Beste vrienden, 

Er houdt me al een paar dagen iets bezig dat niet in woorden te vatten is of juist wel misschien; het is iets wat niet op het gelaat van een mens is af te lezen maar waardoor hij op één of andere manier levenslang kreeg en dan denk ik concreet aan die groep mensen die op het eerste zicht er heel normaal uitzien, blijkbaar ook gewoon functioneren op het werk of in relaties, maar die vanbinnen een diepe pijn met zich meedragen en die niet gezien wordt dan door enkele vertrouwelingen en dan nog ...
Ik heb het - en ik weet dat ik hier een sprong maak (maar wel heel bewust) van de gedichten die ik recent publiceerde - over mensen met epilepsie,mensen met autisme, mensen in een depressie... Het zijn één voor één mensen waarvan je meestal niet ziet dat ze een zware last meedragen maar ZIJ voelen het wel, de één al meer dan de ander, maar uiteindelijk levenslang! Die mensen VOELEN gewoon dat ze ergens niet thuishoren. Ik beperk me maar tot deze "categorieën" maar bij elk van deze is er vroeg of laat dat gevoel van machteloosheid, van hulpeloosheid, ja, van AFHANKELIJKHEID, ... van niet-meer-meeetellen.  Vooral wanneer die mensen ouder worden stijgt nog de afhankelijkheid. Laat me maar beperken tot epilepsie en autorijden. De "patiënt" is afhankelijk van de goodwill van familie, buren, kennissen om ergens te kunnen meerijden, want openbaar vervoer is er slechts tot een bepaald uur. Er mag bijvoorbeeld ook niet gedronken worden ... en al deze zaken tezamen zorgen er op de duur voor dat je er niet echt bijhoort; je krijgt een stempel mee want altijd hulp van anderen moeten aanvaarden geeft je op de duur een minderwaardigheidsgevoel. Zo is er bijvoorbeeld meer tijd nodig om nieuwe zaken eigen te maken en in een wereld waar je pas je mannetje kan staan als je goed weg kan met de pc wordt dat een hele klus. "Kan hij dan niets alleen?" hoor ik de modale burger al denken!  Gevolg is dat men niets meer durft vragen en er langzaam een faalangst groeit. En dan kan betrokkene meestal niet uitleggen waarom hij dit niet kan of mag, want dan krijg je zeker een etiket opgeplakt. Want hoe leg je uit als   epilepsiepatiënt je (plots) abscences krijgt tijdens een (voor de toehoorder) een gewoon gesprek?!
De psychologische gevolgen op de werkvloer zijn niet min maar worden door menig diensthoofd of zelfs directielid niet erkend of herkend. En het zijn precies deze mensen die het best presteren, zeer correct en punctueel zijn, maar de "traagheid" (althans zo zien de werkgevers het!) van hen geeft soms een indruk van niet-willen of niet-kunnen wat uiteindelijk tot zeer nefaste gevolgen kan leiden! Ook collegae staan meestal niet stil bij het gedrag van die persoon omdat hij er uiterlijk zo gewoon uitziet en ook handelt als een ander, maar ze nemen wel in stilte afstand van die persoon wanneer zich hoe langer hoe meer symptomen voordoen, ook al gaat het om hele kleine dingen, maar in een machowereld die dan nog eens prestatiegericht is worden deze mensen al vlug als doetjes afgedaan ... tenzij ze kunnen "gebruikt" worden voor de minder aangename taken. Later misschien meer hierover, maar in de week van de geestelijke gezondheidszorg en denkend aan een paar blogvrienden is het passend ook hier een opening te maken naar hen die in stilte lijden onder een niet geziene last, levenslang!
"Steeds hulp van anderen moeten aanvaarden" ... lees ik hier toevallig naast me ... maar dan wel in een artikel over armoede.
Willen we het allemaal niet grondig anders voor en met elkaar?!

Schoonmaak

Houd eens grote schoonmaak
in je hart en hoofd.
Er ligt zoveel stoffigs,
dat je 't niet gelooft.
Dozen vol agressie,
onverwerkt verdriet.
Echt, je bent verbijsterd
als je alles ziet.

Neem een grote bezem.
Veeg het maar goed aan.
Nee, begrip en warmte
moet je laten staan,
maar die stapel zorgen
heeft totaal geen zin.
Op dat plekje moet er
heel veel vreugde in.

Kijk eens, in dat hoekje
hoopt zich twijfel op.
Je geloof staat daardoor
bijna op z'n kop.
Ruim dus op die rommel,
zodat je écht leeft
en het waardevolle
weer de ruimte geeft!

Frits Deubel

beter kon ik  het niet gezegd hebben; veel meer gedichten vind je bij F Deubel.

In antwoord op een aantal vragen van mensen (o.a.via seniorennet) die worstelen met depressie wil ik hier een boek aanraden met heel practische tips, enigzins wel wat op zijn Amerikaans maar aan de andere kant biedt het voor de persoon die HIER en NU een moeilijke periode doormaakt wel een concrete hulp door stap voor stap het leven terug op te nemen.

 

Je kunt je leven helen
Louise L. Hay

‘Moge deze gift je helpen de plaats binnen in je te vinden waar je je eigenwaarde kent, dat deel van je dat pure liefde en zelfaanvaarding is.’

‘We zijn allemaal hier om onze beperkingen te overwinnen - wat ze ook waren. We zijn hier om onze pracht en Goddelijkheid te herkennen, ongeacht wat ‘ze’ ons verteld hebben. Jij hebt jouw negatieve overtuigingen te overwinnen, en ik heb mijn negatieve overtuigingen te overwinnen’.

 

Uitg. DE ZAAK, Groningen; ISBN 90 72455 04 5

Klik maar eens onderstaande link aan, en vooral: doe dit boek aan een ander kado want een mens die zelf in één of ander vorm van depressie verkeert zal zelf niet de zin hebben naar de boekhandel te stappen.  En toch kan dit kleine gebaar een grote stap zijn in de verwerking van wat je tot nu toe niet voor mogelijk hield! Het is een boek dat NU moet gelezen worden; wanneer eens "genezen" zal het (gelukkig voor de betrokkene!) al gauw in de boekenkast verdwijnen.

Het boek wordt door vele geneesheren aanbevolen en is al over de ganse wereld ontelbare malen verspreid en vertaald.
Ik hoop alleen dat ik met dit bericht hier en daar iemand een duwtje in de rug heb gegeven, want dat is juist zo nodig voor mensen die een depressie doormaken!
Mag ik je dan ook van harte alle goeds toewensen!!!

http://home.wanadoo.nl/a.heer/LHay.htm