Maandag 12 december 2005
KNUFFEL
PAS MAANDAGMORGEN, NOG NIET VEEL INSPIRATIE EN TOCH GRAAG EEN KNUFFEL OM TE ONTWAKEN
PAS MAANDAGMORGEN, NOG NIET VEEL INSPIRATIE EN TOCH GRAAG EEN KNUFFEL OM TE ONTWAKENReageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zondag 11 december 2005
FEEST
HET SAMEN-ZIJN MOET EEN FEEST ZIJN
Chris Lomme
"Samen-zijn" niet omdat het moet, ook niet omdat je elkaar regelmatig ziet of juist niet ziet, of zo geheel gelijkend zijn aan de ander of juist elkaars tegenpool ... Maar mogen samenzijn omdat je ernaar verlangt en er intens van geniet, telkens nieuw zijn voor elkaar!
Dan is het SAMEN-ZIJN telkens een FEEST!
Dat wens ik u iedereen, want uit dit feest kun je weer energie putten voor morgen, voor jezelf en niet in het minst voor de ander wie die ook ander moge zijn!
Misschien zeker in deze kerstperiode een gedachte om even bij stil te staan,in de hoop dat niet één mens vanavond moet gaan slapen in eenzaamheid!
Vrijdag 9 december 2005
een parel
Een Parel
Je zit hier alleen
Geen mens om je heen.
En de angst overheerst
als je denkt aan wie je bent
en wie je ooit zult zijn.
En niemand die ziet
jouw pijn en verdriet.
En geen mens kan jou geven
een doel in jouw leven.
Oh eenzaamheid.
Je schreeuwt naar een vriend
die jou echt begrijpt.
Verlangt naar een God die
jouw ziel bevrijdt.
En in jouw donkere nacht klinkt
een stem heel zacht.....
Je bent een wonder.
Je bent bijzonder.
Je bent een parel in Gods hand.
Hij geeft de liefde
waarnaar jij verlangt.
Door al jouw tranen heen,
laat Hij jou nooit alleen.
Geef Hem de ruimte
in je pijn.
Hij wil als een vader
voor je zijn.
Je bent een Parel.
Tekst en muziek: Gerald Troost
Donderdag 8 december 2005
DE GROTE OORLOG
Beste,Hierbij heb ik een paar links geplaatst over de grote oorlog die sommigen onder u wellihct zullen interesseren. Ik heb deze zelf doorgekregen van een blog-vriend.
Wel de moeite om eens een kijkje te nemen en dan stil te staan hoe zo een gruwel mogelijk was en nog altijd is. Vooral de foto's van de loopgraven hebben me sterk geraakt daar mijn eigen grootvader er vier lange jaren heft gestaan met het geweer gericht naar "de vijand" terwijl een makker naast zich dood neerviel!
Uit respect voor zoveel leed kan ik dit bericht ook niet groter maken. En "Geniet ervan" is deze keer ook helemaal niet op zijn plaats ...
http://www.lastpost.be/index.asp
Woensdag 7 december 2005
FLANDERS FIELDS
Beste,
Ook al is Sint-Maarten voorbij en zit Sinterklaas ondertussen veilig in Spanje, nog wil ik graag even terug naar 11 november met de tekst van Flanders Fields die ik mocht kopiëren van een blogvriend.
11/11 weeral zolang geleden nog steeds in gedachten bij zovele mensen
hier een vertaling van Flanders Fields van John McCrae(1872-1918)als hulde voor hen die voor ons sneuveldenIn Vlaanderens velden bloeien de klaprozen
Tussen de kruisen, rij aan rij,
die onze plek aangeven; en in de lucht
vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend,
ook al hoor je ze nauwelijks temidden het kanongebulder
aan de grond.
hier een vertaling van Flanders Fields van John McCrae(1872-1918)als hulde voor hen die voor ons sneuvelden
Tussen de kruisen, rij aan rij,
die onze plek aangeven; en in de lucht
vliegen leeuweriken, nog steeds dapper zingend,
ook al hoor je ze nauwelijks temidden het kanongebulder
aan de grond.
Wij zijn de doden. Enkele dagen geleden
leefden we nog, voelden de dauw, zagen de zon ondergaan
beminden en werden bemind en nu liggen we
in Vlaanderens velden.
Neem ons gevecht met de vijand weer op:
Tot u gooien wij, met falende hand,
de toorts; aan u om haar hoog te houden.
Als je breekt met ons die sterven
zullen wij niet slapen, ook al bloeien de klaprozen
in Vlaanderens velden. ..
Woensdag 7 december 2005
foto uit het album
Woensdag 7 december 2005
zomaar een foto
Woensdag 7 december 2005
GELUK
Beste,
Al weer een tijdje dat ik mijn blog niet heb aangevuld al zitten bepaalde mensen te wachten.
Ik denk dan vooral aan de onbekenden die me een mailtje hebben gestuurd omdat ze even op mijn blog zijn voorbijgekomen en me als hun favoriet hebben toegevoegd waarvoor dank!
Ik weet niet of dat bij sommigen van u ook zo vergaat, maar wenskaarten blijven hier soms bij me liggen, een week, een maand, een jaar ... herinneringen die blauwdruk worden maar af en toe weer tot leven komen en uitnodigen terug contact op te nemen met deze of gene.
En zo loop ik haast dagelijks aan een grotere kaart voorbij, ooit geschonken door een ex-psychiatrisch patiënt waarvoor ik toen blijkbaar veel heb betekend, getuige de inhoud van de kaart. De keerzijde verrast me zelfs nu nog.
Het is een boodschap van Huub Oosterhuis, maar ineens zo persoonlijk gericht dat deze kaart nog jaren in mijn kast zal staan.
Geluk is als je
voor elkaar
een beetje
transparant
wordt.
Woensdag 30 november 2005
de tijd
Helaas verstrijkt ze
de tijd
waarom vriest ze ons niet in
of brengt ons terug
naar de leeftijd
van onze dwaasheden
of nog liever
op de arm van moeder!
Woensdag 30 november 2005
EEN VRIEND
een vriend
is iemand die je zegt
ik heb een boot
heb jij een droom?
een vriend
is iemand die je zegt
ik heb een droom
heb jij een boot?
een vriend
is iemand
waar je altijd
wel bij vaart
E. Laridion.
Dinsdag 29 november 2005
Voor u gelezen
EENZAAMHEID IS HET AKELIGSTE GEZELSCHAP DAT ER
BESTAAT
ONVOORSTELBAAR
HOE GOD UIT DE DETAILS
WAARIN HIJ VERBORGEN IS
OOIT EEN UITWEG MOET VINDEN
Maandag 28 november 2005
KEUZES MAKEN
Beste,Bij het lezen van de roman Tropenzomer heb ik even moeten onderbreken om dit met jullie te delen.
Door dingen mee te maken waar je niet tegen bestand bent, besef je de waarde van alles, en doordat je de waarde beseft kun je vervolgens je talent benutten om waarden om te zetten in keuzen.
Dat woord moet je vasthouden:keuzen!
Dat woord moet je vasthouden:keuzen!
Maandag 28 november 2005
EXAMENVRAGEN
Hoevelen dorsten niet naar erkenning, gezelschap ... maar we hebben geen tijd, te gehaast.
Waarom moeten we 'vreemdeling' blijven voor mekaar, omdat we niet hetzelfde diploma hebben?
Ik was naakt ... door kwaadsprekers werd ik in mijn hemd gezet.
Ik was oud en je hebt mij door geld en goed af te troggelen, uitgekleed voor ik dood was.
Ik was ziek - soms niet eens naar het lichaam - maar naar de geest, zenuwachtig en angstig.
Ik was depressief en je liet me links liggen.
Ik was gevangen in mijn ouderdom, in mijn werkloosheid, je liet me wegkwijnen ...
Dit zijn ook vandaag nog altijd onze eindexamenvragen. We kunnen elkaar en onszelf elke dag punten geven in doodgewone dingen, in heel kleine maar o zo groot voor een ander en we zullen er beiden gelukkig om zijn indien dit examen slaagt.
Het zijn gewoon heel duidelijke vragen maar de antwoorden komen soms heel traag.
Donderdag 24 november 2005
Donderdag 24 november 2005
fototest
Donderdag 24 november 2005
Doordenkertje
Ergens tijdens al die jaren van zijn ziekte moet hij hebben bedacht wat hij met God wilde aanvangen. Want God ontkennen betekende dat je, op een minimale basis, toch rekening met hem moest houden.
Gedachten aan het geloof van de Grieken zullen even zijn opgekomen, aan duistere, door schrijvers vermoede rivieren in een andere wereld; verwachtingen van haast superwijze gelovigen van de Nijl die broden, scheepjes en talismans klaarlegden ...
Ja, wat wil hij met God aanvangen
Gedachten aan het geloof van de Grieken zullen even zijn opgekomen, aan duistere, door schrijvers vermoede rivieren in een andere wereld; verwachtingen van haast superwijze gelovigen van de Nijl die broden, scheepjes en talismans klaarlegden ...
Ja, wat wil hij met God aanvangen
met de dood voor ogen?!
Dinsdag 22 november 2005
Zou een mensenleven niet meer moeten zijn dan dat?
'Twee weken geleden ben ik voor het eerst naar de begrafenis van een man van mijn leeftijd geweest. Ik kende hem niet zo goed, maar we werkten op hetzelfde kantoor, spraken zo nu en dan met elkaar, en onze kinderen waren van dezelfde leeftijd. Op een weekeinde is hijj plotseling overleden. We zijn met een heel stel naar de begrafenis geweest, en we dachten allemaal: 'Dat had ik net zo goed kunnen wezen.'
Dat was twee weken geleden. Op het kantoor hebben ze hem al vervangen. Ik heb gehoord dat zijn vrouw naar een andere staat gaat verhuizen en bij haar ouders gaat wonen. Twee weken geleden werkte hij nog geen twintig meter bij me vandaan, en nu is het alsof hij nooit heeft bestaan.
Het is net een steen die in een vijver valt. Een paar seconden maakt hij kringen op het water, en daarna ziet het water er weer net zo uit als daarvoor, maar de steen is er niet meer. Ik heb sindsdien geen oog meer dichtgedaan. Ik moet er steeds aan denken dat het mij ook zou kunnen gebeuren, dat het op een dag met mij zal gebeuren, en dat ik dan een paar dagen later vergeten zal zijn alsof ik nooit bestaan heb. Zou een mensenleven niet meer moeten zijn dat dat?' "
Dat was twee weken geleden. Op het kantoor hebben ze hem al vervangen. Ik heb gehoord dat zijn vrouw naar een andere staat gaat verhuizen en bij haar ouders gaat wonen. Twee weken geleden werkte hij nog geen twintig meter bij me vandaan, en nu is het alsof hij nooit heeft bestaan.
Het is net een steen die in een vijver valt. Een paar seconden maakt hij kringen op het water, en daarna ziet het water er weer net zo uit als daarvoor, maar de steen is er niet meer. Ik heb sindsdien geen oog meer dichtgedaan. Ik moet er steeds aan denken dat het mij ook zou kunnen gebeuren, dat het op een dag met mij zal gebeuren, en dat ik dan een paar dagen later vergeten zal zijn alsof ik nooit bestaan heb. Zou een mensenleven niet meer moeten zijn dat dat?' "
Dinsdag 22 november 2005
echt ontmoeten
"
Ik vroeg je wie je was, en jij vertelde mij hoe belangrijk je wel bent en wat je allemaal doet. Ik ben weggegaan zonder jou te ontmoeten. "
Donderdag 17 november 2005
de zomer dan toch voorbij
De overgang van een warme en lange nazomer naar een bruuske overgang met eerste meldingen van winterse toestanden doen ook bloemen die nog in volle bloei staan verdriet.Donderdag 17 november 2005
WERK
Werk is de trouwste manier om zorgen te vergeten.