefoon vorige avond moest aanhoren dat in een groeiende liefdevolle relatie één van beide partners "even" liefde had ingeruild voor erotiek ...
Een mens is voor meer gemaakt dan voor zichzelf. Zijn voltooiing ligt buiten hem; in wie hij gelooft, op wie hij hoopt en door wiens liefde hij wordt aangetrokken. Wanneer het mysterie van die liefde dan op zo een egoïstische manier abrupt wordt ontnomen, dan blijft alleen de diepe pijn want alles daarvoor was pure genade, nooit gezocht maar dankbaar ontvangen en meer dan mensen elkaar kunnen geven!
Mogen we het God noemen?

... eigenlijk zou ik hier een stop kunnen/moeten inlassen om mezelf en jullie de tijd geven terug te gaan naar dit blog om het te laten herleven of misschien ook om het nu pas echt tot zijn volheid te laten komen, want ook ik betrap me er op hoe alles zo vluchtig voorbijgaat, dat meestal enkel de laatste bijdragen worden gelezen. Niet dat er geen inspiratie meer is, integendeel, maar het is een kritische zelfreflectie, maar tevens ook een hint om zomaar een onderwerp aan te klikken, of moet ik misschien niet na deze periode gewoon "the best" samenvatten? ... Allemaal bedenkingen van dit ogenblik.Misschien moeten we gewoon ook eens nog wat meer tijd maken om een blog te bezoeken van een ander, of eens rustig de tijd nemen in alle eerlijkheid en (indien nodig) in meedevoelen een antwoord te sturen aan iemand op een mail via het gastenboek. 
Het mooie van het verhaal blijft, voor mij toch, dat je niet weet wie je met dit schrijven hebt geraakt. En wie zijn we tenslotte tussen die paar duizend mensen die allemaal hun best doen of het tenminste proberen, en dit alleen nog maar op seniorennet?!
Wanneer we er waren op dat moment voor die ene persoon, dan hebben wij het niet voor niets gedaan, zolang we maar ontvankelijk zijn voor elkaar en geen stoorzender worden.

Is dit trouwens niet het begin van de vredesweek?! Laat ons dan hier en nu beginnen als buren in blogland!