zeven minuten

zie blogje 16 november

Des avonds weegt er op mijn zwijgen
die schone menselijke pijn, de drang een innig woord
te krijgen en zelf voor iemand lief te zijn.

A. Nahon

Soms stel ik me de vraag of we bang geworden zijn van en voor elkaar. Want sedert de email zijn intrede heeft gedaan en de gsm ons overal begeleidt, durven we haast geen gemeende mail te sturen of denken we twee maal na om die te beantwoorden. Nog erger is is het feit dat we indien we iets niet begrijpen, we niet eens meer durven de telefoon te nemen om uitleg te vragen of te geven.
 En hoe vaak zeggen we dat we geen bericht ontvangen of geen reactie kregen daar waar de telefoon naast ons ligt of staat. We kijken we eens naar dat ding, maar we zouden mensen kunnen storen die misschien zelf druk doende bezig zijn achter hun pc of laptop. En toch, evenveel mensen verlangen tot de telfoon eindelijk eens overgaat om een menselijke stem te horen. Nee, we bellen elkaar niet meer op, zelfs niet in dringende gevallen ... We mailen naar de buurman een paar huizen verder op iets te regelen en zien uit naar zijn/haar antwoord, maar telefoneren: neen, dat durven we niet meer, we zouden de privacy doorbrelen van de ander, die buur, die kennis, die vriend ... Zo ver heeft teechnologie ons verwijderd van elkaar, en om dit op te vangen sturen we elkaar maar mailtjes rond liefde en vriendschap, maar de telefoon blijft stil. Ik wacht op jou zoals jij wellicht op mijn stem wacht, maar we zijn bang geworden .... 'want dit is nu toch geen uur om te 'bellen'''.

Ja mensen ik weet het, niet echt gemakkelijk een titel te geven aan dit berichtje, anders zet ik jullie nog op het verkeerde been. Ik heb vroeger nog gepost rond erotiek, maar deze keer gewoon een bedenking.
Ik stel namelijk samen met jullie vast dat vrouwen er geen probleem mee hebben, integendeel dat ze er blijkbaar van houden plaatjes te plaatsen over vrouwen, halfnaakte meisjes vol erotiek, sensulaiteit en lichamelijke tederheid.
Daarnaast gebruiken ze nog gelijkaardige creatieve dingen die de schoonheid van de vrouw moeten weerspiegelen, en als dat niet kan in hun blogbericht, dan gebruiken ze deze (overigens mooie crea's) in het gastenboek bij anderen als ze daar op bezoek gaan. Blijkbaar lijkt zich daar niemand aan te storen. het zijn trouwens meestal vrouwen onder elkaar die het merendeel van blogland bewonen.

U vraagt zich wellicht af waar ik naartoe wil? Wel heel eenvoudig. Indien ik of een andere man  maar een klein fotootje plaats van een man, dan krjg ik of hij al zijdelings via een berichtje of een gastenboekbericht met een sensuele man als 'handtekening - en die laatste moet je echt gaan zoeken - de lichte suggestie of ik some ook 'bij de familie' behoor.

Klopt het dan toch dat wat gisteren nog op zowel de Vlaamse als Nederlandse televisie was, dat de maatschappij sterk vervrouwelijkt is, zeker in he onderwijs, maar dat men wel als man wordt uitgespuwd. Of durven mannen, of liever MOGEN mannen geen plaatjes en crea's maken rond de figuur van een man? Zomaar wat bedenkingen toen ik recent heel wat blogs aanklikte en overal die sensuele dames zag opduiken.

Zelf ben ik de gelukkige ontvanger van iemand die af en toe een creales heeft voltooid en zich heeft moeten concentreren rond de figuur van de man ... En ja, dan krijg ik deze dingen in mijn mailbox waarvoor dank. Maar krijg ik deze om me een plezier te doen, of zit ook in deze een onderliggende boodschap, misschien een stille vraag wie achter dit klavier schuilt. Enfin, wat was de oorspronkelijke vraag ook weer? Waarom plaatsen vrouwen zo graag plaatjes rond en over zichzelf, en waarom doen manen dit niet ... en als ze dit dan toch doen, met een zekere schroom of een benauwd gevoel om wellicht meteen een klever te worden opgeplakt, want zo zit nu éénmaal onze sexisistische (wat een :moeilijk woord!) maatschappij in elkaar.

Voor mij blijft 11 november altijd een dilemma wat ik op deze dag wil bloggen.
Wordt het het feest van mijn patroonheilige SINT-MAARTEN of denken we toch maar aan de zovele slachtoffers die we gedenken op 11 novemeber, toen maar ook nu, hier tegen de deur op amper derig kilometer, en daar, verder over de landgrenzen heen .... Vandaag dus maar een hulde brengen aan mijn grootvader zaliger - oudstrijder 1914-1918 - die acht van zijn jonge jaren heeft moeten 'verliezen' aan het Ijzerfront waar hij gelukkig levend is uitgekomen.

Verder een prettige feestdag gewenst aan allen die de naam dragen naam: Maarten, Martin, Martine!
Wie toch iets wil zien over Sint-Maarten kan terug gaan in het archief.

Beste mensen,

Deze keer neem ik bewust de tijd om eens al die mensen te danken voor hun gemeend compliement op een onverwacht moment, en dit door iets na te laten op mijn blog of via een mailbericht. Het kan zoveel deugd doen, zeker als dit komt van die voor mij onbekende lezer die me blijkbaar al langer volgt of er voor het eerst komt en dan toch maar onmiddellijk zijn hart laat spreken in zijn compliment aan me. Daar ben ik zeer dankbaar om, en het is een waardering die me aanzet verder te doen zoals ik bezig ben, misschien nog beter, maar niet zonder mezelf te verliezen; nog meer mezelf te zijn voor hen die bij mij soms een thuis mogen vinden ... mijn patroon Sint-Maarten achterna, en misschien zelfs nog tot op heden geïnspireerd door Don Bosco die het opnam voor de uitgerangeerden als christen, maar ook als burger. Mag het nog in deze novembermaand?

DANK U ALLEN!