Je hebt een groot hart, en de mensen zijn je daar zeer dankbaar voor. Toch moet je er een beetje voor zorgen dat je zoveel krijgt als dat je geeft. Probeer dus een goede balans te creëren.
Dit is dus de mens achter de woorden die hier geschreven zijn de voorbije jaren.
Misschien vind je bovenstaande een rare titel, maar het was voor mij de slotbemerking, de samenvatting zeg maar toen ik de deur sloot nadat ik een gast had buitengelaten. Na wat over en weer gepraat begon de man over zijn dochter die zojuist het ouderlijk huis had verlaten nu ze eenentwintig was geworden en was ingetrokken bij haar vriend. He jonge paar wou heel bewust direct 'beginnen met kinderen' zoals hij het noemde. Maar de man raadde dit haar ten stelligste af. Ik kan er nu wel inkomen dat de man in kwestie even wou afwacchten hoe de prille relatie zou verlopen voor er aan kinderen werd gedacht, maar blijkbaar was het hem daar niet om te doen. Meteen haalde hij zijn motief aan, zijn dochter waarschuwende dat "een kind geld, veel geld kost, en dat dit hoe langer hoe meer zal kosten". Eerlijk gezegd, het mag wel waar zijn en jullie als ouders zullen dit kunnen bevestigen, maar ik begon mijn wenkbrauwen te fronsen, want er was geen plaats voor een kind in de ogen van de man. Ondertussen vertelde hij wel dat hij voor haar piercings had betaald en een breedbeeldtv-toestel. Wil een echte vader niet alle geluk, heel zeker het geluk van straks opa te mogen worden? Nog voor het jonge paar aan hun levensweg beginnen heeft die man hen duidelijk gemaakt dat er voor hem geen kinderen komen. Ik geloof nopg altijd dat een kind veel meer geluk en liefde brengt dan alle geld ter wereld.
Maar laat me positief eindigen, want zelf heb ik wel het geluk gehad geboren te mogen worden, op te groeien in een warm nest, dankbaaar te zijn voor mijn ouders, en JA, heel in het bijzonder op vandaag waarop mijn vader 84 jaar jong wordt. Een man dien in alle eenvoud wél geeft om elk van zijn kinderen, kleindinderen en aanverwaanten. PROFICIAT PAPA!
p.s. foto is eerste kleinkindje, pas geboren, van eeerste blogvriendin Karin! Ook voor jou proficiat!
Inderdaad zoals op de foto hiernaast houdt de virtuele wereld risico's in, maar evenzeer ongekenden mogelijkheden tot nieuwe ontmoetingen. Jammer genoeg blijven velen plakken bij die virtuele wereld en stellen ze zich niet echt open voor een ander medemens.
Ik wou dat de hemel een GSM had, dan kon ik je stem nog eens horen. Ik heb aan jou gedacht vandaag, niks nieuws. ik dacht aan jou gisteren en gebruik vaak je naam. Het enige dat ik bezit zijn onze herinneringen en de foto's. Het universum heeft je in zijn armen, maar ik draag je in mijn hart!.
Het ware mededogen vereist dat je jezelf leegmaakt, en luistert met heel je wezen. Chuang-Tzu
En persoonlijk heb ik dat altijd sterk benadrukt, maar wat een spreuk, een gedachte is, krijgt plots vlees en bloed wanneer je geconfronteerd wordt in eigen kring door ziekte; want vanaf nu zal je elke dag vooral moeten luisteren naar het verhaal van de ander, soms tot vervelens toe, en dat niet voor even.
Schenk de pen jouw vertrouwen, laat het spreken als jouw mond zwijgen zal. Geef hem de kracht om jouw gevoelens neer te schrijven, in een zodanige vorm dat ieder het begrijpen zal.
Doe een belofte aan de pen, dat hij voortaan mag openbaren wat jij verborg uit diepe schaamte.
Laat woorden vloeien uit de monding van de pen. Woorden die jij angstvallig achterwege liet, uit zelfrespect of uit angst niet begrepen te worden.
Schenk de pen de kracht om jouw verhaal neer te schrijven, zoals het gedrukt staat in de kamers van je hart.
En zo zul jij dan bevrijd zijn van vele lasten, die bleven klitten aan je ziel.
Dit was de titel die bij me opkwam na wat zich hier kort na de middag voordeed. Was het een 'droge' donderslag of een kleurloze blikseminslag; misschien wel een aanrijding op het einde van de straat ...of was die hoogwerker misschien door die glazen constructie naar beneden gedonderd? Hoe dan ook, binnen geen tijd stond zowat iedereen die op dat moment thuis was, buiten voor zijn deur. Waar sommigen zich soms voorbereiden hoe ze voor de dag willen komen voor ze de deur uitgaan, zag ik vrouwen met de baby op de arm, een ander met de veegborstel nog in de hand, nog een derde met een handdoek, want "ik ben juist aan het bakken". Op een doordeweekse dag waar anders sommigen met moeite elkaar en gedag zeggen, leek het voor mij ineens een straatbijeenkomst, maar dan zonder uitnodigingen. Het liep in elk geval veel vlotter dan de georganiseerde straatbarbecue van eind augustus. En ook al waren allen nog aan het gissen naar de reden van die bijzonder zware klap, werd algauw overgegaan op alledaagse dingen. Sommigen moesten hun gesprek zefs afbreken omdat de schoolbel zich liet horen. Eerlijk gezegd, bij zo een vertoon heb ik mijn binnenpretje wel gehad. Moet er echt eerst iets gebeuren - en in dit geval niets ergs - voor men naar elkaar luistert, want ik denk dat 'onrust' hier wellicht de aandacht heeft getrokken, zo in de zin van 'toch niet in mijn huis, met mijn wagen ... Dus dan toch eerder overgoten met een egotintje? Maar wie weet kan een klein feit een aanleiding zijn tot toch elkaar beter te leren kennen.
De snelle leegloop van de Kerk is niet erg, lezen wij bij Anton De Wit, schrijver van onder meer 'een kleine theologie van gewone dingen'. Als katholieken worden we nu meer uitgedaagd. We moeten ons geloof kunnen uitleggen. Ik houd veel van het evangelieverhaal over de storm op het meer. We zitten in zwaar weer en Jezus slaapt. Als Hij wakker wordt, luidt zijn eerste zin tot de leerlingen: "HEB WAT MEER VERTROUWEN."
"Houdt zij er geen dubbele moraal op na door, onder het mom van seksuele vrijheid, allerhande uitspattingen te tolereren? De media die nu bijna hysterisch over seksueel misbruik in de Kerk berichten, mogen zich ook daarover eens buigen." - Bert Claerhout
noot voor wie het niet mocht duidelijk zijn; deze foto is niet zomaar ingelast want naast seksueel misbruik lijkt geen seksueel overspel meer te bestaan, wordt zelfs aangemoedigd, ook bij gehuwde stellen. Ook daar mag men zich even over buigen, of woren wij een culttur van louter plezier en puur genot?
Vriendschap is eerder van de intensiteit dan van de tijd, eerder van de kwaliteit dan van kwantiteit. Maar ook tijd en kwantiteit hebben natuurlijk hun rechten.
Bij deze wens ik mijn moeder van harte een gelukkige verjaardag toe! Dank voor al die vele jaren van zorg en liefde! xxx
Je kunnen inleven in de gevoelens van de ander is een eerste vereiste als je iemand echt wil ontvangen. Het gaat erom de ander objectief voor je te zien, zonder moreel te oordelen over hem of haar. Luisteren betekent het mogelijk maken dat de ander gehoord wordt in wat hem ten diepste beweegt. Het is luitsteren zonder een antwoordstrategie voor te bereiden en zonder te kiezen wat dienstig is om er bepaalde richtlijnen aan te koppelen die je zou willen meegeven. Elk mens is uniek, heeft een eigen geschiedenis. Geef hem of haar de kans openlijk te spreken zonder dat je het woord afneemt of zelf het hoge woord voert. Zorgen hoeven niet toegedekt te worden, en degene die zich nergens zorgen over schijnt te maken, mag de tijd krijgen om rijper te worden.
Ja blogvrienden, eens iets anders en dat uit het vuistje. Ik ben inderdaad wat later dan naar gewoonte - zal de taal van Steffie eens overnemen die ik altijd aangenaam vind om te lezen - want ik kon gisteren in de vooravond nog met moeite op mijn benen staan en dat allemaal door een voet die ik misplaatst had tijdens het lopen. Ik had nl. niet gezien dat een verhard wegdeel was uitgegraven door de regen en zo hield ik er in de avond een verzwikte voet aan over toen ikk in die geul terecht kwam met mijn linker voet. Ben ik dan zo sportief? Neen, helemaal niet want ik herinner me nog toen we in het hoger middelbaar tijdens de lessen l.o. telkens of toch meer dan genoeg de 5000 meter moesten lopen. Tot op heden verdenk ik er die leerkacht er van dat wij dat moesten doen omdat die leerkracht eigenlijk niet het beste van zichzelf gaf en ons dan maar liet lopen; zo was zijn lesuur ook verstrekenen. Het was aan dat feit dat ik moest denken toen ik gisteren zelf de achtervolging in een stadspark inzette toen ik een groep leerlingen zag lopen, wandelen, lopen. Op een afstand heb ik hen dan maar gevolgd. En dat in een groene omgeving rond een grtote waterpartij. Eigenlijk begin ik mijn verhaal omgekeerd, want het was via een reclamefolder dat ik dacht dat het wel eens nuttig zou kunnen zijn wat meer in beweging te zijn. Al doe ik alles met de fiets of te voet. Ik herinner me nog een tijd teug dat secretareses me vroegen hoe het kwam dat ik altijd maar vermaagerde. Later vertelde een buurvrouw dat het goed was nu ik weer bijgekomen was. Raar toch, maar inderdaad , vermagerd door te veel werk!, bijgekomen door de nodige rust terug te hebben gevonden, wat maakt dat er nu soms zuurtoftekort is, lol! Maar overdrijven die folders dat allemaal niet? Ik kom ter zake want heb mijn laten testen op vetgehalte en fitheid. Alle waarden waren goed wat op zich al een geruststelling is, maar wat me verbaasde is dat er een score bestaat wat fitheid betreft die gaat van 1 to 7 waarbij 1 de slechtste score is. Men vertelt daar dat je moet proberen score 5 te behalen. Wat bleek nu? Ik behaalde gemakkelijke score 6! Moet ik dan echt nog meer doen? Misschien wel, en het was zo dat ik mijn loopschoenen aantrok, maar hier nu zit met een verzwikte voet!
dat ben ik dus
"Houdt zij er geen dubbele moraal op na door, onder het mom van seksuele vrijheid, allerhande uitspattingen te tolereren? De media die nu bijna hysterisch over seksueel misbruik in de Kerk berichten, mogen zich ook daarover eens buigen." - Bert Claerhout
2 reacties op dit bericht
dat ben ik
Ik ken geen enkele universiteit die je leert mens te zijn! Groetjes!
fijn weekend maarten en dikke proficiat voor u papa xxx