We hebben in ons leven maar één wagen gekregen.
Het is dan ook aan ons die heel goed te verzorgen.

Pauselijke wens voor mgr. Vangheluwe

In de eucharistieviering voor het zilveren ambtsjubileum van mgr. Roger Vangheluwe zondagochtend in de Sint-Salvatorskathedraal las de nuntius in ons land, mgr. Giacinto Berloco, een brief van Benedictus XVI voor. De paus wenste de 25ste bisschop van Brugge heil en geluk toe.

Paus Benedictus XVI verwoordde dat hij samen met de gelovigen van het bisdom Brugge en vele anderen verheugd is om dit zilveren jubileum van de bisschopswijding. Hij maakte zijn gelukwensen kenbaar met deze brief waarin hij enkele belangrijke momenten van Vangheluwes leven en inzet in herinnering bracht.

“Alle pastorale opdrachten die U toevertrouwd werden, hebt U met ijver ter harte genomen. Een vruchtbare leeropdracht hebt U vervuld bij leerlingen van verscheidene scholen en daarna bij de studenten van het Grootseminarie”, wist de paus.
De paus, die eraan herinnerde dat Johannes Paulus II Roger Vangheluwe aangesteld had als bisschop van het bisdom Brugge omwille van zijn bijzondere gaven, benadrukte ook dat het bisdom Brugge bekend is “voor zijn geloof, zijn godsvrucht en voor zijn roepingen tot het priesterschap en het religieuze leven.”

“In de uitoefening van uw ambt hebt U als een herder steeds uw priesters en het gelovige volk liefde en vriendelijkheid betoond, hebt U de priesterroepingen bevorderd en er zorg voor gedragen dat de gelovigen zich zouden toeleggen op het gebed en het trouw ontvangen van de sacramenten”, schreef de Heilige Vader die ook de jaarlijkse viering van het Heilig Bloed in de plechtige eucharistieviering en de Heilige Bloedprocessie vermeldde.

“Van ganser harte vragen wij dat God, door de voorspraak van de Allerheiligste Maagd Maria en van de Heilige Damiaan Jozef De Veuster, U geve uw zending in het bisdom Brugge in toenemende mate voort te zetten. Moge Hij U eveneens een goede gezondheid schenken, overvloedige geestelijke vertroosting en alle genaden waaraan U en uw volk behoefte hebben. Als blijk van onze genegenheid schenken Wij U en allen die delen in de vreugde van dit jubileum onze Apostolische Zegen”, besloot paus Benedictus XVI zijn brief.

Peter Rossel

VERTROUWEN

 IS DE BASIS VAN ALLES!

Het koste hem moeite iedereen de hand te drukken, maar wanneer hij deze gewoonte, die hij anders zo passend vond,zou achterwege laten, zou het voor iedereen duidelijk geweest zijn hoe scheef de situatie nu zat. Vele woorden voegde hij er echter niet aan toe, want ook zijn stem zou hem verraden hebben. Lieve opende de deur voor hem op een manier zoals men de eerste de beste zakenman buten laat. Woorden lagen brandend op zijn lippen, duizenden vragen wou hij haar in één ademtocht stellen, maar wanneer hun strakke blikken elkaar kruisten, kon hij er geen woord meer uitkrijgen. Hij sprong op zijn fiets en zonder verder nog om te zien reed hij zo vlug hij kon haar gezichtsveld buiten. Daar vertraagde hij zijn koers en verweet het zichzelf hierheen te zijn gekomen.

Nooit meer, beloofde hij, noot meer. Ook deze avond was een puinhoop geworden. Alleen en van geen mens gestoord, dat was voor hem de way of life. Zo dikwijls al had hij het voor zichzelf geconcludeerd en de toekomst zou uitwijzen dat dit wellicht de ene ware zekerheid was waarover hij beschikte. Het enige wat hij in zijn leven zonder twijfel kon aannemen of aanvaarden. Zo voelde hij zich gelukkig en wist nu plots met zekerheid dat het de laatste keer was geweest dat hij Lieve had opgezocht. Hij kon gerust zonder haar. Wat geweest was is niets anders dan de noodzakelijke omweg die hij had moeten omleggen om tot deze ontdekking te komen. Hierboven hadden ze het zo gewild.

Hier zou hij bewust een nieuw leven gaan leiden. Weg met alles wat voorbij is. De lijst met zijn vele correspondenten, die zou hij nog wel bewaren voor gelegenheidsgebruik, maar hij zou hen verder niet meer zijn opvattingen en diepmenselijke wensen bekend maken. En hij mocht hoe langer hoe meer ook niet meer zichzelf zijn, zelfs niet meer bij zijn beste vriend. Dit had hij eens meegemaakt toen hij heel vertrouwelijk bezig was over zo een diepmenselijke vragen als liefde en sexualiteit. Toen heeft zijn vriend hem even de rug toegekeerd en is niet verder ingegaan op de vraag van Bart, de vraag die reeds zo lang dwalend in zijn brein, een uitweg had gezocht en nu in de kiem werd gesmoord.

Neen, allen waren nu toch hun eigen weg gegaan en hadden wellicht geen nood meer aan zijn schrijven. Hij zou zijn vele kennissen ook niet meer opzoeken, en zijn vriend Marnix, die wou hij alleen laten in zijn liefde en kon gerust wachten tot zijzelf eens iets van zich zouden laten horen, misschien hun huwelijksaankondiging of zou hij geschrapt worden op de invitatielijst door die jonkvrouw? Het kon hem in feite allemaal maar weinig schelen.

Is de liefde dan toch zo blind of is het dan toch waar dat je nooit dank mocht verwachten? Sprak hij dan toch een vreemde taal of waren de anderen, en dus ook Marnix zoveel zakelijker in het leven? Zou de professor het destijds dan toch bij het rechte einde hebben gehad wanneer deze hem sociale studies afgeraden had en hem had gewezen op een meer nuchter bureauwerk. Neen, die prof had het verkeerd.

-eigen werk -