Dinsdag 24 oktober 2006
denker
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Dinsdag 24 oktober 2006
een ander voorbeeld
Dinsdag 24 oktober 2006
gay-art
dit vind ik persoonlijk één van de betere werken
Dinsdag 24 oktober 2006
xxx
Dinsdag 24 oktober 2006
xxx
Maandag 23 oktober 2006
fraai
Gewoon iets fraais na een eerder ernstige bezinning om in schoonheid te eindigen, speciaal opgedragen aan een paar bijzondere blog- en mailvrienden. Met dank voor jullie regelmatig bezoek!
En nu hopen dat deze boodschap is overgekomen!?
Maandag 23 oktober 2006
de stille kracht
lever je met jezelf
tegen de verzoekingen, de begeerten,
de angsten die je verteren,
tegen alles wat je afleidt
van de rechte Weg.
Dit levenslange gevecht
voer je volstrekt alleen,
want nergens is er iemand die je helpt.
Maar in je sluimert
een verborgen kracht
die je heiligt, leidt en sterkt.
en die je ontdekt in het gebed.
(Firmin van der Poorten)
Deze bezinning, dit gebed heeft me persoonlijk aangesproken, niet in de eerste instantie omwille van die verzoekingen, maar bij het opstarten van dit blog leverde ik een fel gevecht met mezelf tegen angst en onzekerheid, tegen een onzekere toekomst. Een stil gevecht ook tegen een onbekend iets dat me verplicht heeft rust te nemen en een tijd afstand te nemen van de drukte. Mensen die me al langer lezen zullen dit wel gevolgd hebben.Maar voor mij was het in elk geval waar dat het gebed een stille maar dan ook een sterke kracht was in mij die zelfs metr de dag sterker werd en zo mijn vertrouwen heeft vergroot. Geen puur menselijk vertrouwen, maar een vertrouwen in de Heer dat alles goed komt wat dat goedkomen ook voor mij zou beteken. Neen geen gebed omdat het even slecht gaat zoals je soms leest om het daarna naast je neer te leggen, maar wel een intens bidden en daar zelfs tijd voor nemen wat ik wellicht nooit eerder deed. Of moet het schoentje toch eerst nijpen? In elk geval mag je in je nood roepen naar de Heer,mag u zioch toevertrouwen aan Maria, moet je het zelfs doen zoals ik hoorde in een homilie. Is het smeekgebed dan ook niet zo menselijk, meer dan het dankgebed wat wij al vlug vergeten eens alles weer goed is?!
Maar dat bidden heelt ook, ongezien jawel, maar het maakt van je een ander mens.
Wanneer dan het gevecht tegen het geleden leed gestreden is, komt algauw weer dat eeuwige zo menselijke gevecht tegen "verzoeking en begeerte", een gevecht dat je elke dag moet aangaan. Dit weekend hoorde ik van iemand dat het nog het best is die begeerten niet te cultiveren, want alle bekoringen die de media ons voor de voeten werpt leiden ons inderdaad af van de echte dingen, verhinderen ons werk naar behoren te doen zoals die persoon me ook toevertrouwde.
Wat voor je gevecht ook voert, in de lente van je leven of in de avond, je zult het inderdaad uiteindelijk alleen moeten doen! Maar wanneer je in je leven tijd hebt gemaakt voor gebed en bezinning, dan zal je merken dat je ook in die dagen zult gedragen worden door een onzichtbare kracht, door een God die Liefde is. Het is soms moeilijk te vatten maar die ervaring is er gewoon ook al zal ze de pijn en het verdriet niet wegnemen! Die kracht heiligt, leidt en sterkt ... en dat wil ik persoonlijk onderschrijven, ook al moeten we morgen misschien onverwacht een gans andere en nieuw gevecht aangaan, maar uit dit geloof zullen we ook dan kracht putten! Ik wens het jullie van harte, elk afzonderlijk!
Zondag 22 oktober 2006
kleur
nog even proberenZondag 22 oktober 2006
maandag
dan is het inderdaad soms andere of koude koffie.
Zondag 22 oktober 2006
mag ik
Mag ik even?
Mag ik even je stem horen?
Ik wil je mijn naam horen fluisteren,
niemand kan dat zo liefdevol als jij.
Mag ik je gezicht even aanraken?
Ik wil het bewonderen en bedelven onder
zachte strelingen.
Mag ik je even diep in je ogen kijken?
Ik wil je ziel aanraken en
mezelf erin verliezen.
Mag ik je even kussen?
Ik wil je proeven, hartstochtelijk en teder tegelijk, loskomen van de
zwaartekracht.
Mag ik je even omhelzen?
Ik wil me aan je warmen en je hart voelen kloppen en je nooit meer loslaten.
Mag ik je even strelen?
Ik wil je aanraken zoals ik nog nooit eerder heb gedaan, ieder plekje
opnieuw ontdekken.
Mag ik je even verleiden?
Ik wil je gek maken van verlangen en daarna mezelf overgeven aan de passie
en de liefde.
Mag ik even...?
Ik wil je!
Zondag 22 oktober 2006
ruilen
zullen we ruilen,
zullen we ruilen jouw onrust voor mijn vrede
zullen we ruilen mijn toekomst voor jouw verleden ,
zullen we ruilen mijn liefde voor jouw angst,
en weet je mijn liefde duurt het langst.
zullen we ruilen mijn troost voor jouw verdriet
zullen we ruilen dan geef ik je hart een lied ,
zullen we ruilen en wat vind jij daar van
zullen we ruilen zodat jij weer zingen kan
zullen we ruilen al zit je nog zo in de knoop
zullen we ruilen dan geef ik jou weer nieuwe hoop
zullen we ruilen dan maken wij een nieuwe start
zullen we ruilen geef me dan je hart
zullen we ruilen jouw mislukking voor nieuwe kansen
zullen we ruilen en zullen we samen dansen
samen dansen tot diep in de nacht
samen dansen net zo lang tot jij weer lacht
Herman Boon - priester
Zaterdag 21 oktober 2006
openbaar toilet
Het hoeft niet altijd even ernstig te zijn, zeker niet tijdens het weekend, maar wanneer ik deze morgen de professor hoorde op de radio met zijn onderzoek naar het waarom we onze geheimen (meestal mannen zo blijkt) prijsgeven aan toiletdeuren, dan dacht ik recent iets te hebben over gelezen. Het is zo plastisch omschreven dat iedereen zich wel ergens zal in herkennen. Hier gaat hij:
Soms trek ik me terug in openbare toiletten. Op die manier kun je jezelf rustig afzonderen, zittend op een bekend of onbekend toilet, op de wc bij iemand thuis of op café, alsof het leven is opgehouden. Je zit opgesloten in een verticale doodskist voorzien van een luchtkanaal totdat de stortbak gorgelend zijn verlossend woord spreekt. Je kijkt naar het grijsachtige onaffe spel van vlekken en lijnen op de muur. Dat alles in een sfeer van achterwerken, urine, stilte en allerlei gerucht. Soms hoor je water stromen door de buizen, een gulp vies water die om de zoveel tijd door het keelgat van het buizennet komt geklokt.
Buiten is het stadsgeruis hoorbaar, misschien het aanhoudend geroezemoes van de bar, het kabaal van de tapgast. Of je hoort het gesprek van twee cafébezoekers die in de pisbakken vlakbij hun vrije loop laten. Jij in je hokje, daar op de pot of staand, je kijkt naar de zwart uitgeslagen lamp, de zwaar mishandelde rol wc-papier, zo kleurloos en gedienstig, het stof en de deur.
De deur staat vol opschriften, inkervingen van namen, littekens gemaakt met een pen, bruine vlekken, kleine brandplekken, de vunzigheid van geslachtsdelen die werkelijk mét geslachtsdelen lijken te zijn getekend, één of andere politieke toespeling, een vrouwennaam, open en bloot, een homofiel telefoonnummer. Een ander heeft heeft er met zijn zakmes een andere naam overheen willen kerven ...
Het decadente plezier in het banale, dergelijke kunst is tegenwoordig in de mode, zonder erbij na te denken dat het een inbreuk is op het eigendom, vandalisme. Maar hier gaat het nu niet om. Zoals de professor het zegde geeft dit alles vorm aan mijn eenzaamheid, een schreeuw of een afrekening die je niet kunt maken met de echte mens, en gelukkig dan maar. De deur, het toilet is dan je intieme partner waarover jezelf met je beste vrienden niet over praat.
Zaterdag 21 oktober 2006
nieuwe dag
Aanvaard elke nieuwe dag als een geschenk,
als een gave en zo mogelijk als een feest !
Sta 's morgens niet te laat op !
Kijk in de spiegel en lach tegen jezelf
en zeg 'goede morgen' tegen jezelf,
dan ben je een beetje geoefend
om het ook tegen anderen te zeggen !
Phil Bosmans
Vrijdag 20 oktober 2006
vergeven
Als we onszelf vergeven, zijn we in staat anderen te vergeven.
David W.Schell
Donderdag 19 oktober 2006
geschiedenis
Geschiedenis en grote monumenten laten zien, is het laten zien van misdaden ...
Naar een Spaanse auteur.
En wj, wij maken er onze vakantiebestemming van!
Donderdag 19 oktober 2006
kind
IK WEIGER VAN EEN SCHEPPING TE HOUDEN WAARIN KINDEREN GEKWELD WORDEN - Camus.
Woensdag 18 oktober 2006
armoede went
Goeie vrienden,
zoals ik eerder mijn eerste belevenissen als vrijwilliger neerschreef als co-begeleider van mensen die Nederlands willen leren, ondervind ik ook nu, meer dan voorheen, dat ik daar een roeping heb en die nog sterker gevoed wordt wanneer ik eens te meer lees dat 120 miljoen kinderen geen lager onderwijs kunnen volgen. Hoe saai of nutteloos school soms mag lijken, als je nooit naar school bent geweest, (en dat zie ik bij de allochtonen die HIER EN NU les volgen!) kan je geen eenvoudig formulier invullen terwijl het schrijven van je naam hier van het grootste belang is. Je kan geen computer gebruiken en geen SMS'jes sturen. Je hebt weinig kans op een goede job - je kan niet eens je arbeidscontract lezen! En uit de ervaring nog van deze week heb ik met pijn in het hart moeten vaststellen dat inderdaad een jongen uit Cambodja, die hier aan de slag was gegaan en bijzondere grote inspanningen doet om zich uit te drukken in het Nederlands, al na een week de laan werd uitgestuurd omdat hij de taal van de baas niet begrijpt, een baas die wellicht ook niet de tijd neemt rustig en duidelijk te praten. Geen of weinig taalkennis, daardoor ken je ook niet je rechten en plichten. Wanneer ik dan even verder meedenk aan hen die uit andere culturen komen, dan weten mensen zonder scholing ook minder over hygiëne en gezonde voeding.(Hetzelfde geldt eigenlijk ook in ons Belgenland wat ik meerdere malen met eigen ogen heb gezien). Ze worden ook in mindere mate beschermd tegen ziektes als aids, want de informatie bereikt hen niet. En dan is het natuurlijk maar een kleine stap naar de vicieuze cirkel van armoede. . . Hierbij aansluitend citeer ik de Indiase Nobelprijswinnaar Amartya Sen die de "verwoestende gevolgen van het denken in onze samenleving" beschrijft.
"Al dat gepraat over 'gelukkig zijn' en 'genieten' is geen maatstaf voor de kwaliteit van iemands leven. Mensen die voortdurend in ontbering leven, léren zich in hun lot te schikken. Sterker en dramatischer nog: hun verlangen en verbeelding naar 'een goede voeding', 'fijne kledij en een 'basisopvoeding' kan worden gedoofd. Zij zien geen uitweg meer en verliezen de moed om die te bewandelen.
ARMOEDE WENT. Zij berusten niet enkel in hun lot maar zij leren ook hun verlangens het zwijgen op te leggen en te leven met de omstandigheden".
Wanneer ik dit neerschrijf dan besef ik hoe goed ik het heb, dan ben ik blij en dankbaar dat ik kan schrijven, en vooral dat een goede opvoeding me ook deze waarden heeft bijgebracht. Meer dan het louter humane van deze boodschap is hij gedragen door een gelovige christelijke grondhouding. En wanneer ik dit zo zat te overdenken wist ik ineens dat de eerste zaadjes wellicht gevallen zijn tijdens mijn eerste jaren middelbaar onderwijs. Want is de figuur van Don Bosco eigenlijk niet mijn inspirerende bron als gelovig christen en goed burger?! Ik was de man bijna vergeten tot op dit eigenste moment, of was hij al die tijd toch in stilte aanwezig in mijn bezigheden? Ik ben geen grote heiligenvereerder , maar wanneer zijn opvoedingsleer me er zelfs nog tot op vandaag toe brengt een open oog te hebben voor kansarmen, dan ben ik hem dankbaar!
Woensdag 18 oktober 2006
stralingen
Je kon er inderdaad niet omheen en wanneer je het niet had vernomen via de radio of de tv, dan werd je er wel attent op gemaakt via een e-mail van vriend of bekende: We zouden op 17 oktober ll.. en wel zo ongeveer tussen 10.00u en 17.00u vol lopen van positieve energie.Was het daardoor dat ik zo gedreven werd het terras grondig te schrobben, voor het laatst in dit seizoen het gras af te rijden en de tuinstoelen binnen te plaatsen of was het eerder uit noodzaak omdat eindelijk de herfst zich aankondigt?! In elk geval MOESTEN we in die tijd vol zijn van positieve gedachten want we zouden er evenveel ontvangen en, wee o wee wanneer je dan negatief was ingesteld, deze gedachten zouden vermenigvuldigd worden met een factor van één miljoen! Toegegeven, ik ben geen wetenschapper en het is wel heel aangenaam dat zowat iedereen er aan herinnerd wordt dat hij eens positief kan en mag denken, en eens tijd wil nemen om een ander een compliment te sturen op die dag. Iedereen wordt er ergens vrolijk van, maar mijn bedenking hierbij is of we het niet gewoon onze taak is elke dag er te zijn voor de ander, meer dan in een symbolisch gebaar!
Is het niet onze verdomde plicht elkaar nabij te zijn in goede maar ook in kwade dagen, onafhankelijk van afkomst, ras, overtuiging of geaardheid van onze medemens!!! Of hebben we het als Westerling het zo verkorven dat het Internet moet helpen ons te herinneren toch in die korte tijdsspanne van enkele uren, (waar stralen elkaar ontmoeten) eens positief te denken aan en over onze medemens om het dan even vlug te vergeten?! Ja, en wat na 17.00u gisteren dan?
Misschien helpen emailberichten wel voor even en is het een gelegenheid eens een ander in de bloemetjes te zetten, maar dan is ook dat weer maar weggelegd voor internetgebruikers. Neen, het gaat hier om een levenshouding die elke dag moet bijgestuurd worden, want uiteindelijk gebaseerd op LIEFDE, en dat is en blijft een werkwoord of zoals ik recent las: Het blijft ELKE dag TE DOEN!
En Liefde en vriendschap zijn universeel, wellicht nog meer dan allerhande stralingen.
Toch dank aan degenen die me wat stralen doorstuurden .....
Kan ik weer wat bloggen.
Smile.
Woensdag 18 oktober 2006
verlost
Waar LIEFDE (licht) afwezig is, komt ANGST (duisternis) naar boven.
Je overgeven aan God (de Oneindige Schepper ) betekent : loslaten (alle ergernis, woede, verleden, verdriet, pijn, teleurstelling ....angst) en alleen liefhebben.
Als we doen wat we kunnen om de andere(n) te helpen, zal er altijd iemand zijn in de buurt om hetzelfde te doen met ons.
Als we bijdragen aan de pijn van een ander, zal het altijd bij ons komen spoken.
Deze tekst vond ik bij Ingrid waarvoor dank. Sluit naadloos aan bij wat ik zelf eerder schreef als een rode draad door mijn blog.
Dinsdag 17 oktober 2006
gedachte
Bevrijding is inzien dat je nergens anders hoeft te gaan,
niets hoeft te doen, en niemand anders hoeft te zijn
dan precies degene die je nu bent.
Michael Roads (ingestuurd door: Viviane Claes, Schoten)
uit Dagelijkse gedachte
niets hoeft te doen, en niemand anders hoeft te zijn
dan precies degene die je nu bent.
Michael Roads (ingestuurd door: Viviane Claes, Schoten)
uit Dagelijkse gedachte