LEVEN

In de voorbije weken ben ik gestoten op een spannende thriller, geschreven door KARIN FOSSUM, de grootste naam uit de Noorse misdaadliteratuur. Het was meteen de aanleiding om al haar boeken te verslinden, ook een reden waarom ik al langer geen boek meer heb aanbevolen, dus bij deze. Bij het lezen van "ZWARTE SECONDEN" was ik in elk geval de trieste aanhoudende regenval vergeten. Alle boeken  hebben een diepe psycholigische ondergrond en doen je op het puntje van de stoel zitten tot aan de allerlaatste regel! Dus bij nog meer regenweer, en met de meest donkere dagen in aantocht, dit boek als al de andere door haar geschreven zijn warm aanbevolen!

Negen dagen voor haar tiende verjaardag verdwijnt Ida Joner. Zelfs haar fiets wordt niet teruggevonden.
Helga Joner beleeft de nachtmerrie van alle moeders. Haar dochter Ida gaat even naar de kiosk om een tijdschrift over paarden en wat kauwgum te kopen. Ze komt niet terug. Negen dagen later wordt het meisje langs de kant van de weg gevonden, gekleed in een wit nachthemd en zorgvuldig in een deken gewikkeld. Konrad Sejer staat voor een lang en moeizaam onderzoek. Er is geen motief, geen logische verklaring.

Karin Fossum is de grootste naam uit de Noorse misdaadliteratuur. Ze schrijft psychologische thrillers met veel aandacht voor sfeer en geloofwaardige karakters. Haar debuut, Eva's oog, werd bekroond met De glazen sleutel voor de beste Scandinavische misdaadroman. In dezelfde reeks rond inspecteur Sejer verscheen Kijk niet achterom, Wie de wolf vreest, De duivel draagt het licht en De Indiase Bruid.

Ja, een kopje koffie heb ik altijd wel ergens bij de hand, soms zelfs een kan koffie, zowel op het werk als thuis. Misschien een 'slechte' gewoonte die ik dan ook lang geleden ovegenomen heb van mijn baas?! Maar goed, het gebeurt me nog maar zelden dat ik op een terras een kopje koffie verbruik.

Toen dit een tijdje terug bij een zoveelste zomeravond wel het geval was, liet ik mijn blik in het oneindige meevoeren over de kooplustigen van de stad tot mijn gedachten werden verstoord met de vraag: "Nog een koffie meneer?". Oké, zegde ik en ik betaalde 2 euro voor die kop.

Bij het betalen dacht ik ineens aan de laatste kop koffie die ik had betaald op mijn laatste dag in India. Deze keer tot eigen voldoening in een klasse koffiehuis. Een koffie kost er één euro .... HET EQUIVALENT VAN EEN DAGLOON VOOR EEN GEWONE INDIER .... Dit wilde ik eens vertellen, dit moet ik jullie allemaal vertellen; ik heb mijn koffie opgedronken en ben naar huis gegaan, want de Indische droom is nog veraf voor het merendeel van de Indiërs.

"Concert" stond op de affiche met daarnaast een stemvork.
In verticaal opschrift "Kon. Sint-Jozefskoor, Soli & Orkest".

Dat moet dus wel goed zijn dacht ik, en dit op onze eigen parochie. Toen ik kaarten ging afhalen bleek dat men me nog slechts twee kaarten kon aanbieden!? Verrast keek ik op ... Over de 500 mensen hadden zich gemeld! Gelukkig kon ik die voorlaatste kaart bemachtigen. De opbrengst gaat trouwens integraal naar 'Een Hart voor West-Vlaanderen', een organisatie, opgericht in de schoot van de Koning Boudewiijnsticting die initiatieven steunt voor maatschappelijk kwetsbare kinderen en/of jongeren van 0 tot 18 jaar.

Op het programma de première van het "REQUIEM door K. Vanneste", een vernieuwd requiem dat vanaf nu ook zal gebruikt worden bij o.a. uitvaarten waar we maar ten zeerste kunnen dankbaar om zijn. Een hedendaagse getuigenis, gebaseerd op de aloude Latijn-Gregoriaanse gezangen, kort maar krachtig gebracht, helemaal niet deprimerend maar zelfs iets van diepe schoonheid, troost ook.

Daarna kwam de uitvoering van 'FUNERAL ANTHEM FOR QUEEN CAROLINE HWV 264 van G.F. HAENDEL.
Wat kan ik daarover zeggen als er na de uitvoering een minutenlange staande ovatie was voor koor, orkest en de vier soli?! Het was daarbij heel interessant dat tijdens beide werken de teksten op twee schermen werden geprojecteerd met de vertaling als bladzijden die werden opengeslagen. Voor het eerste werk: Lattijn-Nederlands, voor het tweede Engels-Nederlands.

Deze mooie avond werd afgesloten met een verzorgde receptie binnen de pas nieuwgeverfde kerk. Ik heb nog nooit meegemaakt hoe men in een mum vanj tijd 500 stoelen aan de kant krijgt om die ruimte vrij te maken. Ook deze keer hadden de afwezigen ongelijk ... Zeker toen ik hoorde van een paar menseen ie in het vak zitten dat dit optreden 'af' was, 'professioneel'. Geïnteresseerden vragen me maar dirigent en zo.

Laat me langs deze weg de mensen nog eens van harte feliciteren en ook dank zeggen aan de organisatoren en medewerkers, zeker dezen achter de schermen.

p.s. Toen ik na de uitvoering van het requiem tot mijn buurvrouw zegde dat men dit requiuem op mijn begrafenis mocht spelen, was haar onmiddellijke reactie: Maar wacht nog maar lang hoor! En toen dacht ik eraan dat zij nog maar pas haar veel te vroeg overleden broer had begraven ...wat ik nog recent heb geblogd.

en een bijzondere fierheid dat ik deze met jullie allen deel ... Dit verdient een plaatsje tussendoor!

zie blogje 16 november

Des avonds weegt er op mijn zwijgen
die schone menselijke pijn, de drang een innig woord
te krijgen en zelf voor iemand lief te zijn.

A. Nahon

Soms stel ik me de vraag of we bang geworden zijn van en voor elkaar. Want sedert de email zijn intrede heeft gedaan en de gsm ons overal begeleidt, durven we haast geen gemeende mail te sturen of denken we twee maal na om die te beantwoorden. Nog erger is is het feit dat we indien we iets niet begrijpen, we niet eens meer durven de telefoon te nemen om uitleg te vragen of te geven.
 En hoe vaak zeggen we dat we geen bericht ontvangen of geen reactie kregen daar waar de telefoon naast ons ligt of staat. We kijken we eens naar dat ding, maar we zouden mensen kunnen storen die misschien zelf druk doende bezig zijn achter hun pc of laptop. En toch, evenveel mensen verlangen tot de telfoon eindelijk eens overgaat om een menselijke stem te horen. Nee, we bellen elkaar niet meer op, zelfs niet in dringende gevallen ... We mailen naar de buurman een paar huizen verder op iets te regelen en zien uit naar zijn/haar antwoord, maar telefoneren: neen, dat durven we niet meer, we zouden de privacy doorbrelen van de ander, die buur, die kennis, die vriend ... Zo ver heeft teechnologie ons verwijderd van elkaar, en om dit op te vangen sturen we elkaar maar mailtjes rond liefde en vriendschap, maar de telefoon blijft stil. Ik wacht op jou zoals jij wellicht op mijn stem wacht, maar we zijn bang geworden .... 'want dit is nu toch geen uur om te 'bellen'''.

Ja mensen ik weet het, niet echt gemakkelijk een titel te geven aan dit berichtje, anders zet ik jullie nog op het verkeerde been. Ik heb vroeger nog gepost rond erotiek, maar deze keer gewoon een bedenking.
Ik stel namelijk samen met jullie vast dat vrouwen er geen probleem mee hebben, integendeel dat ze er blijkbaar van houden plaatjes te plaatsen over vrouwen, halfnaakte meisjes vol erotiek, sensulaiteit en lichamelijke tederheid.
Daarnaast gebruiken ze nog gelijkaardige creatieve dingen die de schoonheid van de vrouw moeten weerspiegelen, en als dat niet kan in hun blogbericht, dan gebruiken ze deze (overigens mooie crea's) in het gastenboek bij anderen als ze daar op bezoek gaan. Blijkbaar lijkt zich daar niemand aan te storen. het zijn trouwens meestal vrouwen onder elkaar die het merendeel van blogland bewonen.

U vraagt zich wellicht af waar ik naartoe wil? Wel heel eenvoudig. Indien ik of een andere man  maar een klein fotootje plaats van een man, dan krjg ik of hij al zijdelings via een berichtje of een gastenboekbericht met een sensuele man als 'handtekening - en die laatste moet je echt gaan zoeken - de lichte suggestie of ik some ook 'bij de familie' behoor.

Klopt het dan toch dat wat gisteren nog op zowel de Vlaamse als Nederlandse televisie was, dat de maatschappij sterk vervrouwelijkt is, zeker in he onderwijs, maar dat men wel als man wordt uitgespuwd. Of durven mannen, of liever MOGEN mannen geen plaatjes en crea's maken rond de figuur van een man? Zomaar wat bedenkingen toen ik recent heel wat blogs aanklikte en overal die sensuele dames zag opduiken.

Zelf ben ik de gelukkige ontvanger van iemand die af en toe een creales heeft voltooid en zich heeft moeten concentreren rond de figuur van de man ... En ja, dan krijg ik deze dingen in mijn mailbox waarvoor dank. Maar krijg ik deze om me een plezier te doen, of zit ook in deze een onderliggende boodschap, misschien een stille vraag wie achter dit klavier schuilt. Enfin, wat was de oorspronkelijke vraag ook weer? Waarom plaatsen vrouwen zo graag plaatjes rond en over zichzelf, en waarom doen manen dit niet ... en als ze dit dan toch doen, met een zekere schroom of een benauwd gevoel om wellicht meteen een klever te worden opgeplakt, want zo zit nu éénmaal onze sexisistische (wat een :moeilijk woord!) maatschappij in elkaar.