Zondag 1 oktober 2006
gebed
God,
ik zoek even
contact met U.
Wil je mij nabij zijn?
Geef mij geloof en vertrouwen
kracht en volharding,
zodat ik mij
ten volle kan geven
aan de opdracht
die ik van u mag vervullen.
Amen
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 1 oktober 2006
muren
Beste mensen,terwijl iedereen zich opmaakt voor de manifestatie 0110 in het kader van verdraagzaamheid en tegen racisme en dit via de muziek en het lied, de universele taal van de liefde, worden wij diep getroffen door de berichtgeving van weeral een nieuwe muur die wordt opgetrokken - ook weer deze keer letterlijk - tussen 2 landen, Mexico en de V.S.! Eigenlijk zijn daar geen woorden voor! Ik neem hier geen standpunt in maar ik krijg een zeer naar gevoel wanneer ik de president hoor zeggen dat het is om het Amerikaanse volk te beschermen!
En zopas nog een STOP geblogd aan intern geweld?!
Ik weet dat dit wellicht niet hoort op dit zondagse vroege uur, en toch, naast de glitter van een Missverkiezing komt deze mededeling heel hard over voor mensen van goede wil, waar ook ter wereld!
VREDE ZIJ U!
Zaterdag 30 september 2006
zinloos geweld
Is elk geweld niet zinloos???
Vrijdag 29 september 2006
bemind en beluisterd
Er is een groep mensen over wie weinig of niets wordt gezegd. het zijn de duizenden - vaak ongewild - ongehuwden. We zijn niet tegen hen, we wijzen hen niet af, we vergeten hen gewoon, al maken we vaak gebruik van hun grote beschikbaarheid. 'Al mijn vrienden zijn getrouwd - en ik? De treinen rijden voorbij en ik, ik blijf alleen op het perron achter..." "Ik heb ook een hart dat gemaakt is om lief te hebben en om bemind te worden? Telkens als ik verliefd word, leef ik weer op. Maar na een maand of zes ben ik nog eenzamer dan tevoren..." Het zou een hele stap zijn als we ons hart en onze gedachten zouden zuiveren ten aanzien van deze mensen en hun allerhande indiscrete opmerkingen en vragen zouden besparen. Door anders naar hen te kijken: ook zij zijn volwaardig man en vrouw, ze horen erbij, helemaal. Door hen niet al te gemakkelijk te gebruiken als een welkome hulp: "Ze heeft toch heel veel tijd, ze kan wel op de kinderen passen; hij zal wel instaan voor huis-aan-huis verkoop van onze tombola op de parochie..." Ongehuwde mensen zijn vaak eenzaam zonder dat iemand het merkt. Ze hebben ook recht op een plaats aan tafel, en niet één tussen de kinderen op een familiefeest. Wanneer je hen uitnodigt, nodig hen persoonlijk uit en niet als "Kom je ook MEE?" Ze vragen niet dat je ze met zoveel woorden troost, noch dat je ze valse oplossingen voorspiegelt. Ze vragen alleen beluisterd te worden, volwaardig mogen meegaan in het gesprek en bemind te worden zoals ze zijn. Met grote discretie en vooral met een dankbaarheid voor al de verborgen toewijding van hun hart; hier concreet denkend aan de vele verpleegkundigen en mantelzorgers, maar eigenlijk aan al die "alleen-gaanden". De toewijding van het hart gaat bij deze mensen soms heel ver, tot in het kleinste detail en de geringste attentie voor een ander. Laten wij dan ook evenzeer en wellicht nog meer attent zijn voor hen en vergeten we hen vooral niet uit het oog!
Donderdag 28 september 2006
teller
Beste,De tijd tikt altijd maar verder, maar ongemerkt ook de teller op het blog. Zelfs derden maakten me er destijds attent op; toen wist ik niet eens goed waar je een ander blog kon vinden, laat staan waarderen. En zo zag ik het getal eergisteren overslaan naar 9000:). Een mens zou zich afvragen hoe hij het voor elkaar heeft gekregen.
Eigenlijk wil ik dan van dit blogmoment alleen maar iedereen danken die het beste van zichzelf geven op hun blog, en dat meen ik van harte, want hoeveel moois heb ik weeral de laatste dagen aan niewigheden mogen ontdekken zowel op bestaande blogs als voor mij totaal nieuwe! Velen zijn een inspiratiebron, soms zelfs een hint tot meer en anders. Anderen zijn een uitnodiging elkaar nog beter te leren kennen en weer anderen komen als vreemden aankloppen maar blijven, een blogleven lang!.
Bij deze groet ik iedere regelmatige bezoeker maar ook die anderen die nog een woord van mij tegoed hebben. Ook en vooral aan hen die in een dipje zitten in hun blogwereld omwille van wie of wat dan ook zeg ik: GA DOOR!
Maarten1955
Donderdag 28 september 2006
gebed
Heer,
Toen ik in het diepste dal zat
en geen spatje meer zag
van het licht aan de top,
heb ik U aangeroepen
en het werd lichter.
Het licht kwam in het dal,
en langs het licht
klauterde ik weer omhoog,
moeizaam,
maar eenmaal aan de top
zag ik het licht
in volle glorie.
Het leed was geleden
en dankbaar
heb ik uw licht omhelsd.
Nu weet ik zeker:
U bent het stralend licht
aan de top van de berg,
maar ook
de schittering van het vonkje
in het dal.
(Toon Hermans)
Wat "zomaar" een gedicht, een tekst is, kan soms zo levensecht zijn; woorden die een mens juist dan nodig heeft omdat er geen andere woorden meer zijn. Eens het grootste leed geleden is ga je algauw deze teksten vergeten, maar wanneer je zelf in dat dal zat/zit weet je dat enkel het geloof en het blijvend vertrouwen je een nieuwe toekomst helpen maken! Ik denk hier in het bijzonder aan een paar blogvrienden.
Wat "zomaar" een gedicht, een tekst is, kan soms zo levensecht zijn; woorden die een mens juist dan nodig heeft omdat er geen andere woorden meer zijn. Eens het grootste leed geleden is ga je algauw deze teksten vergeten, maar wanneer je zelf in dat dal zat/zit weet je dat enkel het geloof en het blijvend vertrouwen je een nieuwe toekomst helpen maken! Ik denk hier in het bijzonder aan een paar blogvrienden.
Woensdag 27 september 2006
Blogvrienden,
Ook vandaag heb ik een thriller uitgelezen van de hand van Stefaan van Laere met als titel BOTERO.
En ook deze keer wil ik u niet onthouden hoe menselijk en spannend het boek is geschreven, ook actueel in de conctext over politiehervorming en verdwiijningen, maar lees het daarvoor maar zelf.
Rond de hals van de jongen hangt een fijn zijden sjaaltje gesnoerd. Zijn armen liggen netjes naast zijn lichaam. Exact honderd bloemen zijn zorgvuldig uitgestrooid. De bezadigde, maar vastberaden politiecommissaris George Bracke gruwt ervoor om het hardop te zeggen aan zijn rechterhand Cornelis: ‘Een bijna lieflijk schouwspel.’ Na al die jaren raakt de lugubere dood van een kind hem nog steeds. Dan brengt enkel een betere malt whisky soelaas. Of een intieme tango, lijf aan lijf met zijn echtgenote Annemie. Maar als woordvoerster van de politie heeft ook zij andere katten te geselen.
Bracke verhoort een bloemenhandelaar. ‘Het ging om een behoorlijke bestelling. Driehonderd bloemen.’ Van die driehonderd zijn er voorlopig maar honderd ‘opgebruikt’… Chaotische drukte op het commissariaat, spoedoverleg met de grote baas, tactieken van de speurdersploeg… Bracke en Cornelis zitten de dader op de huid.
Botero is een meeslepende misdaadroman vol suspense.
| Een wonderbaarlijk boek van een veelzijdig schrijver, die nu ook zijn eerste thriller (de eerste van een lange reeks?) geschreven heeft. In 'Botero' besteedt Van Laere de nodige aandacht aan de typering van zijn hoofdfiguren, commissaris George Bracke en diens echtgenote Annemie Vervloet, woordvoerster bij de politie. Dit is bewust geen 'harde' thriller, maar wel een boek waar de schrijver de tijd neemt om zijn personages voor te stellen. Het zijn echte mensen van vlees en bloed, soms twijfelend aan zichzelf en helemaal niet de harde 'flikken' zoals ze elders soms worden voorgesteld. Van Laere typeert met kennis van zaken bestaande toestanden en voegt daar zijn stokpaardjes (whisky en tango) rijkelijk aan toe. Het is bovendien een erg vrouwvriendelijk boek, en Van Laere zou bij vrouwen wel eens een grote hit kunnen worden. Men zegge het voort! (commentaarstukje) | |
Woensdag 27 september 2006
geloof en internet
Wanneer het klopt wat een auteur ooit vertelde dat "schrijven goed stelen is", dan is dit hier enkel en alleen bedoeld om in een notendop een top tien mee te geven die ik zelf vond in "Kerk+Leven" over "GELOVEN en INTERNET".
Wellicht voor velen onder jullie een idee om deze links ergens te bewaren onder "favorieten", want ook ik weet hoe vlug een artikel gelezen wordt en dan bedolven wordt onder de aardappelschillen. Maar wanneer je deze bronnen wil consulteren heb je bewust artikel of blad al ergens zo goed opgeborgen dat je wel weet dat het "ergens" ligt, maar waar.
Vandaar geef ik bij deze graag de links over religieuze media door.
Wellicht voor velen onder jullie een idee om deze links ergens te bewaren onder "favorieten", want ook ik weet hoe vlug een artikel gelezen wordt en dan bedolven wordt onder de aardappelschillen. Maar wanneer je deze bronnen wil consulteren heb je bewust artikel of blad al ergens zo goed opgeborgen dat je wel weet dat het "ergens" ligt, maar waar.
Vandaar geef ik bij deze graag de links over religieuze media door.
Dit zijn er uiteraard maar enkele maar kunnen een nieuwe wereld openen of voor nieuwe invalshoeken zorgen.
Zomaar,
Woensdag 27 september 2006
waarom hier
Waarom hier?
Ken je dat onbegrepen gevoel?
Dat je hier bent,
omdat je hier zijn moet?
Voor jezelf, voor mij en de rest?
Een gevoel van waarom
is hier de plek waar ik ben?
Geen maar, maar een amen,
omdat je 't moet aannemen dat het zo is!
Het beklemmend gevoel
van nu ik hier ben kan ik niet meer terug!
Ik zal er wat van moeten maken,
nee ik mag er alles uithalen
Een mooi gevoel,
dat ik zijn mag wie ik ben!
Waar dan ook.
Hoe dan ook!
Maandag 25 september 2006
motregen
Goeie morgen vrienden,
Ook deze keer een mooi tekstje gevonden naast een nicknaam dat ik graag wil delen; wellicht geschreven uit het hart na een mooi weekend. Wie zal het zeggen?!
"Laat je liefde zijn als motregen; kleine druppeltjes die een rivier doen overstromen!"
Zondag 24 september 2006
avondmijmering
Sommige mensen worden beter naarmate ze ouder worden. maar niets gaat vanzelf. Met de leeftijd nemen ook de gebreken toe! We moeten zien dat we de juiste bocht nemen, want er zijn maar twee uitwegen. Wie de weg van DE HOOP kiest, gaat open en ongedwongen op het doel af ook zal dat met vallen en opstaan gepaard gaan. Er schuilt onrust achter de hoek, maar de genade die ons vrij gegeven werd en wordt in ons leven laat ook heel diep vanbinnen horen waar die (onnodige) onrust vandaan komt. Tot mezelf heb het al vaker gezegd ook al zijn het de wijze woorden van Augustinus:
" Mijn hart kent geen rust tot het rust vindt in en bij U". Het is deze genade die ons verzoent met de afhankelijkheid, die ons bevrijdt van ons activisme en de druk van het moeten waar helaas ook hoe langer hoe meer mensen aan ten onder gaan.
Waar het nut de wet dicteert, is gratuiïteit onbelangrijk. Wie niet meer presteert wordt gedegradeerd tot "steuntrekker"; laatste heb ik hier al ten overvloede neergepend o.a. in het artikel over "competentiecentrum", maar ook in andere columns. En hoe pijnlijk is dan de vraag, ook al hoeft ze niet beantwoord te antwoorden, wat je nu doet in het leven... Antwoord vooral niet dat je vrijwilligerswerk doet of wil doen. En toch is dat gratuite werk zo zinvol, soms een genade zowel voor jezelf als voor de ander. Beide woorden heeft een jonge priester uitdrukkelijk gebruikt in zijn openingshomilie bij zijn priesterwijding.
Nog even verder-en misschien vandaag bijzonder tussen beide verjaardagen van eigen ouders- zijn bejaarde (eigenlijk geen term meer in onze leefwereld)mensen levende iconen van onze samenleving. Ze tonen het beeld van een man en een vrouw die echt mens zijn geworden en door hun aanwezigheid en hun voorbeeld roepen ze ons op tot een gewetensonderzoek; ze drukken ons met onze neus op het wezenlijke, het gratuïte, de genade, ,op DE LIEFDE!
Terwijl de erotiek (zie hiervoor in archief) het tegenwoordig wint van de liefde, tonen heel wat bejaarde echtparen ons het beeld van een wederzijdse genegenheid waar de een nog echt voor de ander leeft. Het laatste heb ik deze namiddag nog eens in stilte mogen bewonderen en beluisteren, hoe pa en ma elkaar leiden doorheen de dagen, en zo verdere leven-gevend zijn voor ons, kinderen en kleinkinderen. Dit is ooit gegroeid uit GENADE!
Hoe confronterend dan ook en wat voor een contrast met bovenstaande wanneer ik via de telefoon vorige avond moest aanhoren dat in een groeiende liefdevolle relatie één van beide partners "even" liefde had ingeruild voor erotiek ...
Een mens is voor meer gemaakt dan voor zichzelf. Zijn voltooiing ligt buiten hem; in wie hij gelooft, op wie hij hoopt en door wiens liefde hij wordt aangetrokken. Wanneer het mysterie van die liefde dan op zo een egoïstische manier abrupt wordt ontnomen, dan blijft alleen de diepe pijn want alles daarvoor was pure genade, nooit gezocht maar dankbaar ontvangen en meer dan mensen elkaar kunnen geven!
Mogen we het God noemen?
" Mijn hart kent geen rust tot het rust vindt in en bij U". Het is deze genade die ons verzoent met de afhankelijkheid, die ons bevrijdt van ons activisme en de druk van het moeten waar helaas ook hoe langer hoe meer mensen aan ten onder gaan.
Waar het nut de wet dicteert, is gratuiïteit onbelangrijk. Wie niet meer presteert wordt gedegradeerd tot "steuntrekker"; laatste heb ik hier al ten overvloede neergepend o.a. in het artikel over "competentiecentrum", maar ook in andere columns. En hoe pijnlijk is dan de vraag, ook al hoeft ze niet beantwoord te antwoorden, wat je nu doet in het leven... Antwoord vooral niet dat je vrijwilligerswerk doet of wil doen. En toch is dat gratuite werk zo zinvol, soms een genade zowel voor jezelf als voor de ander. Beide woorden heeft een jonge priester uitdrukkelijk gebruikt in zijn openingshomilie bij zijn priesterwijding.
Nog even verder-en misschien vandaag bijzonder tussen beide verjaardagen van eigen ouders- zijn bejaarde (eigenlijk geen term meer in onze leefwereld)mensen levende iconen van onze samenleving. Ze tonen het beeld van een man en een vrouw die echt mens zijn geworden en door hun aanwezigheid en hun voorbeeld roepen ze ons op tot een gewetensonderzoek; ze drukken ons met onze neus op het wezenlijke, het gratuïte, de genade, ,op DE LIEFDE!
Terwijl de erotiek (zie hiervoor in archief) het tegenwoordig wint van de liefde, tonen heel wat bejaarde echtparen ons het beeld van een wederzijdse genegenheid waar de een nog echt voor de ander leeft. Het laatste heb ik deze namiddag nog eens in stilte mogen bewonderen en beluisteren, hoe pa en ma elkaar leiden doorheen de dagen, en zo verdere leven-gevend zijn voor ons, kinderen en kleinkinderen. Dit is ooit gegroeid uit GENADE!
Hoe confronterend dan ook en wat voor een contrast met bovenstaande wanneer ik via de telefoon vorige avond moest aanhoren dat in een groeiende liefdevolle relatie één van beide partners "even" liefde had ingeruild voor erotiek ...
Een mens is voor meer gemaakt dan voor zichzelf. Zijn voltooiing ligt buiten hem; in wie hij gelooft, op wie hij hoopt en door wiens liefde hij wordt aangetrokken. Wanneer het mysterie van die liefde dan op zo een egoïstische manier abrupt wordt ontnomen, dan blijft alleen de diepe pijn want alles daarvoor was pure genade, nooit gezocht maar dankbaar ontvangen en meer dan mensen elkaar kunnen geven!
Mogen we het God noemen?
Zondag 24 september 2006
weet je
... eigenlijk zou ik hier een stop kunnen/moeten inlassen om mezelf en jullie de tijd geven terug te gaan naar dit blog om het te laten herleven of misschien ook om het nu pas echt tot zijn volheid te laten komen, want ook ik betrap me er op hoe alles zo vluchtig voorbijgaat, dat meestal enkel de laatste bijdragen worden gelezen. Niet dat er geen inspiratie meer is, integendeel, maar het is een kritische zelfreflectie, maar tevens ook een hint om zomaar een onderwerp aan te klikken, of moet ik misschien niet na deze periode gewoon "the best" samenvatten? ... Allemaal bedenkingen van dit ogenblik.Misschien moeten we gewoon ook eens nog wat meer tijd maken om een blog te bezoeken van een ander, of eens rustig de tijd nemen in alle eerlijkheid en (indien nodig) in meedevoelen een antwoord te sturen aan iemand op een mail via het gastenboek.
Het mooie van het verhaal blijft, voor mij toch, dat je niet weet wie je met dit schrijven hebt geraakt. En wie zijn we tenslotte tussen die paar duizend mensen die allemaal hun best doen of het tenminste proberen, en dit alleen nog maar op seniorennet?!
Wanneer we er waren op dat moment voor die ene persoon, dan hebben wij het niet voor niets gedaan, zolang we maar ontvankelijk zijn voor elkaar en geen stoorzender worden.
Is dit trouwens niet het begin van de vredesweek?! Laat ons dan hier en nu beginnen als buren in blogland!
Het mooie van het verhaal blijft, voor mij toch, dat je niet weet wie je met dit schrijven hebt geraakt. En wie zijn we tenslotte tussen die paar duizend mensen die allemaal hun best doen of het tenminste proberen, en dit alleen nog maar op seniorennet?!
Wanneer we er waren op dat moment voor die ene persoon, dan hebben wij het niet voor niets gedaan, zolang we maar ontvankelijk zijn voor elkaar en geen stoorzender worden.
Is dit trouwens niet het begin van de vredesweek?! Laat ons dan hier en nu beginnen als buren in blogland!
Zondag 24 september 2006
vluchteling
Vluchteling
Kleine witte duif
vertel me wat je ziet
tijdens de lange vluchten
wanneer je drijvend op de wind
de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt
langs blauwe of bewolkte luchten
Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen
Kleine witte duif
de tochten worden je teveel
ik kan niets dan angstig vragen
of je de moed nog hebt te stijgen
om de vrede van je groene twijgen
achter alle bommen aan te dragen
Schrijver: sacrajewa
misschien als antwoord op een paar mensen via blog of mail,
maar ook met dank aan de jongeman die ik mocht leren kennen en waarderen!
Klik dus nog maar eens zijn site aan onder mijn favorieten - "duivensport".
Kleine witte duif
vertel me wat je ziet
tijdens de lange vluchten
wanneer je drijvend op de wind
de weg naar ‘t nest zo feilloos vindt
langs blauwe of bewolkte luchten
Kleine witte duif
je hart is vol verdriet
ik lees de droefheid in je ogen
waar de onrust schemert; vaag
je vleugelslagen worden traag
het weten heeft je moe gevlogen
Kleine witte duif
de tochten worden je teveel
ik kan niets dan angstig vragen
of je de moed nog hebt te stijgen
om de vrede van je groene twijgen
achter alle bommen aan te dragen
Schrijver: sacrajewa
misschien als antwoord op een paar mensen via blog of mail,
maar ook met dank aan de jongeman die ik mocht leren kennen en waarderen!
Klik dus nog maar eens zijn site aan onder mijn favorieten - "duivensport".
Zaterdag 23 september 2006
Jij bent van jou
Jij bent van jou, onachterhaalbaar eigen.
Ik ben van mij, geen ander zal mij krijgen.
Wat ik jou vraag, wat jij mij vraagt
is leeg en zonder zin gevraagd.
Eén oogwenk ver in vreemd gebied,
ooit verder komen doen wij niet.
Ik wou een leven meer, mocht ik jou vinden,
ik houd mij aan je vast, kon ik mij binden.
Ik zou in jou vergaan, en jij
ontstaan in mij, en wij in wij.
Eens lag ik neer, versteend van kou,
Ik droomde dat ik vocht met jou.
Die nacht werd mij een nieuwe naam gegeven.
Geschonken werd mij nog een tijd van leven.
En even tot de morgen daagt,
is wat ik vraag en wat jij vraagt,
vervuld en één. Toen ging jij heen
en bleef ik met mijn droom alleen.
uit "Gooi en Sticht", in 1973 al aangekruist als een favoriet en nu per toeval teruggevonden;
de kern van mijn bestaan is blijkbaar weinig veranderd. En da tis maar best ook!
Zaterdag 23 september 2006
vervuld
Nu eens heb ik je in mijn hoofd als een windvlaag,
een gekke gedachtengang.
Dan schiet je weer in mijn hart als een roos
of ben je een bang voorgevoel in mijn schulp.
Ik ben vervuld van je hier zijn en weg zijn,
ik wacht, levenslang als het moet -
en iedereen mag het merken!
Zaterdag 23 september 2006
verkiezingen
"Ik ga naar politieke feesten van links en van rechts en overal ruikt het naar Christian Dior."
Vrijdag 22 september 2006
heb me lief!
Dan nog,
dan nog klamp ik mij,
klamp ik mij vast aan jou,
of je wil of niet,
op ongenade of genade.
Ik zal red mij,
red mij roepen
of zoiets als
HEB ME LIEF!
naar psalm 13,
maar o zo menselijk
dat ik het nu nog
uit het hoofd ken.
Vrijdag 22 september 2006
open wond
"Degene die alleen over zijn verleden praat heeft een open wond, de zwerende wond van de herinneringen, en daardoor ontglippen hem het leven."
zomaar gelezen in de roman die ik u eerder heb aanbevolen, maar zo waarheidsgetrouw dat ik het alleen maar kan beamen en aan anderen kan en wil zeggen : laat los en leef nu, dankbaar om wat je nu gegeven wordt aan nieuwe kansen en uitdagingen!
in het bijzonder denk ik aan zij die met die open wond nog niet klaar zijn!
zomaar gelezen in de roman die ik u eerder heb aanbevolen, maar zo waarheidsgetrouw dat ik het alleen maar kan beamen en aan anderen kan en wil zeggen : laat los en leef nu, dankbaar om wat je nu gegeven wordt aan nieuwe kansen en uitdagingen!
in het bijzonder denk ik aan zij die met die open wond nog niet klaar zijn!
Vrijdag 22 september 2006
kinderwelzijn
Form : 118
NATIONAAL WERK VOOR KINDERWELZIJN
RAADPLEGING VOOR ZUIGELINGEN
OF
DIENST VOOR ZUIGELINGENTOEZICHT TEN HUIZE
TE
Dadizele
Inschrijvingsnummer in R.Z. of D.Z.H.
Naam ;.................................................................
voornaam :.......Martin.............................................
Woonplaats : ..Kleppestraat 10...............................
(Pas nu merk ik dat ik die straatnaam zelf nooit heb
gekend, noch het huisnummer, al woonde ik er vanaf
de eerste dag.... Uitleg vragen thuis dus .....)
Bovenstaande, beste vrienden, is in elk geval de voorpagina van een bruingekleurd boekje uit licht karton van ongeveer 14 op 14 cm dat gebruikt werd bij het toezicht op zuigelingen de eerste drie levensjaren, en dit door een verpleegkundige in een streng blauw mantelpak met een genre kepie als hoofddeksel (want ik heb die dame dan nog later gezien bij het bezoek aan mijn jongere zuster, - zo rap was ik ook weer niet dat ik toen al de details in de gaten had.
Eigenlijk zou dit het begin moeten zijn geweest van deze blog, want daar begint het leven eigenlijk eens ik mijn eerste schreeuw gegeven had op 26 juli 1955; want vanaf die dag werd nauwkeurig en in stylo genoteerd hoeveel ik bijgekomen was in één week, welke voeding werd toegvoegd in de loop van de maanden ..
.
Maar al vlug maak ik hier de bedenking hoe eenvoudig de administratie toen was. Op één lijntje van dit kleine boekje staat zowel datum, gewicht, de voeding, de aanbevelingen inzake hygiëne en verzorging, en daarmee was de kous af. Geen lange kettingformulieren en ook niet voor elk afzonderlijk aspect een ander formulier.
Hetzelfde mocht ik lezen in een registratieboek van mijn eigen geboorte, en dus ook van veel anderen. Een registratieboek zeg je; wel het was inderdaad niets meer dan een geruit schrift met linnenkaft van anderhalve centimeter breedte, goed voor het registreren van bijna twee jaar met geboortes. Op de eerste lijn stond de datum en de naam van het kindje, het gewicht, het aantal "banden" (zwachtels voor de moeder) om aan te rekenen via de kasdienst van de materniteit, ... en drie lijnen verder werd een vette lijn getrokken en kon volgend kindje geregistreerd worden. In het slechtste geval werd nog de sterfdatum genoteerd, voorzien van een kruisje.
Maar nu terug naar mijn boekje, (en wellicht zullen deze avond of komende dagen sommigen zoeken naar dat kleinood met een aha-erlebnis), want daar lees ik nu dat ik bij de geboorte 3200 gr woog en dan meteen "Stabilac 1/2 ontvetten + 100 gr rijstwater +1m Soldoz +1/2 ? lact)" kreeg toegediend. Zo werd ondergetekend ventje 3450, 3550, 3800, 4150,(en om zeker te zijn werd er telkens bijgenoteerd hoeveel gram er was bijgekomen, dus hier : + 250 gr en dat gaat zo door.
Op 17 10 55 woog ik dus 5600 gr en kreeg ik mijn eerste fruitpap. In de voorbije weken wordt ook genoteerd dat ik zes maal per dag een niet nader genoemde maaltijd kreeg van 125 gr, telkens opgetrokken met 5 gr! Als dat geen mooie boekhouding is! Aha, op 8 november "karnemelk" en op 28 november "1 x soep + patatjes" en om 16.00 u "een boterham" ... van een sneltrein gesproken. Op 19 maart van 1956 krijg ik voor het eerst "vlees-vis-eitje", amaai een driegangenmenu!
Op 17 10 55 woog ik dus 5600 gr en kreeg ik mijn eerste fruitpap. In de voorbije weken wordt ook genoteerd dat ik zes maal per dag een niet nader genoemde maaltijd kreeg van 125 gr, telkens opgetrokken met 5 gr! Als dat geen mooie boekhouding is! Aha, op 8 november "karnemelk" en op 28 november "1 x soep + patatjes" en om 16.00 u "een boterham" ... van een sneltrein gesproken. Op 19 maart van 1956 krijg ik voor het eerst "vlees-vis-eitje", amaai een driegangenmenu!
Vanaf het derde kwartaal verminderen de bezoeken van die blauwe dame. Eén jaar oud woog ik blijkbaar heel precies 10 kg volgens de notities van HR. Haar laatste bezoek aan mij dateert van 05061956 en ik had toen een gewicht van 14.5 kg.
Ik denk dat vele moeders zich zullen herkennen en terugdenken aan die dagen. Volledigheidshalve geef ik nog mee dat er ook nog een paar vaccinatiekaarten van het Ministerie van Volksgezondheid zijn aan toegevoegd. Ik lees :" Pokken - Diffeterie - Tetanus - Kinkhoest - B.C.C. - Polioyelitis". Ja, zo komt een mens nog wat te weten wat hij al lang vergeten is. Eigenlijk geeft dat ergens in een notedop weer hoe goed voor ons werd gezorgd, en nog altijd dag na dag!
Moeder, het is per toeval dat ik dit neerpen, maar een mooi eerbetoon nu je overmorgen jarig wordt!
Dank voor alle goede zorgen!
Je liefhebbende zoon,
Martin
Donderdag 21 september 2006
vrouwen
VROUWEN
uit
NEDERLAND
BLOGGEN
meer.
Zou deze stelling kunnen kloppen?
Wel even nadenken voor je ja of nee zegt.
Is seniorennet niet gestart in VLAANDEREN?!